เพื่อนบ้านดีๆ ไม่มีขาย

โดย...อินทรชัย พาณิชกุล

รุ่นพี่คนหนึ่งของผมกำลังมีข้อพิพาทกับเพื่อนบ้าน เรื่องมีอยู่ว่าบ้านของเขาอยู่หัวมุมปากซอย ทุกครั้งเวลาไม่ได้นำรถเข้าบ้านก็จะจอดชิดขอบถนนฝั่งบ้านตัวเองตามมารยาทที่ควรทำ

ปัญหาเกิดขึ้นเมื่อเพื่อนบ้านตรงข้ามดันจอดรถขนานกัน ทำให้รถคันอื่นที่อยู่ในซอยวิ่งผ่านไปมาอย่างยากลำบาก ร้อนถึงรุ่นพี่ต้องออกมาเลื่อนรถให้อยู่เสมอ ทั้งที่เพื่อนบ้านคนนั้นมาทีหลัง ควรเป็นฝ่ายจอดทแยงกันเพื่อให้รถบ้านอื่นวิ่งผ่านไปได้สะดวก เพราะที่ว่างยังมีให้จอดอีกถมถืด

การจอดรถหน้าบ้านตัวเองเป็นสิทธิของทุกคน ตราบใดที่จอดเรียบร้อย ไม่เกะกะกีดขวางทำให้ใครเดือดร้อน พอเจอแบบนี้รุ่นพี่ตัดสินใจเรียกเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยประจำหมู่บ้านมารับฟังเพื่อนำความไปบอกเพื่อนบ้านผู้นั้น แต่คำตอบที่ได้รับคือ

“อ๋อ ไม่เป็นไรหรอกครับ บ้านนี้เขาเป็นตำรวจ”

เท่านั้นล่ะควันออกหู รุ่นพี่ผมต่อว่า รปภ.ผู้นั้นอย่างเดือดดาล เป็นตำรวจแล้วยังไง มีอภิสิทธิ์จะทำอะไรก็ได้ตามอำเภอใจงั้นหรือ รปภ.หน้าเสียบอกเสียงอ่อยๆ ว่าตัวเองเป็นแค่ รปภ.เงินเดือนไม่ถึงหมื่น อีกฝ่ายเป็นตำรวจ ชีวิตคงมีเรื่องเดือดร้อนตามมาไม่รู้จบ สุดท้ายข้อพิพาทยังดำเนินต่อไปโดยไม่มีทีท่าว่าจะยุติลงง่ายๆ คล้ายระเบิดเวลาที่ไม่มีทางล่วงรู้ได้ว่าวันใดมันจะระเบิดตูมขึ้น

ทุกครั้งที่ผมอ่านเจอข่าวเพื่อนบ้านทะเลาะวิวาทกัน ลงไม้ลงมือทำร้ายร่างกาย ฆ่ากันตาย แล้วรู้สึกสลดหดหู่สุดๆ

สาเหตุส่วนใหญ่มาจากเรื่องเล็กๆน้อยๆ ที่สามารถจบลงง่ายๆ ด้วยการพูดคุยถ้อยทีถ้อยอาศัยกัน เช่น จอดรถขวางหน้าบ้าน รดน้ำต้นไม้กระเด็นข้ามรั้ว หมาเห่าหรือฉี่เรี่ยราด เปิดเพลงเสียงดัง แต่หลายครั้งเป็นเรื่องใหญ่เกินกว่าจะอดทน ทำให้อีกฝ่ายต้องเอ่ยปากตักเตือน แจ้งให้ผู้ที่รับผิดชอบเข้ามาจัดการ เช่น กินเหล้าเอะอะมะเทิ่งดึกๆ ดื่นๆ ทุกวี่ทุกวัน สร้างโรงจอดรถถาวรบนถนนหมู่บ้านอันเป็นทางสาธารณะอย่างหน้าด้านๆ นำไปสู่ความบาดหมาง โต้เถียงด่าทอ ทะเลาะวิวาทขึ้นโรงพัก หนักสุดถึงขั้นคว้าอาวุธฆ่ากันตาย

เคยได้ยินเรื่องน่าตกใจว่า หมู่บ้านของเพื่อนคนหนึ่งถึงขนาดมีการเอากระถางต้นไม้มาวางจับจองที่จอดรถกันจนกินถนนไป 1 เลน บางบ้านติดกล้องวงจรปิดหันไปทางบ้านตรงข้ามเพราะเคยมีคดีขูดรถกัน เพื่อนบ้านอีกหลังหนึ่งใช้แผ่นฟิวเจอร์บอร์ดปิดตายไม่ให้เห็นหน้าเห็นตากับบ้านข้างๆ เพียงเพราะทะเลาะกันเรื่องรดน้ำต้นไม้กระเด็นข้ามรั้ว อีกซอยถึงกับต้องประกาศขายบ้าน เพราะเกรงจะได้รับอันตรายจากเพื่อนบ้านที่ขู่อาฆาตเรื่องห้ามไม่ให้กินเหล้าเสียงดังยามค่ำคืน

