ความเชื่อมั่น

สัปดาห์ที่แล้ว เกิดเหตุโศกนาฏกรรมครั้งใหญ่ขึ้นที่เกาหลีใต้ หลังการอับปางของเรือเฟอร์รีที่บรรทุกผู้โดยสาร จำนวน 462 ชีวิต ไปยังเกาะตากอากาศชื่อดังของแดนโสมขาวอย่าง “เชจู” ซึ่งบทวิเคราะห์ของบลูมเบิร์กได้แสดงความคิดเห็นเปรียบเทียบเหตุการณ์นี้กับการหายไปของเครื่องบินมาเลเซีย แอร์ไลน์ส ตั้งแต่เดือน มี.ค. ผ่านผลกระทบด้านจิตใจและการแสดงออกของญาติผู้โดยสารของระบบคมนาคมขนส่งทั้งสองประเทศ

บลูมเบิร์ก ชี้ให้เห็นถึงความเศร้าโศกและการสูญเสียที่เกิดขึ้นแก่คนในครอบครัวและญาติมิตรของผู้โดยสารทั้งสองเหตุการณ์ ที่เริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความโกรธแค้น หลังไม่ได้รับข้อมูลที่กระจ่างชัดและเพียงพอต่อความคืบหน้าในการกู้ภัยหรือช่วยเหลือผู้ที่ประสบภัย จนกระทั่งความโกรธถูกถ่ายทอดออกมาเป็นพฤติกรรมที่ดูไม่ค่อยดีนัก อย่างการด่าทอ หรือการขว้างปาสิ่งของใส่เจ้าหน้าที่หรือพนักงานของรัฐ รวมถึงการประจานด้วยถ้อยคำรุนแรงผ่านทางโซเชียล มีเดีย

แม้จะยังไม่อาจระบุแน่ชัดถึงสาเหตุการเกิดอุบัติเหตุเรือล่มในครั้งนี้ แต่สิ่งที่บทวิเคราะห์ของบลูมเบิร์กกังขา คือ ระยะเวลาและวิธีการในการเข้าไปช่วยเหลือ รวมถึงการอพยพผู้ประสบภัย นอกจากนี้ ประชาชนแดนกิมจิเองก็ยังคาดหวังให้รัฐบาลรับมือกับปัญหาที่เกิดขึ้นได้ดีกว่านี้ เพราะเมื่อเปรียบเทียบกับภัยร้ายแรงที่เคยเกิดขึ้นในอดีต ในช่วงที่เศรษฐกิจของชาติยังไม่เติบโตเท่าปัจจุบัน รัฐบาลในขณะนั้นดูจะรับมือกับปัญหาได้ดีกว่าอุบัติภัยล่าสุดด้วยซ้ำ

การรับมือที่พลเมืองเห็นว่าไร้ประสิทธิภาพของรัฐบาลจากเหตุเรืออับปางในครั้งนี้ ทำให้หลายฝ่ายออกมาตั้งคำถามที่แทงใจดำผู้นำเกาหลีใต้ขณะนี้ว่า เราจะเชื่อมั่นในรัฐบาลได้แค่ไหน ถ้าวันนี้เกิดสงครามขึ้น