มองไปข้างหน้า

กรณีศาลปกครองสูงสุดตัดสินยืนตามศาล ชั้นต้นให้บริษัท อาร์เอส อินเตอร์เนชั่นแนล บรอดคาสติ้ง แอนด์ สปอร์ต แมเนจเม้นท์ ผู้ได้รับลิขสิทธิ์ ถ่ายทอดสดการแข่งขันฟุตบอลโลกรอบสุดท้าย ชนะคดี ที่ยื่นฟ้องสำนักงานคณะกรรมการกิจการกระจายเสียง กิจการโทรทัศน์ และกิจการโทรคมนาคมแห่งชาติ (กสทช.) เพราะไม่ต้องการปฏิบัติตามประกาศ กสทช. เรื่องหลักเกณฑ์รายการโทรทัศน์สำคัญที่ให้เผยแพร่ได้เฉพาะในบริการโทรทัศน์ที่เป็นการทั่วไป (มัสต์แฮฟ)

ประกาศดังกล่าวนี้บังคับให้การถ่ายทอดรายการกีฬาสำคัญ 7 รายการ ได้แก่ 1.ซีเกมส์ 2.อาเซียนพาราเกมส์ 3.เอเชียนเกมส์ 4.เอเชียนพาราเกมส์ 5.โอลิมปิก 6.พาราลิมปิก และ 7.ฟุตบอลโลกรอบ สุดท้าย (ฟีฟ่า เวิลด์คัพ ไฟนอล) ต้องถ่ายทอดผ่าน ฟรีทีวี เพื่อให้ประชาชนได้รับชมอย่างทั่วถึง เพราะถือเป็นกีฬาของมวลมนุษยชาติ

แต่ปัญหาก็คือ บริษัท อาร์เอส ได้ซื้อลิขสิทธิ์การแข่งขันฟุตบอลโลก 2014 ก่อนที่ประกาศฉบับนี้บังคับใช้ ดังนั้น จึงไม่สามารถไปบังคับให้อาร์เอสต้อง ถ่ายทอดบอลโลกทั้ง 64 แมตช์ผ่านฟรีทีวีได้

กรณีนี้ถือเป็นบทเรียนสำคัญของ กสทช. เพราะแม้จะมีเจตนาดีที่ต้องการให้ประชาชนได้รับชมกีฬานี้อย่างทั่วถึง แต่การออกประกาศในสิ่งที่ไปกระทบกับสัญญาที่เอกชนทำไว้อยู่เดิม หรือประกาศตามหลังสิ่งที่เกิดขึ้นไปแล้ว ไม่สามารถแก้ปัญหาใดๆ ได้ กลับ ยิ่งสร้างปัญหาอื่นทับซ้อนขึ้นมาอีก

อย่างไรก็ตาม แม้ กสทช.จะแพ้ในคราวนี้ แต่ประกาศมัสต์แฮฟไม่ได้ถูกยกเลิกไป ดังนั้น ในการแข่งขันฟุตบอลโลก 2018 ผู้ที่ไปประมูลซื้อลิขสิทธิ์จะต้องปฏิบัติตามเงื่อนไขในการถ่ายทอดฟุตบอลโลกรอบสุดท้าย 64 นัด ผ่านฟรีทวี ซึ่งต้องรอดูว่าจะมีเอกชนรายใดเข้าไปประมูลแข่งมากน้อยเพียงใด หากต้องปฏิบัติตามเงื่อนไขนี้

นอกจากนี้ กสทช.คงต้องมองไปข้างหน้า ถึงการบังคับใช้กฎหมายต่อไป ยังมีช่องว่าง ช่องโหว่ตรงไหนอีกหรือไม่ ที่บอกว่าประชาชนจะได้รับชม 64 นัด ผ่านฟรีทีวี โดยไม่มีการจอดำนั้น กสทช.สามารถการันตีได้หรือไม่ว่าจะไม่มีเหตุการณ์ดังกล่าวเกิดขึ้น

อย่าลืมว่าปัจจุบันช่องทางในการรับชมรายการโทรทัศน์ของประชาชนมีหลากหลายช่องทาง รวมถึงมีช่องทีวีเกิดใหม่มากมาย ดังนั้น กสทช.ควรเขียนประกาศต่างๆ ให้ชัดเจน รัดกุม รวมถึงประเภทกีฬาต่างๆ ที่ประชาชนต้องการรับชม ไม่อย่างนั้นอีก 4 ปี ข้างหน้าคงเกิดปัญหาฟ้องร้องกันอีก และผู้ที่จะได้รับผลกระทบมากที่สุด คือ ประชาชน