อุตสาหกรรมไมซ์

ในฐานะประธานกรรมการสำนักงาน สสปน. หรือเรียกเต็มๆ เป็นภาษาไทยว่า สำนักงานส่งเสริมการจัดประชุมและนิทรรศการ (องค์การมหาชน) ซึ่งเป็นหน่วยงานของรัฐบาลไทย ที่ตั้งมาได้ 13 ปีแล้ว เป็นหน่วยงานที่ทำเรื่องแข่งขันประมูลสิทธิการจัดประชุม สิทธิการจัดงานอีเวนต์ สิทธิการจัดนิทรรศการ ที่มีขนาดใหญ่ให้เข้ามาในประเทศไทย

ทั้งนี้ ก็เพื่อทำให้ดึงนักธุรกิจเข้ามาใช้จ่ายและคุ้นเคยกับบรรยากาศทางธุรกิจในประเทศไทย ไม่ได้เพียงหวังว่าเขาจะเที่ยวดูเมืองไทย พักผ่อน ทิกท้อ (ภาษาจีนแต้จิ๋ว แปลว่า ท่องเที่ยว) อย่างเดียวหรอกครับ

เราอยากได้คนทำธุรกิจ คนซีเรียส ใส่สูท ถือกระเป๋าเอกสารเข้ามาเมืองไทยเยอะๆ บ่อยๆ เพราะนอกจากคนเหล่านี้จ่ายค่าที่พัก ค่าพาหนะ ค่าทานอาหาร ค่าจ้างต่างๆ สูง และยังมีการเดินทางซ้ำๆ บ่อยๆ ซึ่งเขาเหล่านี้จะเป็นกลไกสำคัญที่ทำให้บริษัทต้นสังกัดของเขาตัดสินใจมาลงทุนในไทย

ผมเจอนักธุรกิจบางคนเดินทางปีละเกือบ 200 วัน เดินทางไปมาทั่วโลก ไปฟังสัมมนา ไปเข้าอบรม ไปประชุมกับลูกค้า ไปตรวจงาน ไปขึ้นพูด ไปประชุมกับทีม ค่าใช้จ่ายด้านการเดินทางของเขา ทั้งที่พัก ค่าเช่ารถ ค่าอาหาร ค่าจ้างล่าม ฯลฯ รวมกันปีหนึ่งๆ เท่ากับค่าซื้อบ้านใหม่ได้หลายหลัง คนพวกนี้ไม่ใช่นักท่องเที่ยวครับ แม้ว่าเขาอาจนอนโรงแรมเดียวกัน กินข้าวย่านเดียวกัน นั่งเครื่องบินก็ลำเดียวกัน แต่เป้าประสงค์ต่างกัน

นักท่องเที่ยวมาเพื่อหย่อนอารมณ์ให้เย็นลง แต่คนเหล่านี้นั่งร่างอีเมลทั้งคืนจนดึก เพื่อส่งการบ้านก่อนเข้าประชุมในวันรุ่งขึ้น เดินทางเหมือนๆ กัน แต่พฤติกรรมและอารมณ์ต่างกันกับนักท่องเที่ยวลิบลับ

ช่องทางไหนที่จะทำให้เขาเหล่านี้ สะดวกกว่า...ประหยัดเวลามากกว่า...เขายินดีจ่ายครับ เวลาคือสิ่งฟุ่มเฟือยที่เขาไม่มี เพราะเวลาของพวกเขาเป็นเงินเป็นทอง พักผ่อนก็น้อย ดังนั้นถ้าเขามีเวลาว่างสัก 2 ชั่วโมง เขามักไม่ลังเลที่จะเข้าไปนอนนวดเบาๆ ทำสปา หลับคร่อก เพื่อตื่นมามีแรงไปประชุม สมบุกสมบันต่อ

ที่จริง สสปน.ไม่ได้ถูกตั้งมาเพื่อชี้นำให้ใครไปเที่ยวที่ไหน แต่เน้นชี้นำให้นักธุรกิจมาประชุมที่เมืองไทย...ชี้นำให้นักวิชาการ นักวิชาชีพ ทั้งด้านการแพทย์ เภสัช สุขภาพ ความงาม หรือนักเทคนิค นักอุตสาหกรรม ให้เห็นว่าถ้าพวกเขาจะจับเข่าคุยกันในวงการ ประเทศไทยมีสิ่งอำนวยความสะดวกให้เขาบินเข้ามานัดเจอกันในไทยได้สะดวก แม่นยำเรื่องเวลา มีบริการให้เลือกได้หลากหลาย หรือถ้าเขาต้องการบริการสนับสนุน เช่น ล่าม เครื่องมือสื่อสาร เลขานุการ การกระจายเอกสาร หรือวางสินค้าตัวอย่าง เราก็มีช่องทางและระบบบริการให้เลือกที่ไว้วางใจได้ รู้ราคาล่วงหน้า

