เจอวัดดีวันปีใหม่

เมืองลับแล ดูเหมือนว่าทุกอย่างจะลับตาไปเสียทั้งนั้น แต่ก็ด้วยเหตุนี้ที่ชักนำให้เราได้ไปพบวัดดีบนยอดดอย

เริ่มจากที่ตำรวจประจำหน่วยบริการประชาชน หน้าอนุสาวรีย์พระยาพิชัยดาบหัก แนะนำว่าที่บริเวณน้ำตกแม่พูลมีลานหญ้า มีน้ำ และมีห้องน้ำ เหมาะที่จะตั้งเต็นท์พักแรมได้ หาไม่ยาก ตามถนนเส้นหน้าอำเภอเข้าไป 12 กิโลเมตร สุดทางก็ถึงน้ำตกพอดี

เป็นวันท้ายสุดของปี 2556 เราแรมทางลงมาจากทางเหนือ มาถึงอุตรดิตถ์ตอนเริ่ม โพล้เพล้ ก็เห็นว่าน่าจะแวะค้าง เป็นช่วงเทศกาลที่รีสอร์ท โรงแรม ย่อมถูกจองเต็มหมด แต่เราไม่กังวล เพราะมีอุปกรณ์แคมปิ้งมาพร้อมขอเพียงให้มีที่พอตั้งเต็นท์ได้ และความคิดนี้ที่พาเราเลี้ยวเข้าไปในหุบของ อ.ลับแล

ตอนมุ่งไปทางน้ำตกแม่พูลตามคำแนะนำของตำรวจนั้นฟ้าเริ่มพลบ ดวงไฟเริ่มส่องสว่างตามถนนหนทางและบ้านเรือน เห็นบ้านหลายๆ หลังประดับและกำลังเตรียมการฉลองปีใหม่ เราตามเส้นทางสายหลักล่วงลึกเข้าไปในซอกเขาใต้เงาของราตรี

จนสุดทางแบบไม่รู้ตัว แต่ยังมีทางเล็กๆ ขนาดพอดีคันรถยนต์ทอดเบี่ยงขึ้นไปทางซ้าย เราก็ตามเส้นทางนั้นไปต่อ กว่าจะเอะใจว่าหลงทางก็เมื่อทางทอดดิ่งขึ้นแบบฉับพลันและชันชนิดหน้าแหงนขึ้นฟ้า

อย่าว่าแต่จะถอยกลับ จะหยุดก็ยังลำบากในสภาพเส้นทางที่ดิ่งชันอย่างนั้น สองข้างทางถูกขนาบด้วยหน้าผาดินที่เกิดจากการขุดทางลงเป็นร่องลึก ไม่มีที่จะแวะหรือที่กลับรถได้เลย

ดิ่งขึ้นไปสักพักจึงเจอทางสามแพร่งเป็นแยกตัววาย (Y) เราเลือกเลี้ยวขวาไปทางที่ดู กว้างกว่า ไต่ตามโค้งขวาขึ้นไปก็สุดทางที่สุดยอดดอย มีวัดแห่งหนึ่งตั้งอยู่บนนั้น

เงียบสงัด ได้ยินแต่เสียงสายลมเย็นเยือก วู่หวิวใบไม้สะบัด นานกว่าจะเห็นพระสงฆ์ชรารูปหนึ่งเดินออกมา

หลวงพ่อ บอกว่า ท่านอยู่วัดนี้รูปเดียว แต่อีกสักครู่คงมีญาติโยมในหมู่บ้านขึ้นมาร่วมกันสวดมนต์ข้ามปี

เราถามหาน้ำตกแม่พูล หลวงพ่อชี้มือลงในหุบผาข้างล่างด้านหน้าวัด เรามาพ้นน้ำตกขึ้นมาแล้ว!

เมื่อรู้ว่าเราหลงทางมา พระเจ้าวัด บอกว่า หลวงพ่ออนุญาตให้ค้างที่นี่ พอมีที่ว่างให้อาศัยหลบลมหนาวได้

หลวงพ่อชี้มือเข้าไปในโถงอาคารโล่งๆ คล้ายศาลาวัด แต่ปลูกติดพื้น มีพระพุทธรูปประดิษฐานอยู่พร้อมโต๊ะหมู่บูชา ริมด้านข้างกั้นเป็นห้องกระจกห้องหนึ่ง กับอีกห้องที่ หลวงพ่อใช้เป็นกุฏิ ซึ่งทั้งหมดอยู่ในโครงสร้างและใต้หลังคาเดียวกัน ตามข้อจำกัดของ พื้นที่บนยอดดอย ซึ่งมีที่ราบให้ใช้สอยได้เพียง เท่านั้น

ท่านเจ้าวัด เล่าเรื่องที่น่าตื่นเต้นให้ฟังในน้ำเสียงเรียบๆ ว่า วัดแห่งนี้สร้างโดยสมเด็จพระญาณสังวร สมเด็จพระสังฆราช สกลมหาสังฆปริณายก ตั้งแต่ปี 2521 มีชื่อทางการว่า สำนักสงฆ์จตุรมุข น้ำตกแม่พูล แต่ต่อมาถูกทิ้งร้างไม่มีพระสงฆ์อยู่

