อย่าให้เสียของ

การแต่งตั้งคณะกรรมการสรรหาสมาชิกสภาปฏิรูปแห่งชาติ (สปช.) เสมือนเป็นการตั้งไข่การปฏิรูป ซึ่งทุกฝ่ายต่างคาดหวังว่า ประเทศไทยจะมีโอกาสเกิดการเปลี่ยนแปลงในไม่ช้า

แต่ดูกระบวนการได้มาของ สปช. นอกจากขาดการมีส่วนร่วมแล้ว ยังมีข่าวการล็อกสเปกตัวบุคคลไว้ล่วงหน้าเสียเป็นส่วนใหญ่

ทั้งที่หัวใจสำคัญที่มีส่วนให้การปฏิรูปครั้งใหญ่ประสบความสำเร็จและเกิดขึ้นทั่วโลกเป็นที่ประจักษ์ว่าต้องเปิดโอกาสให้ผู้มีบทบาทในสังคมนั้นๆ มีส่วนกำหนดอนาคตของตัวเอง

ด้วยคนเหล่านี้คือพลังตัวจริงที่จะสร้างความเปลี่ยนแปลงให้เกิดขึ้น จึงต้องยอมรับความจริงว่า จุดเปลี่ยนครั้งสำคัญของโลกหาได้มาโดยการใช้กำลังบังคับเพื่อให้บรรลุสู่เป้าหมายเสมอไป

ในสภาวะที่สังคมไทยกำลังเดินเข้าสู่ช่วงเปลี่ยนผ่านอีกครั้ง คสช.จำต้องตระหนักถึงการสร้างกระบวนการให้สังคมยอมรับ โดยเชิญทุกภาคส่วนมาร่วมวาดภาพอนาคตที่ดีร่วมกัน

จริงอยู่ไม่มีเครื่องมือใดวิธีการใดวิเศษที่สามารถดลบันดาลได้ในทุกเรื่อง แต่หากให้ผู้มีบทบาทในสังคมได้ร่วมคิดร่วมแสดงความเห็น โอกาสจะเจอทางออกย่อมเป็นจริงได้ แต่นั่นหมายถึงต้องสลัดทิ้งความเชื่อที่ว่ามีเพียงอำนาจพิเศษเท่านั้นที่จะเป็นพลังสร้างชาติได้

จึงได้แต่หวังว่า นับจากนี้ คสช.จะไม่ปฏิเสธกระบวนการที่สร้างสรรค์ ไม่ปิดกั้นการรับฟังอย่างกว้างขวางเสียตั้งแต่ต้น รวมถึงไม่ย้ำคิดย้ำทำโดยวิธีการใดวิธีการหนึ่งแบบเดิมๆ เพราะท้ายที่สุดแล้ว ความร่วมมือจะไม่เกิด และไม่สามารถก่อตัวการเปลี่ยนแปลงใดๆ ได้

ดังนั้น เราจึงไม่เห็นด้วยว่าการกำหนดวาระการปฏิรูปไว้ล่วงหน้า โดยยึดมั่นในทฤษฎีหนึ่งอย่างแน่วแน่จะช่วยให้สถานการณ์ความขัดแย้งที่ยังดำรงอยู่คลี่คลายลง

แนวทางที่ควรดำเนินการในขณะนี้ไม่สายเกินไปในการริเริ่มกระบวนการใหม่บนพื้นฐานที่ว่า ทุกฝ่ายล้วนมีความปรารถนาดีต่อประเทศนี้ เข้าใจปัญหาทั้งที่เป็นผู้ก่อและไม่ได้ก่ออย่างลึกซึ้งกันมาพอสมควร หากจะร่วมมือกันอย่างจริงๆ จังๆ คงจะไม่ยากจนเกินไป

เราไม่เชื่อในทัศนะที่ว่า การปฏิรูปคือการผลักให้คู่ขัดแย้งไม่มีที่ยืน กีดกันโอกาสของผู้ที่เห็นต่าง เพราะจะสุ่มเสี่ยงที่ลูกหลานเราต้องมาตามแก้ปัญหาเดิมๆ กันอีกไม่รู้จบ

การบริหารแบบทหารอาจใช้ได้กับบางกรณี แต่การขับเคลื่อนการปฏิรูปประเทศต้องใช้ความอดทนสูงให้เกิดกระบวนการมีส่วนร่วม เพื่อหลีกเลี่ยงความล้มเหลวตั้งแต่เริ่มต้น