ปี 2558 ที่ผ่านไป ไทยได้มีการประชุมทันตแพทย์โลก มีหมอฟันและบุคลากรด้านทันตศาสตร์เข้ามาจากทั่วโลก 2,000 คน เพื่อมาสัมมนาแลกเปลี่ยนความรู้ มาดูอุปกรณ์และเทคนิคการจัดการฟันและช่องปาก จัดกัน 3 วัน มีการใช้จ่ายในเมืองไทยหลายพันล้านบาท แน่ละ การเตรียมการเรื่องแบบนี้...ใช้เวลาข้ามปี...ส่วนใหญ่ต้องเตรียมกันมาเกิน 2 ปี เพื่อทำให้ 3 วันนั้น ราบรื่นที่สุด

ผู้จะเดินทางมาหรือผู้จะตัดสินใจว่าจะมาร่วมหรือไม่ ต้องได้ข้อมูลที่ชัดพอจะตัดสินใจควักสตางค์และลงสมุดนัดล่วงหน้าว่าจะเดินทางมาเมืองไทย ไม่ใช่เพื่อเที่ยว เพื่อชิม เพื่อมีรูปไปอวดใครต่อใคร แต่มาเพื่อเพิ่มคอนเนกชั่นทางธุรกิจ มาเพื่อมาเอาข้อมูลจากห้องประชุม มาเพื่อมาโต้แย้งในส่วนที่ตัวเขาไม่เห็นด้วย เป็นต้น

ยังมีตัวอย่างแบบนี้อีกปีละนับร้อยรายการที่สำนักงาน สสปน.แห่งนี้เข้าไปเกี่ยวข้องสนับสนุนให้เกิดขึ้น ซึ่งบางกิจกรรมบางรายการก็มีหน่วยงาน หรือภาคเอกชน เจ้าของเรื่องทำอยู่ แต่เขาต้องการรัฐให้เข้าไปปรากฏ เพื่อสร้างความมั่นใจให้ฝ่ายชาวต่างประเทศรู้สึกว่าการเข้ามาจัดกิจกรรมนี้ เขาจะได้รับความคุ้มครองโดยราชการไทย

สิ่งที่ดูจะยังเป็นอุปสรรคอยู่บ้าง ก็คือ นักธุรกิจเดินทางเหล่านี้มักต้องดำเนินการให้สอดคล้องกับระเบียบการนำเข้า และส่งกลับออกซึ่งสินค้าตัวอย่าง และการขออนุมัติขออนุญาตชั่วคราวที่เกี่ยวกับหน่วยงานราชการไทย เวียนๆ กันไปมาราว 30 หน่วยงาน มีกฎหมายระดับพระราชบัญญัติ ประกาศ ระเบียบ กฎกระทรวง คำสั่งที่ต้องเข้าใจและเตรียมการกว่า 215 ชิ้น การออกแบบวางแผนเพื่อจะอำนวยความสะดวกให้นักธุรกิจผู้พร้อมจะเข้ามาใช้จ่ายในไทยเหล่านี้ จึงอาจต้องมีอำนาจกฎหมายใหม่และระบบใหม่ๆ รองรับมากกว่าแค่การประสานงานด้วยหนังสือนำอย่างที่เคยๆ มีกันมา

การหาเงินเข้าประเทศในยุคเศรษฐกิจโลกยังฟื้นตัวอย่างช้าๆ เช่นนี้ เป็นเรื่องท้าทาย...

ย้อนหลังไปเมื่อก่อนปี 2521...เรายังไม่มี พ.ร.บ.ส่งเสริมการลงทุน หรือกฎหมาย BOI แต่สามสิบปีต่อมา ก็เพราะกฎหมายของ BOI นี่แหละที่ทำให้ไทยมาได้ไกลในฐานะชาติผู้ดึงดูดและได้รับการลงทุนจากนานาชาติ เหมือนมีรถเกี่ยวนวดข้าวมาช่วยทำงานแทนที่จะใช้เคียวอย่างเดียวนั่นแหละครับ

บัดนี้ เรากำลังต้องการเครื่องมือที่จะช่วยดึงนักธุรกิจใหม่ๆ...เข้ามาใช้จ่าย ทำธุรกิจธุรกรรมในไทยอย่างเป็นล่ำเป็นสัน เกาหลีใต้ สิงคโปร์ ยุโรป สหรัฐ เขาทำกันมานานแล้ว เอาซะหน่อย...เรามาช่วยกันทำให้ไทยมีเครื่องมือสร้างประเทศเพิ่มขึ้นใหม่อีกสักชิ้นกันเถอะครับ