โชคดีของผมที่เพื่อนบ้านทั้งสองฝั่งล้วนเป็นคนดี มีน้ำใจ แม้บางครั้งอาจจะก้าวก่ายเรื่องส่วนตัวจนเกินงาม เช่น เวลามีเสียงดังอะไรขึ้น ก็จะเปิดประตูออกมาชะเง้อคอมองเข้ามาในบ้าน หรือเวลาจะซ่อมแซมต่อเติม ซื้อเฟอร์นิเจอร์ใหม่เข้าบ้าน ก็จะตะโกนแหลมเข้ามาวิจารณ์ว่าของอันโน้นไม่ดี ของอันนี้ดีกว่า ทำแบบนี้ทำไม ทำแบบนั้นดีกว่า ผมได้แต่ยิ้มตอบกลับไปอย่างสุภาพ แล้วรีบเดินเข้าบ้าน

ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อ เพื่อนบ้านที่เรามองว่าน่ารำคาญพวกนี้แหละที่ช่วยเหลือกันในยามคับขัน ครั้งนั้นเกิดเหตุไฟไหม้เล็กๆ ละแวกบ้าน ผมรีบวิ่งแจ้นออกไปดู เห็นน้าผู้ชายคนหนึ่งที่ดูเงียบๆ ขรึมๆ ไม่ค่อยสุงสิงกับใคร วิ่งถือถังดับเพลิงมาเป็นคนแรก คุณป้าที่เราเบือนหน้าหนีเพราะความพูดมาก กำลังกุลีกุจอโทรศัพท์เรียกรถดับเพลิง แจ้งตำรวจ พี่คนขับรถตู้หน้าโหดๆ ท่าทางนักเลง ปรี่เข้าไปอุ้มหมา พาเจ้าของบ้านออกมาอย่างปลอดภัย

พูดเหมือนโอเวอร์ แต่เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นจริง ผ่านวันนั้นมาแม้ทุกบ้านยังต่างคนต่างอยู่ ทักทายกันบ้าง หยิบยื่นของกินของใช้ให้กันในโอกาสพิเศษบ้าง แต่ผมยังเชื่อมั่นว่าหมู่บ้านของเรายังน่าอยู่ สุขบ้างทุกข์บ้าง แต่ยังไม่ถึงขนาดต้องย้ายหนีไปไหน

สัจธรรมอย่างหนึ่งที่เราหลีกเลี่ยงไม่ได้ คือ บ้านราคาหลังละเป็นล้าน จะซื้อบ้านสักหลังก็ต้องอยู่ไปชั่วชีวิต ทุกคนต่างปรารถนาความสงบสุข ไร้ปัญหาจุกจิกกวนใจ ไม่มีใครอยากได้เพื่อนบ้านแย่ๆ แต่ความเป็นจริงคือโปรโมชั่นที่แถมมาหลังซื้อบ้านมีเพียงแค่เครื่องปรับอากาศ เฟอร์นิเจอร์ สมาร์ทโฟน และบัตรส่วนลดต่างๆ ไม่มีแถมเพื่อนบ้านดีๆ มาให้ด้วย

วันนี้พี่ชายของผมยังคงต้องอยู่บ้านหลังนั้นต่อไป ไม่มีใครรู้ว่าวันพรุ่งนี้ มะรืนนี้อาจจะเกิดเรื่องขึ้นอีก หรือโชคดีต่างคนต่างอยู่สงบๆ ไม่ยุ่งเกี่ยวกัน เช่นเดียวกับผมที่ต้องอยู่บ้านหลังนี้ ซึ่งก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะมีเพื่อนบ้านดีๆ อยู่ด้วยกันอีกนานแค่ไหน หรือโชคร้ายเขาประกาศขายบ้านมีเพื่อนบ้านคนใหม่เข้ามา ก็ต้องมาลุ้นอีกว่าคนที่มาอยู่ข้างบ้านเรานั้นจะเป็นเช่นไร

ยุคนี้เพื่อนบ้านดีๆ หายากยิ่งกว่างมเข็มในมหาสมุทร มีแล้วก็รักษาไว้ดีๆ นะครับ