รักนะ...จีพีเอส

โดย...ชัยฤทธิ์ ยนเปี่ยม

ใครไม่เคยขับรถใช้จีพีเอสนำทางบ้างยกมือขึ้น

ไม่รู้จะมีมากแค่ไหน แต่ระยะหลัง อุปกรณ์จีพีเอสกลายเป็นส่วนหนึ่งของการเดินทาง กระทั่งเป็นจุดขายในการซื้อรถหลายยี่ห้อโชว์ความทันสมัยมีเครื่องจีพีเอสติดตั้งพร้อมด้วยรุ่นอัพเดทสุดยอด แม้แต่ในมือถือเราๆ ท่านๆ ก็มีแอพ “จีพีเอส” Google Maps สะดวกในการใช้

แต่คำโฆษณาว่าแม่นยำนี่คงไม่เสมอไป

หลายคนเคยหลงทางก็เพราะเจ้าจีพีเอส ล่าสุดมีข่าวพาดหัวว่า “เที่ยวรีสอร์ทเขาค้อ แต่จีพีเอสดันพาหลงไปกลางป่า ต้องโทรแจ้งตำรวจช่วย”

เนื้อความระบุว่า อาจารย์มหาวิทยาลัยราชภัฏอุตรดิตถ์ท่านหนึ่ง ขับรถเก๋งวีออสคนเดียว เป้าหมายจะไปพักที่สวนช้างรีสอร์ท แต่เกิดพลัดหลงไปอีกเส้นทางที่ทุรกันดาร เพราะหลงเชื่อสัญญาณจีพีเอส สุดท้ายต้องโทรหาตำรวจแทน ภาพประกอบข่าว เป็นภาพเจ้าหน้าที่ต้องเอารถมาช่วยจูงออกจากป่ารก

ผมนี่ชอบใช้จีพีเอสเวลาไปต่างจังหวัด ดูเพื่อให้เห็นภาพกว้างเส้นทางจากกรุงเทพฯ ไปเหนือ ใต้ ออก ตก จนถึงจุดหมาย ช่วงขึ้นเขา จะเยอะซักกี่โค้ง การได้เห็นภาพรวมช่วยเป็นเครื่องมือวางแผน รู้เส้นทางคดเคี้ยวข้างหน้าได้

แต่ก็หลายครั้งที่เจ้าจีพีเอสพาไปดินแดนลี้ลับนอกโลก บ้างก็ตะลุยไปถึงหมู่บ้านร้าง ชายขอบทุรกันดารในท้องทุ่ง จนชาวบ้านคงถามในใจ “มาหาญาติที่ไหนกันฮะ” ก็แหมมันใช้ดาวเทียมจากสถานีบนอวกาศ แม่นยำ ละเอียด และเร็วในการหาพิกัดบนโลกสูงระดับนาโนวินาที จะคำนวณผิดพลาดได้อย่างไร 

ไม่กี่ปีมานี้ ผมวางแผนไปวัดเฉลิมพระเกียรติ แหล่งอันซีนที่กำลังมาแรง บนยอดเขามหัศจรรย์ จ.ลำปาง

ระหว่างทาง แวะถามทางคร่าวๆ ไปเส้นไหน ย่านไหนไว้ก่อน พอใกล้ก็เปิดจีพีเอส มารู้อีกที ขับเลยไปไกลแล้ว ทั้งที่มีป้ายบอกชัด แต่ไม่ทันได้สังเกต

จีพีเอสบนมือถือของผม มันบอก go aheadๆๆๆ ให้ตรงไปเรื่อยๆ ยิ่งถนนโล่งด้วยแล้ว ขับฉิวสบายอุรา มันพาไปอีกอำเภอทั้งที่เริ่มตงิดว่าไม่น่าใช่ แต่อย่างที่บอกเพราะมั่นใจในจีพีเอส ยังไม่พอ พาเข้าไปในหมู่บ้านชายขอบ ถนนเริ่มเป็นดินลูกรัง เส้นทางขับยากขึ้น กระโดดกระเด้งไปมา

ผมพยายามมองหาภูเขาลูกที่ว่าอันซีน น่าจะใช่ลูกนั้นแน่ สูงเด่น ไม่ไกลแล้ว ผมบอกกับแฟนและแม่ยายที่เริ่มสงสัยใช่หรือ ปรากฏว่ายิ่งขับก็ยิ่งเหงา ผ่านแปลงนาเปล่าเปลี่ยว ทุ่งข้าวแห้งๆ ไม่น่าใช่แน่นอน ทำไมมันช่างลึกลับซับซ้อนจริงหนอ

