อย่าพยากรณ์กรรมที่พวกเขาไม่ได้ทำ

แผ่นดินไหวที่เนปาลครั้งนี้เป็นอีกครั้งที่มีผู้ยกเรื่องเวรกรรมมาผูกเข้ากับภัยธรรมชาติ สำหรับผมแล้วไม่ใช่เรื่องแปลก เพราะตั้งแต่ติดตามเรื่องภัยพิบัติในหลายพื้นที่ของโลกมาหลายปี นี่ไม่ใช่กรณีแรกที่มีการ “จับแพะมาชนแกะ” ทำนองนี้

กรณีที่เนปาล เป็นเพราะหลายท่านเห็นว่าเขามีงานเชือดสัตว์สังเวยเป็นแสนๆ เมื่อปีก่อน ก็เลยเห็นว่านี่เป็นผลพวงจากการทำปาณาติบาตครั้งมโหฬาร แต่งานชุมนุมทำพลีสังเวยเจ้าแม่กะธีไม (กะฬีไม เมลา บ้างก็เรียกว่า กะฒิมาย เมลา) มีมิติที่ซับซ้อนกว่านั้น

ข้อแรก ฮินดูในเนปาลแบ่งออกเป็น 2 ส่วน คือ ส่วนเทือกเขา และส่วนที่ราบ ส่วนเทือกเขาบูชา “พ่อ” ส่วนที่ราบมักบูชา “แม่”

ข้อสอง พวกบูชาพ่อ คือเทพบุรุษ เช่น พระอิศวร อย่างในกาฐมาณฑุ มีเทวาลัยพระปศุปตินาถ คือปางหนึ่งของพระอิศวรผู้อารักขาสัตว์ “ห้าม” ทำพลีกรรมสังเวยสัตว์บูชาท่านเด็ดขาด เพราะท่านเป็นเจ้าแห่งปศุสัตว์ และเทพบุรุษรังเกียจเลือด โดยเฉพาะพระอิศวรถือเพศพรตอีกด้วย

ข้อสาม พวกบูชาแม่ คือเทพสตรี หรือ “ศักติ” มีเจ้าแม่กาลี คือ กะธีไม หรือ กะฬีไม เป็นอาทิ การบูชาเทพสตรีเป็นสายธารจากลัทธิดั้งเดิมยุคบุพกาลที่เชื่อว่าอะไรๆ ก็เป็นเพศหญิง พระแม่เจ้ายังอารมณ์ฉุนเฉียว โปรดของสดคาว มีการสังเวยหลั่งเลือดเป็นดั่งสัญลักษณ์ของการกำเนิด และระดูของพระแม่โลก

ข้อสี่ พวกฮินดูบูชาพ่อเดี๋ยวนี้เป็นส่วนใหญ่ ไม่ว่าจะในอินเดียและเนปาล จึงรังเกียจการทำพลีกรรมด้วยการฆ่า ทั้งยังเป็นมังสวิรัติด้วยความการุณ พวกบูชาแม่จึงต้องแอบทำลับๆ ตามเทวาลัยตน ยกเว้นแถบเบงกอล อินเดียใต้ และที่ราบภาคใต้ของเนปาลยังบูชาพระแม่กาลีด้วยเลือดอย่างเอิกเกริก

ระหว่างที่มีการฆ่าครั้งใหญ่ที่กะฬีไม เมลา ชาวฮินดูทั้งในอินเดียและเนปาล โดยเฉพาะในเขตภูเขาต่างประณามอย่างรุนแรงว่า “นี่ไม่ใช่ฮินดูแท้”

ที่สำคัญคือ กว่า 70% ของผู้ร่วมพิธีกะฬีไม เป็นชาวรัฐอุตรประเทศ และชาวรัฐพิหารจากอินเดียไม่ได้มาจากเนปาล และการฆ่าสัตว์สังเวยเกิดขึ้นในเขตที่ราบภาคใต้ ซึ่งมิได้วินาศไปพร้อมกับแผ่นดินไหว ขณะที่ส่วนที่พินาศคือเขตภูเขาที่ไม่นิยมฆ่าสัตว์สังเวย แถมยังเป็นมณฑลของพระปศุปตินาถผู้ถือพรต หากจะบอกว่าเป็นเรื่องของเวรกรรมจากการทำพลีสังเวย

ผมยังมองไม่เห็นว่าจะเกี่ยวตรงไหน