เจรจาธุรกิจการค้าในฟิลิปปินส์ยุค AEC ตอนแรก

โดย...รวิภาส กล่ำทวี

ตลอดทั้งปี พ.ศ. 2558 นี้ ผู้เขียนจะถ่ายทอดเรื่องราวเกี่ยวกับการเจรจาธุรกิจการค้าและเรื่องราวอื่นๆ ที่เกี่ยวข้องกับประชาคมเศรษฐกิจอาเซียน (AEC) เป็นหลัก เพื่อเป็นการสร้างความเข้าใจเกี่ยวกับอาเซียนให้คุณผู้อ่านได้เพิ่มมากยิ่งขึ้น

ใน “เลาะขอบเวทีโลก” ตอนก่อน ผู้เขียนได้ถ่ายทอดเรื่องราวเกี่ยวกับการเจรจาต่อรองทางธุรกิจกับประเทศกัมพูชาไปเป็นที่เรียบร้อย สัปดาห์นี้จะนำคุณผู้อ่านทุกท่านมาพบกับเรื่องราวการเจรจาต่อรองทางธุรกิจการค้ากับประเทศฟิลิปปินส์กันบ้างครับ

ก่อนที่จะเข้าสู่โหมดของการเจรจาต่อรองธุรกิจการค้ากับประเทศใดๆ ก็ตาม นักธุรกิจหรือผู้สนใจในวงการระหว่างประเทศทั่วไปจำต้องศึกษาสภาพและลักษณะ พร้อมทั้งข้อมูลพื้นฐานที่เกี่ยวข้องกับเศรษฐกิจของแต่ละประเทศให้ถ่องแท้เสียก่อน แล้วจึงคิดวางแผนรุกคืบในการเข้าไปทำธุรกิจการค้าใดๆ ก็ตามที่ต้องการ

ฟิลิปปินส์เป็น 1 ใน 5 ประเทศผู้ก่อตั้งสมาคมประชาชาติเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ หรือที่เราเรียกชื่อกันว่า “อาเซียน” โดยใน 5 ประเทศนั้นมีประเทศไทยรวมอยู่ด้วย ปัจจุบันฟิลิปปินส์มีประชากรรวมกันทั้งสิ้นประมาณ 100 ล้านคน ร้อยละ 62 ของประชากรทั้งหมดอยู่ในวัยทำงาน (อายุระหว่าง 15-64 ปี) สัดส่วนของผู้สูงอายุมีเพียงร้อยละ 4 เท่านั้น ในปี 2014 ฟิลิปปินส์มีอัตราการขยายตัวทางด้านเศรษฐกิจสูงเป็นอันดับ 2 ของเอเชีย โดยอยู่ที่ร้อยละ 7.2 ขณะที่ปีนี้ธนาคารเพื่อการพัฒนาเอเชียหรือเอดีบี ได้ประมาณการให้ฟิลิปปินส์มีอัตราการขยายตัวทางเศรษฐกิจอยู่ที่ร้อยละ 6.4 และร้อยละ 6.3 ในปี พ.ศ. 2559

นอกจากนั้น ประชากรของฟิลิปปินส์ยังได้รับการจัดอันดับให้เป็นประชากรที่มีคุณภาพ เนื่องจากระบบการศึกษาที่เปิดกว้างและความสามารถในการใช้ภาษาอังกฤษได้ดี เนื่องด้วยความยากจนภายในประเทศ เราจึงพบว่าชาวฟิลิปปินส์นิยมออกไปทำงานในต่างประเทศกันเป็นจำนวนมาก โดยในปีหนึ่งชาวฟิลิปปินส์จะส่งเงินกลับประเทศเป็นรายได้เข้าประเทศจำนวนมากมายมหาศาล อย่างปี 2014 ที่ผ่านมาเม็ดเงินส่งกลับฟิลิปปินส์มีสูงถึง 2.28 หมื่นล้านเหรียญสหรัฐ มีอัตราการขยายตัวสูงถึงร้อยละ 6.4 จากปี 2013

ในขณะเดียวกัน ธุรกิจของชาวฟิลิปปินส์ก็กำลังก้าวหน้า โดยเฉพาะธุรกิจรับจ้างบริหารระบบธุรกิจหรือที่เรียกเป็นภาษาอังกฤษว่า Business Process Outsourcing (BPO) เนื่องจากชาวฟิลิปปินส์มีความสามารถด้านการใช้ภาษาอังกฤษได้เป็นอย่างดี โดยปีที่แล้วธุรกิจดังกล่าวมีรายได้สูงถึง 1.33 หมื่นล้านเหรียญสหรัฐ (ราว 4.16 แสนล้านบาท) ส่วนธุรกิจที่ยังเป็นโอกาสสำหรับผู้ประกอบการไทย ได้แก่ ธุรกิจอาหารและเครื่องดื่ม เครื่องสำอาง และผลิตภัณฑ์ประเภทการดูแลตัวเอง หรือ Personal Care products

เมื่อทราบเกี่ยวกับข้อมูลเบื้องต้นทั้งด้านประชากรและธุรกิจของฟิลิปปินส์ไปแล้ว ใน “เลาะขอบเวทีโลก ตอน การเจรจาธุรกิจการค้าในฟิลิปปินส์ยุค AEC ตอนจบ” ผู้เขียนจะพาท่านผู้อ่านไปพบกับข้อแนะนำหลายประการสำหรับการเจรจาธุรกิจระหว่างประเทศกับฟิลิปปินส์