ความผูกพันของครูอาสาเวียดนามกับเด็กไทย

ตวยเตรนิวส์ เว็บไซต์ข่าวของหนังสือพิมพ์ตวยเตรของเวียดนาม ได้เปิดเผยเรื่องราวที่สุดแสนจะน่าประทับใจของหญิงสาวชาวเวียดนามวัย 23 ปี ที่ได้เข้ามาสอนภาษาอังกฤษให้กับเด็กด้อยโอกาสในประเทศไทย

เหงียนธิเลอเกียน ซึ่งเป็นนักศึกษาของมหาวิทยาลัยการค้าต่างประเทศ ในนครโฮจิมินห์ ทางตอนใต้ของเวียดนาม ได้เข้าร่วมโครงการหนึ่งที่จะให้อาสาสมัครเข้ามาให้ความรู้กับเด็กชาวไทยที่ด้อยโอกาส ซึ่งโครงการนี้จัดขึ้นโดยองค์กรนักศึกษานานาชาติ (เอไออีเอสไอซี) ซึ่งเป็นองค์กรที่มีเครือข่ายครอบคลุมมากกว่า 113 ประเทศทั่วโลก และมีสมาชิกมากกว่า 8.6 หมื่นคน

ตามหน้าที่ของหญิงสาว 23 ปี รายนี้ คือ ต้องสอนเด็กนักเรียนชั้นมัธยมต้นจำนวน 30 คน ที่โรงเรียนแห่งหนึ่ง ซึ่งเป็นหนึ่งในพื้นที่ที่ยากจนที่สุดในไทย เป็นระยะเวลา 1 เดือนตั้งแต่วันที่ 1 ก.พ.-1 มี.ค.

เกียนเผชิญกับอุปสรรคมากมาย เพราะนักเรียนส่วนใหญ่ไม่ตั้งใจฟังที่สอน เนื่องจากสิ่งที่เด็กๆ ต้องการคือ เลิกเรียนหนังสือและเป็นเกษตรกรแบบพ่อและแม่ โดยเด็กๆ ในชั้นเรียนจะออกไปล่าสัตว์ในเวลากลางคืน ก่อนจะกลับบ้านมาในช่วงเช้ามืด และหลับในเวลาเรียน

“ตอนที่ฉันถามพวกเขาว่า ‘อายุเท่าไรกันแล้ว’ พวกเขาตอบว่า ‘ฉันสบายดี ขอบคุณ’ ตอนนี้ฉันจึงได้รู้ว่าทักษะทางภาษาอังกฤษของพวกเขานั้นแย่มากๆ ซึ่งนั่นทำให้ฉันรู้สึกกังวลกับอนาคตของพวกเขา” เกียน เปิดเผยกับตวยเตรนิวส์

แทนที่จะยอมแพ้กับอุปสรรคต่างๆ และรอเวลาให้โครงการจบลง เกียนได้พยายามทำอย่างเต็มที่เพื่อสนับสนุนให้นักเรียนเข้าเรียน โดยได้ใช้ทั้งวิดีโอ รูปภาพ และเพลง เป็นสื่อในการสอน รวมไปถึงให้ของรางวัลอย่างเช่น ลูกอม เพื่อดึงดูดให้เด็กนักเรียนสนใจการเรียนมากขึ้น

นอกจากนี้ หญิงสาววัยแรกรุ่นคนนี้ยังได้พยายามจะลดช่องว่างกับเด็กนักเรียนลง โดยได้เข้าไปร่วมกับกิจกรรมประจำวันต่างๆ ของเด็กๆ เช่น เล่นฟุตบอลและวอลเลย์บอล จับหอยทาก และเก็บมะม่วง รวมไปถึงยังพยายามสื่อสารภาษาไทยกับเด็ก โดยใช้พจนานุกรมเป็นตัวช่วย ไม่เพียงเท่านั้น เกียนยังใช้เวลาพูดคุยกับนักเรียนเพื่อรับฟังแผนในอนาคตของเด็กๆ ปัญหาส่วนตัวและความชื่นชอบส่วนตัว รวมไปถึงสภาวะความเป็นอยู่ที่ยากลำบากของครอบครัวนักเรียน

จนกระทั่งเมื่อมาถึงวันสุดท้ายของการเรียน ขณะที่เด็กนักเรียนชาวไทยจะเอ่ยคำลากับเกียน อาสาสมัครสาวคนนี้กลับต้องบ่อน้ำตาแตก เมื่อนักเรียนทุกคนในห้องเรียนพร้อมใจกันก้มลงไหว้ พร้อมกับพูดพร้อมกันเป็นภาษาอังกฤษ ที่แม้จะไม่ถูกหลักไวยากรณ์ว่า “คุณครู อย่าไปเวียดนาม”

“พวกเขาร้องเพลงและให้ของที่ระลึกกับฉันมากมาย พวกเขาร้องไห้ และไหว้ฉัน ซึ่งทำให้ฉันไม่สามารถเก็บน้ำตาเอาไว้ได้เลย” เกียน เล่าถึงเหตุการณ์ในครั้งนั้น ที่เจ้าตัวยังคงประทับใจ

หลังจากที่เดินทางกลับมายังประเทศเวียดนาม หญิงสาววัย 23 ปีคนนี้ ระบุว่า จะไม่ลืมช่วงเวลาที่ได้ใช้ในประเทศไทยกับเด็กนักเรียนทุกๆ คน และต้องการจะเดินทางกลับไปยังโรงเรียนดังกล่าวอีก โดยได้มีแผนว่าจะทำงานในไทยเป็นเวลา 2 ปี เพื่อให้การสนับสนุนเด็กที่ด้อยโอกาสเพิ่มเติมอีก