ความปลอดภัย

บทบรรณาธิการของจาการ์ตา โพสต์ หยิบยกเหตุการณ์การสูญหายไปของสายการบิน แอร์เอเชีย อินโดนีเซีย เที่ยวบิน คิวแซด 8501 เมื่อวันอาทิตย์ที่ผ่านมา เทียบเคียงกับโศกนาฏกรรมที่เกิดขึ้นช่วงต้นปีกับสายการบินมาเลเซีย แอร์ไลน์ส เที่ยวบิน เอ็มเอช 370 ที่ยังไม่ทราบชะตากรรม พร้อมตั้งคำถามถึงความปลอดภัยในอุตสาหกรรมการบินของอินโดนีเซียในปัจจุบัน

จาการ์ตา โพสต์ ระบุว่า เหตุการณ์ร้ายแรงที่เกิดขึ้นกับอุตสาหกรรมการบินของประเทศที่ผ่านมา มักจะโยนความผิดไปให้สภาพอากาศที่แปรปรวน ข้อผิดผลาดของเครื่องบินหรือมนุษย์ที่เกี่ยวข้องกับการบิน รวมถึงหน่วยงานควบคุมจราจรทางอากาศและลูกเรือ ทว่าไม่มีการบันทึกผลการตรวจสอบเพื่อปรับปรุงระบบความปลอดภัยทางการบินอย่างจริงจัง

แม้สายการบิน การูด้า อินโดนีเซีย จะกลับมาให้บริการได้อีกครั้งในปี 2009 หลังถูกระงับการบินไปตั้งแต่ปี 2007 แต่การยกเลิกมาตรการระงับการบินนี้ ก็ไม่ใช่สิ่งที่จะมั่นใจว่า อุตสาหกรรมการบินของอินโดนีเซียจะปลอดภัยไร้กังวล เนื่องจากมีความเสี่ยงหลายประการที่ต้องได้รับการแก้ไข นอกเหนือจากทักษะของนักบินแล้ว ไม่ว่าจะเป็นรันเวย์ที่ยังไม่เพียงพอ ความแออัดของสนามบินและน่านฟ้า เที่ยวบินล่าช้า รวมถึงการแข่งขันที่สูงมาก ท่ามกลางค่าใช้จ่ายในการดำเนินงานและบำรุงรักษามหาศาล

การได้รับรางวัลระดับนานาชาติของสายการบินหลายแห่ง แม้จะช่วยสร้างภาพลักษณ์ที่ดี กระนั้นก็ตามทุกสายการบินต้องไม่ลืมว่า สิ่งที่ผู้โดยสารให้ความสนใจมากที่สุด ไม่ใช่รางวัลที่สายการบินได้รับ แต่เป็นเรื่องความปลอดภัย ตั้งแต่การขึ้นบินจากต้นทาง ระหว่างบิน และการลงจอดยังจุดหมายปลายทางแบบสวัสดิภาพ

ดังนั้น มาตรฐานความปลอดภัยของอุตสาหกรรมการบินจึงเป็นเรื่องที่เครื่องบินทุกลำต้องตระหนักเป็นสำคัญ