เขียวสะท้านใจ

ตอนนั้นประมาณเที่ยงวัน ผมได้ยินเสียงร้องพิลึกๆ ของนกเขียวปากงุ้ม (Green Broadbill) ร้องอยู่บนแมกไม้ทึบเหนือหลังคาบังไพรขึ้นไป ก็ยังไม่ได้คิดหวังอะไรมาก คิดว่ามาร้องๆ สักพักก็คงจากไป

ที่ไหนได้ จู่ๆ เหมือนมีก้อนเขียวๆ หล่นตุ้บลงมาจากเบื้องบน เกาะหมับที่กิ่งขวางเหนือผิวน้ำ ตั้งท่าจะลงสรงสนานลำธารคลายร้อน โอกาสสุดยอดมาถึงผม ราวได้เจอพระอินทร์ตัวเขียวๆ เหาะลงมาเรี่ยดิน ว่าไปโน่น แหะๆ

นกเขียวปากงุ้มเป็นสมาชิก 1 ใน 7 ของพวกนกพญาปากกว้างที่พบในเมืองไทย รูปร่างหน้าตาของนกตระกูลนี้ เปรียบไปก็เหมือน “การ์ตูนในร่างนก” มาพร้อมทั้งความน่ารักบ้องแบ๊วและสีสันฉูดฉาดสวยงาม เป็น “ขวัญใจช่างภาพ” ตลอดกาล ไม่ว่าเวทีประกวด เอ๊ย ในป่าไหนๆ

แต่นกเขียวปากงุ้มก็มีเอกลักษณ์แตกต่างจากญาติๆ หลายอย่าง เช่น ซ่อนปากกว้างๆ ไว้ใต้ขน จนแพลมแค่ปลายปากงุ้มๆ ออกมานิดเดียว ขณะที่ตัวอื่น ภูมิใจเสนอปากกว้างๆ สีแปลกๆ ของตัวกันอย่างสนุกปาก

มันยังเป็นนกสีเดียว ไม่มีลวดลายวิลิศมาหราแบบญาตินกการ์ตูนตัวอื่น แต่สีเขียวของมันนั้นก็ไม่ธรรมดา เป็นมันวาววามสว่างไสว มองดูราวหลอดไฟสีเขียวในความครึ้มของป่าดิบชื้นแห่งฮาลาบาลา สวยงามจนนกสีแฟนซีทั้งหลายกินมันไม่ลงก็แล้วกัน

อาหารการกินเน้นไปที่พวกลูกไม้ลูกไทรสุกเป็นพิเศษ แล้วเอาพวกแมลงต่างๆ เป็นเมนูเสริม นี่ก็แหกคอกญาติๆ นักเปิบแมลงอีกนั่นแหละ

ปกติ นกเขียวปากงุ้มจะไม่ค่อยมีกิจกรรมเคลื่อนไหวอะไรนัก แค่นั่งนิ่งๆ แถวเรือนยอด พร้อมกับขนเขียวกลมกลืนใบไม้ นักดูนกต่อให้ตาไวแค่ไหน มีกล้องแพงปานใด ก็มักเดินลอดผ่านนกตัวนี้ไปโดยไม่รู้ตัว

เพลงเขาว่า “ความสวยงามเป็นภัย” ฉันใดฉันนั้น นกเขียวปากงุ้มแพ้ภัยตัวเอง ถูกจับมาขายที่ตลาดซันเดย์ สวนจตุจักร เป็นประจำ ขณะที่กฎหมายอนุรักษ์สัตว์ป่าของไทยในอดีตเคยเฟอะฟะ ดันระบุว่า “นกพญาปากกว้างทุกชนิดเป็นสัตว์ป่าคุ้มครอง” ซึ่งไม่ครอบคลุมชื่อ “นกเขียวปากงุ้ม” ซะงั้น

นี่ถ้าถึงวันนี้ ยังมีช่องโหว่ทางภาษานี้อยู่ ผมคงต้องร้องเรียน คสช. อิอิ