อุตสาหกรรมหนังกับการท่องเที่ยว

น่ายินดีที่รายงานข้อมูล 10 ปีย้อนหลังของกระทรวงวัฒนธรรมระหว่าง 2001-2010 แสดงว่าผู้ผลิตหนังต่างประเทศมีความนิยมชมชอบการเข้ามาสร้างหนังในประเทศไทยอยู่อย่างไม่เสื่อมคลาย

เฉลี่ยปีละ 500 เรื่อง! เป็นกองถ่ายขนาดใหญ่เข้ามาปีละ 2530 เรื่อง Lost in Thailand หนังตลกจีนที่ถ่ายทำกว่า 85% ในไทย และทำรายได้ทะลุพันล้านหยวน หรือ 5,000 ล้านบาท ในเดือนเดียวก็เป็นหนึ่งในนี้ สิ่งที่เมืองไทยได้จากหนังเหล่านี้คือ การตลาดของเจ้าของหนังแต่ละเรื่อง เพราะเขาต้องโฆษณา ติดใบปลิวโปสเตอร์ โปรโมต ทั้งสื่อในบ้านเขา และสื่อนานาชาติ ประหยัดค่าโปรโมตเมืองไทยได้แถมมีพลังมากกว่าด้วย

ถ้าเราเลือกฉากประทับใจจากหนังนอกที่ถ่ายทำในไทย 10 ปีที่ผ่านมา (ซึ่งมีถึง 240 เรื่อง) รวมเป็นคลิปย่อเปิดฉายให้คนไทย คนเทศดูทาง Online แล้วชวนแฟนหนังจัดทริปตามรอย ระหว่างเดินทางก็จัดฉายหนังเรื่องนั้นในรถทัวร์ บอกคนท้องถิ่นให้รู้ล่วงหน้า อาจจัดอีเวนต์ รองรับก็น่าจะก่อทั้งมูลค่าและคุณค่าในพื้นที่ที่เคยเป็นฉากหนังให้ถูกเอาไปบอกกล่าวเล่าต่ออีกไม่รู้กี่จบ

ส่วนกองถ่ายทำสารคดีจากต่างประเทศเข้ามาถ่ายทำในไทยปีละเฉลี่ย 140 เรื่อง ซึ่งถ้ารัฐเอาหัวข้อเรื่องที่เขาถ่ายทำตามที่ยื่นขอไว้มาบอกกล่าวคนไทย และเครือข่ายเคเบิลท้องถิ่นของไทยให้จัดหามาฉายบ้าง ผมว่าคนไทยจะรู้จักบ้านเมืองของตัวเองเพิ่มขึ้นอีกไม่น้อย โดยอาศัยมุมมองแบบคนต่างชาติที่ถ่ายทำว่า เขาเห็นเราอย่างไร

ละคร TV ต่างประเทศก็เข้ามาถ่ายครับ เคยเฉลี่ยปีละ 20 เรื่อง ในช่วง 2001-2005 แต่พอ 2006 จนถึงปัจจุบัน กองถ่ายละคร TV เมือง ก็ทะลักเพิ่มเป็นปีละ 40-50 เรื่อง บางปีสูงถึง 72 เรื่อง เช่นปีที่แล้วละครเหล่านี้มีแฟนในประเทศเขาพอควรแหละครับ ถ้าเราเชิญตัวละครของเขามาเที่ยวฟรี มีโปรโมชันพิเศษสำหรับคาราวานแฟนคลับที่ตามมา โดยอาจจัดช่วงโลว์ซีซันของพื้นที่เป้าหมาย ก็น่าจะช่วยเสริมสร้างลูกค้าในยามเหนื่อยยากได้พอควร

หนังโฆษณาต่างประเทศเข้ามาถ่ายทำที่บ้านเราปีละ 200 เรื่อง ลองคิดดูว่าเจ้าของสินค้าจะเอาโฆษณาของเขาออกอากาศสัปดาห์ละกี่ครั้งที่บ้านเขา ซึ่งเราไม่ต้องเสียเงินสักแดง เพียงแต่ว่าผู้ชมในบ้านเขาไม่ค่อยรู้ว่าฉากสวยๆ ในโฆษณานั้นน่ะ ถ่ายที่ไหน

ถ้าให้งบสถานทูต สถานกงสุล สำนักงานส่งเสริมการค้าการลงทุนไทยในต่างประเทศ ร่วมกับเจ้าของสินค้าในโฆษณานั้น จัดเทศกาลฉลอง ผมเชื่อว่าเจ้าของสินค้าเหล่านั้นคงยินดีเป็นเจ้ามือร่วมให้ เพราะได้ประโยชน์ร่วมกันทุกฝ่าย

ในฐานะที่ผมเป็นเลขาธิการสมาพันธ์สมาคมภาพยนตร์แห่งชาติคนใหม่ มีทั้งสมาคมผู้อำนวยการสร้างภาพยนตร์ สมาคมผู้กำกับภาพยนตร์ไทย สมาคมนักแสดง สมาคมนักพากย์

สมาคมทีมงานสร้าง สมาคมแอนิเมชันและคอมพิวเตอร์กราฟฟิก สมาคมเกมและสื่อดิจิตอลบันเทิง สมาคมนักวิชาการภาพยนตร์และวีดิทัศน์ ตลอดจนสมาคมแล็บเทคนิค ล้างพิมพ์ฟิล์ม สมาคมอุตสาหกรรมเพลง สมาคมดนตรีในพระบรมราชูปถัมภ์ และสมาคมนักข่าวบันเทิง เป็นอาทิถึง 20 สมาคมมารวมกัน

พวกเรายินดีทำงานร่วมกับทั้งรัฐและชุมชนไทยในการเป็นเครื่องมือช่วยเสริมคุณค่าหามูลค่าเพิ่มให้เศรษฐกิจสร้างสรรค์ไทยครับ m