ท่านเองเดิมทีชื่อ สังวาลย์ เพชรนวล พื้นเพเป็นคนฉะเชิงเทรา รับราชการกรมราชทัณฑ์ เป็นผู้คุมอยู่เรือนจำบางขวาง นนทบุรี ต่อมาได้เลื่อนตำแหน่งขึ้นเป็น ผู้บัญชาการเรือนจำ เกษียณอายุราชการที่เรือนจำจังหวัดหนองบัวลำภู ท่านมีบ้าน มีลูก มีหลาน แต่ตัดสินใจเลือกเดินเข้าสู่ร่มกาสาวพัสตร์ เมื่อปี 2543 ได้ฉายา ธมฺมทีโป

เดินธุดงค์ไปเชียงใหม่และจำพรรษาในวัดป่าแถวนั้นหลายพรรษา ก่อนจะธุดงค์ต่อมาถึงลับแล อุตรดิตถ์ เมื่อต้นปี 2556

หลวงพ่อสังวาลย์ ธมฺมทีโป บอกว่า 60 ปีในชีวิตทางโลก ท่านผ่านเมืองมามากแล้ว เมื่อบวชจึงอยากเป็นพระป่า

เมื่อเราเอ่ยว่าพระป่าเมืองไทยมีองค์ หลวงปู่มั่น ภูริทตฺโต เป็นบูรพาจารย์ ท่านก็พูดถึงประวัติของหลวงปู่มั่นได้ตรงตามจริงอย่างแม่นยำ

หลวงพ่อสังวาลย์ ให้ข้อมูลว่า บนดอยสูงชันลูกนี้มีที่ราบ 300 ตารางเมตรเท่านั้น แรกที่ท่านมาถึงมีเพียงวิหารเล็กๆ ที่วิจิตรตามลักษณะพุทธสถาปัตย์ไทยหลังเดียวตั้งอยู่กลางพื้นที่ ภายในประดิษฐานพระประธาน กับรูปสมเด็จพระญาณสังวร สมเด็จพระสังฆราชฯ เมื่อแรกมาพำพักอยู่วัดนี้ท่านสร้างกุฏิขนาดเล็กหลังหนึ่งอยู่ใกล้ปากทางขึ้น ต่อมามีศิลปินที่ศรัทธาอาสาปั้นพระพุทธรูปถวาย และมีผู้ศรัทธามาช่วยท่านสร้างศาลาวัดหลังใหม่ ท่านก็ยกกุฏิหลังเดิมให้เป็นที่ประดิษฐานพระพุทธรูป และย้ายมาจำวัดในกุฏิใหม่ที่อยู่ติดกับศาลา

ชาวบ้านที่ตามกันขึ้นมาสวดมนต์ข้ามปี ต่างเข้าใจว่าเราเป็นญาติที่มาเยี่ยมหลวงพ่อ หรือญาติโยมที่ศรัทธาวัด พอรู้ว่าเราเพิ่งมาเป็นครั้งแรกในคืนนี้ ก็พากันตกใจและแปลกใจ เพราะเส้นทางที่เราขึ้นมานั้นเป็นทางขุดที่ชาวบ้านใช้เข้าสวนผลไม้ ซึ่งอยู่ลึกเข้าไปในเทือกเขา เดิมเขาใช้วิธีหาบลำเลียงออกมา เมื่อมีรถก็ใช้รถมอเตอร์ไซค์แรงดีต่อพ่วงข้างบรรทุกช่วยทุ่นแรง ส่วนหากจะขึ้นมาที่วัดนั้นส่วน ใหญ่ก็ใช้กันแต่รถโฟร์วีล และต้องใช้วิทยุแจ้งระหว่างต้นทางปลายทางไม่ให้ขึ้นลงพร้อมกัน ตามขนาดถนนที่แล่นรถได้ทางเดียว

เราได้อาศัยนอนในศาลาวัดของหลวงพ่อ แต่ยังต้องกางเต็นท์เพื่อกันลมที่หอบเอาความหนาวเย็นระดับเลขตัวเดียวมาโบกโบยยอดดอยอยู่ตลอดทั้งวันทั้งคืน

ตื่นเช้ามาวันปีใหม่ ได้กราบพระพุทธในศาลาตั้งแต่ลุกจากที่นอน และได้ใส่บาตรพระภิกษุที่น่าเลื่อมใส

ทีแรกหลวงพ่อเห็นของใส่บาตรของเราแล้วก็บอกว่าให้เก็บไว้กินเองระหว่างทางเถิด หลวงพ่ออยู่ที่วัดรูปเดียวไม่ลำบากอะไรเรื่องการขบฉัน วันวานมีคนมาถวายภัตตาหารรวบรวมได้ 3 เข่ง หลวงพ่อก็แจกจ่ายออกไปหมด

แต่เมื่อเรายืนยันว่าอยากทำบุญเป็น สิริมงคล หลวงพ่อสังวาลย์ก็ไม่ขัดศรัทธาแม้ว่าของใส่บาตรจะเพียงแค่ส้มโอลูกโตๆ ผลเดียว

นอกเหนือจากเหตุเพราะการหลงทางชักนำให้ได้มาพบวัดและพระภิกษุที่น่าศรัทธาบนยอดดอยในเมืองลับแล ยังมีความอิ่มใจในวันปีใหม่เรื่องหนึ่งซึ่งเราไม่ได้บอกหลวงพ่อ

ส้มโอที่เราใส่บาตรท่าน เราซื้อมาจาก หน้าถ้ำเชียงดาว ที่หลวงปู่มั่นเคยมาบำเพ็ญ สมณธรรมจนบรรลุธรรม และได้นำมาถวายพระป่าเมืองลับแลในวันปีใหม่