ธรรมจักรบูชาธรรมยาตราสู่มาฆบูชา กึ่งพุทธกาล ณ ชมพูทวีป(๕)
...พระอาจารย์อารยะวังโส
ต้องขอขอบคุณมหาโพธิสมาคมของอินเดียที่พยายามเชื่อมสัมพันธ์โยงใยกับพวกพระในท้องถิ่น (Local Monks) และครั้งนี้เป็นครั้งแรกที่ผู้ที่เข้ามาถือความเป็นพระเหล่านี้ได้มาปฏิบัติกรรมฐานร่วมกับพระสงฆ์ อุบาสกอุบาสิกาจากนานาชาติ
สำหรับประเด็นในเรื่องของภาษาที่ใช้ในการสอน อาตมามีลูกศิษย์ทางเมืองนาคปุระ รัฐมหาราษฎร์ มาช่วยแปลเป็นภาษาฮินดีและภาษามารตี แม้จะเตรียมเอกสารเป็นภาษาอังกฤษไปบ้าง แต่พอถึงเวลาสอนจริงกลับไม่ได้ใช้ อาตมาต้องใช้ทักษะที่มีอยู่มาสอนมาพูดคุยผ่านผู้แปล เป็นภาษาท้องถิ่น (ฮินดี มารตี) ไปตามลำดับขั้น วันแรก (๑ ก.พ. ๒๕๕๓) อาตมาสอนตั้งแต่เช้าถึงเที่ยง มีภาคบ่าย เย็น และตอนค่ำ รวมแล้วหลายรอบ พอวันที่สอง (๒ ก.พ. ๒๕๕๓) ในตอนกลางวันก็สอนแยกกลุ่มคนไทยออกไปจากกลุ่มนานาชาติ
ตอนค่ำเป็นพวกชาวเวียดนามคณะหนึ่งที่ติดต่อขอมาเรียนเฉพาะกลุ่มของเขาโดยได้ล่ามเป็นพระเวียดนามที่พูดไทยได้ดี เป็นเจ้าอาวาสของวัดเวียดนามในแคลิฟอร์เนีย สหรัฐอเมริกา มาช่วยแปลจากภาษาไทยเป็นเวียดนามโดยตรง ศรัทธาของกลุ่มเวียดนามนั้นสูงมาก พวกเวียดนาม เกาหลี และทิเบตนั้นเป็นมหายาน ส่วนไทย พม่า และศรีลังกาเป็นเถรวาท ในวันสุดท้าย (๕ ก.พ. ๒๕๕๓) ได้พระลูกศิษย์พระพิมลธรรมหรือสมเด็จพระพุทธโฆษาจารย์ จากวัดมหาธาตุ พระมหาเถระที่ทรงคุณธรรมจากในอดีตซึ่งได้ละสังขารไปหลายสิบปีแล้ว โดยพระอินเดียองค์นี้อยู่เมืองไทยมา ๑๘ ปี ซึ่งพระโพธิปาโลท่านเดินทางมาจากรัฐมหาราษฎร์ โดยมากับผู้ช่วยรัฐมนตรีที่กำกับดูแลรัฐมหาราษฎร์ ชื่อ ดร.คัมเบล ซึ่งเดินทางมากราบเยี่ยมอาตมาพร้อมกัน
อ่านต่อฉบับหน้า