ที่สุดต้องลงมาถามชาวบ้าน รู้ความจริง เราเลยมาไกลเกือบ 50 กม. ในรถเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะใส่เจ้าจีพีเอส กว่าจะวกกลับได้เดินขึ้นเขาบนเป้าหมาย ก็เสียเวลาไปอีกครึ่งชั่วโมง

ผมยังให้อภัยจีพีเอส เพราะถือว่าวัดนี้อาจไม่เป็นที่รู้จักนัก คนปักหมุดอาจปักผิดที่ก็เป็นได้

หลายวันต่อมาในทริปเดียวกันจากลำปางผมขึ้นไปเชียงใหม่ จุดหมายคือ ไปดูมหกรรมพืชสวนที่อุทยานหลวงราชพฤกษ์ ดูแผนที่คร่าวๆ อยู่ อ.หางดง ไปตามถนนราชพฤกษ์ ในใจเชื่อว่า ไม่น่ายากเพราะดังมาหลายปี คนเที่ยวน่าจะไปกันเยอะ

คราวนี้เปิดจีพีเอสนำทาง เพราะเส้นทาง จ.เชียงใหม่ คับคั่ง รถหนาแน่น ปรากฏว่าเจ้าจีพีเอสพาผมจากถนนใหญ่เข้าซอยเล็กจนเราถกเถียงกันว่า ใช่หรือ หรือมันจะพาไปทางลัด เพราะมันมีระบบคำนวณแนะนำทางที่สะดวก และปริมาณรถน้อย ผมไปจนสุดคำพูด “you’ve arrived”!! มาถึงเป้าหมายแล้ว เรามองหน้ากันเงิ่กงั่ก แล้วก็หัวเราะพลางว่า “พืชสวนโลกไรวะ นี่มันกำแพงบ้านใครเนี่ย” ไม่เห็นมีใครมาเลย ผมวกกลับแล้วถามคนข้างทางสรุปว่า เราเลยมาแล้ว 5 กม. ขำไม่ออก

ผ่านไปร่วมปี คราวนี้จำเป็นต้องเดินทางไปดูเฟอร์นิเจอร์ที่ร้านแห่งหนึ่ง แต่มันอยู่ในย่านชายขอบปากเกร็ด เป็นที่ที่ผมไม่คุ้นเอาซะเลย โทรถามเจ้าของร้านก็บอกให้มาตามถนนเส้นนั้นเส้นนี้ก็ยังงงอยู่ดี

ลองใช้บริการจีพีเอสดู ด้วยความที่รถน้อย เลยขับลื่นไหล ไปตามทางที่มันบอก เลี้ยวซ้าย เลี้ยวขวา ยอมเชื่อใจทุกอย่าง เพราะคิดว่าเส้นนี้มันอาจไปเชื่อมถนนใหญ่ ที่สุดมันพาเข้าไปยังสวนกล้วย ไร่นาชาวบ้าน หมดทางที่จะขับต่อ โอว์...แม่เจ้า ไหนอ่ะ ร้านเฟอร์นิเจอร์นี้ขายกันในดงกล้วยหรือ 

ครั้งนี้ช่วยตอกย้ำ ถ้าหวังพึ่งจีพีเอสแบบหมดใจ ก็ต้องเผื่อใจกับความผิดพลาดที่อาจเกิดขึ้น แต่หลายครั้งยอมรับว่า มันพาเราไปได้อย่างแม่นยำ เพียงแต่เราควรพึ่งจีพีเอสจากปากชาวบ้านด้วย เพราะแน่นอนที่สุด แต่ก็อีกแหละ เวลาคนในพื้นที่บอกทางจะมากด้วยข้อมูลล้นทะลักสำหรับผู้มาเยือนขาจร “พี่ต้องขับไปทางขวาแล้วเลี้ยวซ้ายขึ้นสะพาน เจอไฟแดงที่สอง กลับรถ เข้าซอยแรก ชิดขวา ทะลุถนนใหญ่” ...มึนพอดี  

ความผิดพลาดช่วยเราเรียนรู้ เหมือนเล่นเกมในการผจญภัยที่ไม่รู้สึกเบื่อ