คุ้มจริงหรือ

เรื่องการขอให้รัฐบาลลดภาษีสินค้าฟุ่มเฟือย หรือที่เรียกกันว่าสินค้าแบรนด์เนม เพื่อให้ไทยเป็นแหล่งช็อปปิ้ง สู้กับฮ่องกงและสิงคโปร์ และดึงดูดนักท่องเที่ยวเข้าประเทศ ไม่ใช่เป็นเรื่องใหม่ แต่มีการเสนอโดยกลุ่มผู้นำเข้าสินค้าแบรนด์เนมมาเป็นเวลานาน

โดยเฉพาะหลังเกิดวิกฤตเศรษฐกิจต้มยำกุ้ง เมื่อปี 2540 เสียงเรียกร้องก็กระชั้นถี่มากขึ้น โดยหวังจะให้รายได้จากการท่องเที่ยวมาเป็นตัวกระตุ้นเศรษฐกิจ แต่กระทรวงการคลังก็ปฏิเสธมาโดยตลอด ส่วนหนึ่งเพราะฐานะการคลังในขณะนั้นยังไม่เข้มแข็งพอที่จะลดภาษีได้

ด้วยเหตุนี้ เมื่อกระทรวงการคลังประกาศว่าจะลดภาษีนำเข้าสินค้าแบรนด์เนม เช่น นาฬิกา น้ำหอม เครื่องสำอาง กระเป๋าหรู เสื้อผ้าแบรนด์เนม เพื่อให้ไทยเป็นศูนย์กลางการจับจ่ายใช้สอย (ช็อปปิ้ง พาราไดซ์) จาก 30% เหลือ 0% โดยเป็นหนึ่งในมาตรการกระตุ้นเศรษฐกิจของรัฐบาล

กลุ่มผู้ประกอบการนำเข้าสินค้าแบรนด์เนมจึงขานรับกันเต็มที่ แต่ในขณะเดียวกันก็มีเสียงคัดค้านจากกลุ่มผู้ประกอบการสินค้าไทยที่ใช้เวลาหลายสิบปีในการสร้างแบรนด์เพื่อสู้กับต่างประเทศ โดยเฉพาะกลุ่มเอสเอ็มอีที่ได้รับผลกระทบโดยตรง

นอกจากนี้ การกระตุ้นเศรษฐกิจโดยใช้มาตรการดึงดูดการท่องเที่ยวในขณะนี้ เป็นการแก้ปัญหาที่ถูกทางจริงหรือ เพราะเป็นที่รู้กันว่าขณะนี้การท่องเที่ยวของไทยนั้นดีกว่าที่คาดไว้มาก โดยเฉพาะนักท่องเที่ยวจากจีนที่เข้ามาอย่างทะลักทลาย

นักท่องเที่ยวที่เข้ามาจำนวนมากยังก่อให้เกิดปัญหาข้างเคียงอีกมากมาย ทั้งความไม่เพียงพอของมัคคุเทศก์ การบริการสาธารณะ โรงแรม รวมไปถึงการแย่งกันซื้อ แย่งกันกิน จนเริ่มมีการพูดถึงการคัดกรองเพื่อให้ได้นักท่องเที่ยวที่มีคุณภาพมาท่องเที่ยวเมืองไทย

เพราะฉะนั้นในเรื่องการกระตุ้นเศรษฐกิจด้วยการท่องเที่ยว จึงไม่ใช่การเน้นเรื่องปริมาณ แต่ต้องเน้นเรื่องคุณภาพ ด้วยการสร้างความเชื่อมั่นในความปลอดภัยของชีวิตและทรัพย์สิน และสิ่งอำนวยความสะดวกต่างๆ มากกว่า

อย่างไรก็ตาม หากรัฐบาลจะลดภาษีสินค้าแบรนด์เนมจริง ก็ควรประเมินผลว่าจะทำให้ประเทศไทยมีโอกาสกลายเป็นช็อปปิ้ง พาราไดซ์ ได้มากน้อยเพียงใด รวมทั้งประเมินผลกระทบต่อผู้ประกอบการไทย โดยเฉพาะเอสเอ็มอีว่ามีมากน้อยอย่างไร เพื่อหามาตรการรองรับเพื่อให้มีเวลาในการปรับตัว

และเพื่อให้ได้รู้ว่า การลดภาษีครั้งนี้คนได้ประโยชน์คุ้มค่ากว่ารายได้ประเทศที่หายไป