สินค้าของชาติ

ปัญหายางพาราตกต่ำมาอยู่ในระดับ 3 กิโลกรัม 100 บาท จนเกษตรกรทางภาคใต้ทนไม่ไหวรวมตัวกันออกมาขู่รัฐบาลว่าจะมีการชุมนุมใหญ่ กำลังกลายเป็นปัญหาใหญ่ที่รุมเร้ารัฐบาล พล.อ.ประยุทธ์ จันทร์โอชา เนื่องจากราคายางพาราที่ตกต่ำมายาวนานนั้น สร้างความเดือดร้อนให้กับเกษตรกรจำนวนมาก

ประชาชนจำนวนหนึ่งเข้าใจและเห็นใจ เมื่อรัฐบาลประกาศว่า ไม่มีงบประมาณเพียงพอที่จะจ่ายเงินชดเชยตามที่ชาวสวนยางเรียกร้องให้พยุงราคา 50-60 บาท/กิโลกรัม เพราะนั่นหมายถึงรัฐบาลต้องใช้เงินจำนวนมาก และยังเป็นการแก้ปัญหาที่ปลายเหตุทำให้ปัญหาวนเวียนไม่รู้จบ ขณะที่รัฐบาลยังมีภาระที่ต้องดูแลเกษตรกรกลุ่มอื่นๆ ทั้งชาวนา ชาวสวน ชาวไร่ อีกหลายกลุ่ม รัฐบาลจึงเสนอให้ชาวสวนยางหันไปปลูกพืชชนิดอื่นหรือเลี้ยงสัตว์ เสริมรายได้แทนที่การทำสวนยางพาราเพียงอย่างเดียว

อย่างไรก็ตาม รัฐบาลต้องตระหนักว่าความเดือดร้อนของเกษตรกรที่ปลูกยางพารานั้นเป็นเรื่องใหญ่ ที่กระทบไปหลายภาคส่วน ไม่เฉพาะประชาชนในภาคใต้เท่านั้น ยังหมายถึงเกษตรกรในภาคเหนือ ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ที่รัฐบาลได้ใช้นโยบายทางการเมืองสนับสนุนให้มีการเพาะปลูกยางพาราแทนนาข้าวอีกจำนวนมาก

ขณะเดียวกัน มาตรการชดเชยต้นทุนการผลิตเกษตรกรชาวสวนยาง โดยแบ่งให้เจ้าของสวนยาง 900 บาท คนกรีดยาง 600 บาท คิดเป็นสัดส่วน 60 ต่อ 40 ชดเชยให้เฉพาะเกษตรกรที่มีเอกสารสิทธิที่มาขึ้นทะเบียน 6-7 หมื่นราย ในวงเงิน 1.2 หมื่นล้านบาท ที่คณะรัฐมนตรีมีมติไปตั้งแต่ปีที่ผ่านมา แต่จนถึงปัจจุบันปรากฏว่ายังมีช่องโหว่ในการจ่ายเงินชดเชย มีเกษตรกรจำนวนมากยังไม่ได้รับเงินชดเชย

การตั้งโต๊ะหารือเพื่อทำความเข้าใจร่วมกันระหว่างภาครัฐและตัวแทนชาวสวนยางทั่วประเทศอย่างเป็นระบบในที่สาธารณะ และเปิดโอกาสให้ชาวสวนยางเข้าถึงการเจรจากับผู้บริหารหน่วยงานรัฐเป็นสิ่งจำเป็นเร่งด่วนที่รัฐบาลควรดำเนินการ

ขณะเดียวกัน รัฐบาลต้องกำหนดยุทธศาสตร์การแก้ปัญหายางพาราขึ้นเป็นวาระแห่งชาติให้ได้ มิใช่ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของกระทรวงเกษตรและสหกรณ์เพียงอย่างเดียว เพราะยางพาราคือสินค้าสำคัญของชาติ แต่ที่ผ่านมาประเทศไทยทำได้แค่ขายยางแผ่นรมควัน ขายน้ำยางข้นเท่านั้น รัฐบาลไม่เคยประกาศที่จะสนับสนุนหรือให้สิทธิประโยชน์ทางภาษีเป็นกรณีพิเศษที่เหนือกว่าอุตสาหกรรมอื่นๆ สำหรับผู้คิดค้นนวัตกรรม หรือสร้างผลิตภัณฑ์อย่างใดอย่างหนึ่งที่มีส่วนผสมจากยางพาราขึ้นมาแม้แต่น้อย

ถ้ารัฐบาลประกาศสนับสนุนการพัฒนาอุตสาหกรรมยางพาราให้เป็นระบบ และกำหนดให้หน่วยงานต่างๆ ยึดถือเป็นภารกิจหลักในการสนับสนุนวัตถุดิบที่มียางพาราเป็นส่วนผสม ราคายางพาราในประเทศคงไม่ตกต่ำและถูกกำหนดจากตลาดโลกเพียงอย่างเดียว อย่างน้อยยังมีผู้ผลิตในประเทศที่มีความต้องการยางอยู่

คำสั่งของนายกรัฐมนตรีให้ 8 หน่วยงานของรัฐไปรวบรวมความต้องการว่าจะช่วยรับซื้อยางในความรับผิดชอบของแต่ละกระทรวงอย่างไรนั้น มิใช่คำตอบในการแก้ปัญหายางพาราอย่างเป็นระบบ