นางฟ้าตกสวรรค์?

แทบไม่น่าเชื่อว่าธุรกิจการบินที่เคยเฟื่องฟูทั้งในแง่รายได้บริษัท และชีวิตที่เริดหรูของพนักงาน กำลังพลิกมาอยู่ในด้านของความยากลำบาก ในอดีตวิกฤตสายการบินจะมาจาก “ราคาน้ำมัน” เป็นตัวแปรสำคัญ แต่ปัจจุบันวิกฤตล้วนเกิดจากความไร้ประสิทธิภาพในการบริหารจัดการเพื่อรับมือกับการแข่งขันและการให้บริการ

หากมองย้อนไปเมื่อปี 2551 สถานการณ์ธุรกิจการบินทั่วโลกเริ่มส่งสัญญาณดิ่งเหว ส่งผลให้สายการบินยักษ์ใหญ่ของประเทศญี่ปุ่น “JAL เจแปน แอร์ไลน์ส” ประกาศล้มละลายในที่สุดเมื่อช่วงปี 25522553 เนื่องจากขาดทุนสะสมมาโดยตลอด เพราะการบริหารที่อุ้ยอ้าย และการเมืองเข้าแทรกแซงนั้น JAL มีหนี้สินมากถึง 2.5 หมื่นล้านเหรียญสหรัฐ

ต่อมาในปี 2553 สายการบินยักษ์ใหญ่ “อเมริกัน แอร์ไลน์ส” ต้องปลดพนักงานไปกว่า 1.3 หมื่นตำแหน่ง หลังจากประคับประคองธุรกิจมาเรื่อยๆ แต่ก็ไม่สามารถแบกต้นทุนต่อไปไหวจากการแข่งขันที่รุนแรง เช่นเดียวกับสายการบิน “ลุฟต์ฮันซา” ก็มีการปลดพนักงานจำนวน 3,500 คนทั่วโลกในปีเดียวกัน

ล่าสุด ในปี 2557 สายการบินแห่งชาติออสเตรเลีย “แควนตัส” ก็ประกาศปลดพนักงาน 5,000 ตำแหน่ง หลังรายงานตัวเลขขาดทุนมากกว่า 225 ล้านเหรียญสหรัฐ ในช่วงครึ่งหลังของปี 2556

ขณะที่ “การบินไทย” ก็ใช่ว่าจะหนีวัฏจักรนี้ไปได้ ถ้าไม่รีบปรับกลยุทธ์ทางธุรกิจและสร้างสำนึกให้กับพนักงานที่มีมากถึง 2.4 หมื่นคน ให้รับมือกับสถานการณ์การแข่งขันในธุรกิจการบินที่รุนแรง เพราะครึ่งปีนี้ขาดทุนไปแล้วร่วม 1 หมื่นล้านบาท และมีการประเมินว่าในปีนี้จะขาดทุนไม่น้อยกว่า 2 หมื่นล้านบาท

ไม่ปรับตัวไม่รอดแน่