วันเมย์เดย์

1 พ.ค.ของทุกปี เป็นวันแรงงานที่เป็นการเฉลิมฉลองผลงานของการเป็นส่วนหนึ่งในการขับเคลื่อนระบบเศรษฐกิจและสังคมของบรรดาผู้ใช้แรงงานทั่วโลก

ทว่า วันแรงงานในปีนี้ ดูเหมือนว่าแรงงานไทยที่อยู่ในวัยทำงาน 37 ล้านคน ที่เป็นพลังในการขับเคลื่อนให้เกิดการผลิตในระบบเศรษฐกิจตกอยู่ในภาวะของความหงอยเหงาและสุ่มเสี่ยงอย่างยิ่งที่จะตกงาน

ข้อมูลล่าสุดของกระทรวงแรงงานประเมินว่า ในปีนี้จำนวนผู้ว่างงานในระบบมีแนวโน้มจะเพิ่มขึ้นจากภาวะเศรษฐกิจจากปัจจุบันที่มีอยู่เพียงแค่ 3.3 แสนคน ขณะที่บรรดาผู้จบใหม่ที่จะเข้าสู่วัยทำงานปีละ 4 แสนคน อาจต้องเผชิญกับภาวะการหางานลำบากมากขึ้น เนื่องจากผู้ประกอบการเริ่มลดการขยายการลงทุนจากภาวะเศรษฐกิจที่ซบเซา

แต่นั่นไม่สำคัญเท่ากับการที่ผู้ใช้แรงงานล้วงลงไปในกระเป๋าแล้วกลับพบกับความว่างเปล่ากันแทบทุกคน

ค่าแรงที่รัฐบาลยิ่งลักษณ์ ชินวัตร ประกาศซื้อใจมวลประชาชนมาเป็น 300 บาททั่วประเทศ จนบรรดานายจ้างจำนวนมากต้องแบกภาระการขาดทุนมาจนบัดป่านนี้ แม้จะช่วยให้รายได้ของแรงงานในแต่ละเดือนเพิ่มขึ้น แต่กลับถูกราคาสินค้าวิ่งขึ้นมากัดกินจนหมดสิ้น

สิ่งที่เกิดขึ้นจริงในชีวิตของแรงงานไทย ทั้งระดับล่างและพนักงานบริษัท คือ แม้ว่ารายได้จากค่าแรงที่รัฐบาลประกาศเป็นนโยบายหาเสียงจะเพิ่มขึ้น แต่มิได้ทำให้เงินเหลือเก็บหลังจากหักค่าใช้จ่ายเพิ่มขึ้นแม้แต่น้อย เพราะค่าครองชีพที่วิ่งแซงหน้ามาอย่างรวดเร็ว

การที่อัตราเงินเฟ้อขยายตัว 2.11% และการที่ดัชนีหมวดราคาอาหารและเครื่องดื่มไม่มีแอลกอฮอล์ที่เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วร่วม 4.65% ทำให้ครัวเรือนและแรงงานไทยตกอยู่ในภาวะมีรายได้ไม่พอจ่าย เพราะถึงขณะนี้แรงงานไทยกลับมีค่าใช้จ่ายในหมวดอาหารถึง 34.65% เรียกได้ว่ามีเงินได้ 100 บาท จะต้องจ่ายค่าอาหารถึง 34.65 บาท รายได้ที่เพิ่มขึ้นจึงมิอาจสร้างความอยู่ดีกินดีให้กับแรงงานได้แม้แต่น้อย

ที่ร้ายไปกว่านั้น คือ รัฐบาลกลับออกนโยบายมาสนับสนุนพฤติกรรมการบริโภคให้เกิดขึ้นในครัวเรือนไทยและผู้ใช้แรงงานอย่างหนักหน่วง จนแรงงานไทยล้วนหลงเข้าสู่วังวนของกับดักหนี้ ข้อมูลของหนี้ครัวเรือนที่พุ่งทะยานขึ้นมาในระดับ 82.3% ถือว่าวิกฤตแล้ว

1 พ.ค. จึงมิใช่เป็นวันที่เฉลิมฉลองของผู้ใช้แรงงานและผู้ที่กำลังเข้าสู่วัยทำงาน หากแต่เป็นวันที่ต้องตระหนักถึงการพัฒนาเพื่อเพิ่มประสิทธิภาพการทำงานให้มากขึ้น

ขณะเดียวกันก็เตือนให้รัฐบาลตระหนักว่า การที่ออกนโยบายหว่านเม็ดเงินออกไปอย่างเดียว แต่ขาดมาตรการสนับสนุนและพัฒนาฝีมือแรงงานอย่างเป็นระบบ ไม่ได้ช่วยแก้ปัญหาและสร้างความกินดีอยู่ดีให้กับแรงงานไทยได้