อย่ามองข้ามอาหารอินเดีย

มีคำพูดที่ใช้กันมาจนชินหูว่า เมืองไทยนี้ดี ในน้ำมีปลา ในนามีข้าว ก็แหงอยู่แล้ว จะให้ในน้ำมีข้าว ในนามีปลาได้อย่างไร โดยธรรมชาติซึ่งไทยเราเป็นเมืองลุ่มน้ำ หรือเป็นเมืองที่น้ำจะสมบูรณ์ด้วยปลามาตลอดศกและจะมีอยู่ตลอดไป และเราเป็นเมืองส่งออกข้าว ก็ต้องมีที่นา มีสถาบันวิจัยพันธุ์ข้าว ฉะนั้นเราจึงเป็นมหาอำนาจทางข้าว

ผมจะแถมว่าเมืองไทยนี้ดี อยากกินอะไรของชาติไหนก็มีมาให้กินถึงที่ ทุกห้างถ้าไม่มีอาหารญี่ปุ่นก็เชย ร้านอาหารเวียดนามน่ะสมัยก่อนมีน้อย และต้องเป็นร้านหรูหน่อย เดี๋ยวนี้เยอะแยะ ขนาดใส่กล่องส่งโดยตรงมาจากจังหวัดริมโขงก็ยังมี อยากกินอาหารอาหรับ หรือตะวันออกกลาง ก็ต้องไปที่ซอยนานา สุขุมวิท คนเสิร์ฟมีผ้าคลุมหน้าเป็นแบบสตรีชาวอาหรับเหมือนกับกินที่อาหรับยังไงยังงั้น แต่อย่าเปิดหน้าหรือฟังเสียงพูดเชียว อู้คำเมืองม่วนแต้ๆ และอีกอย่างคนที่นิยมอาหารฝรั่ง เดี๋ยวนี้ร้านอาหารอิตาเลียนมีมากเกือบมากเท่าร้านก๋วยเตี๋ยวราดหน้าแล้ว

และอย่ามองข้ามอาหารอินเดียเด็ดขาด นี่ก็ไม่ใช่เพิ่งมา ใครๆ ก็รู้ว่าอินเดียคือพาหุรัด พาหุรัดคืออินเดีย สมัยก่อนใครไม่คุ้นกับแขก ลองไปเดินตรงถนนจักรเพชร ตรงพาหุรัด เป็นได้รับ รูป รส กลิ่น เสียง

สำหรับผม ผมชอบกินอาหารอินเดีย อย่างแรกเพราะว่าชอบเครื่องเทศ อย่างที่สองเป็นฝีมือจากแม่บ้าน พ่อครัว ชาวอินเดียตัวจริง ร้านแรกๆ ที่กินชื่อร้านจาจา อยู่ตรงข้ามกับห้างอินเดียเอ็มโพเรี่ยม (ในชื่อสมัยนี้) เมื่อนั่งกินหันหน้าออกนอกร้าน เห็นอาหมวยเดินผ่านเอามือปิดจมูก โถ...อาหมวยไม่รู้อะไร กินอาหารอินเดียแล้วจะลืมจับฉ่ายกับหมูสามชั้นต้มถั่วลิสง

ที่ร้านจาจาที่ผมชอบกิน จะสนุกกับบรรยากาศการได้เข้าถึงธรรมเนียมการกินแบบแขก คือใช้มือ เอานานจิ้มแกงถั่ว (ดาล) หรือจิ้มแกงกุรหม่าไก่ การใช้มือหยิบนั้นจะมีความรู้สึกสัมผัสรู้ว่าเนื้อหนังของนานหรือของไก่ที่อยู่ในแกงมันกระด้างหรือนิ่มนวลอย่างไร

ที่ไม่ได้ทำครบถ้วนแบบแขกก็ตอนกินชาร้อน ที่เห็นแขกหลายคนเอาชาร้อนจากถ้วยเทใส่จานรองถ้วยแล้วยกขึ้นดื่ม แทนที่จะดื่มโดยตรงจากถ้วย ที่ไม่ทำตามแบบนั้นเพราะไม่รู้ต้นสายปลายเหตุของเขา แล้วอีกอย่างกลัวน้ำชาหกรดเสื้อ

ภายหลังผมไม่ได้กินที่ร้านจาจา เพราะเขาไม่ขายเบียร์ หันมากินที่ร้านรอแยลอินเดียแทน ซึ่งอยู่ในซอยใกล้ๆ กัน ร้านนี้มีไก่เทนดูรี หรือไก่ย่างแบบแขกอร่อย มีแกงกะหรี่แพะกับแกงกะหรี่ปลา แต่ผมชอบแกงกะหรี่แพะมากกว่า ผัดผักรวมที่มีดอกกะหล่ำปลีเป็นตัวชูโรงที่เรียกว่า อะโรโกบี ก็อร่อย ที่เด็ดคือ นานมีทั้งไส้กระเทียมและไส้หอม

อาหารประเภทมังสวิรัติก็มี นอกจากมีรายการอาหารเยอะแยะแล้ว มีขนม นม เนย แบบแขกเยอะมาก เขาโฆษณาว่าเป็นที่เดียวที่ชำนาญและมีประเภทของขนมมากที่สุด ข้อสำคัญร้านนี้ขายน้ำอำมฤตอำพันก็เลยกินมาเรื่อยๆ

ที่จริงในแถบนี้ยังมีร้านอาหารอินเดียอีกหลายร้าน บางร้านเขียนว่ามาจากแคว้นปัญจาบ

ผมยังไม่คิดจะลองดู เพราะยังไม่ถึงกับเป็นนักกินชั้นเทพอวตารที่จะแยกแยะว่า อันไหนบุมไบ อันไหนนิวเดลี อันไหนแคชเมียร์ หรือปัญจาบ

สำหรับอาหารอินเดียนั้น ผมได้ยินแนวความคิดจาก ท่านเจ้าคุณสมาน สุดโต เจ้าของกุฏิ สว่าง ณ คาตา แห่งวัดโพสต์ทูเดย์วิหาร ที่ท่านเทศน์ทุกวันอาทิตย์ที่วัดนี้ ท่านเจ้าคุณสมานบอกว่า ญาติโยมถ้าอยากถวายภัตตาหารเช้าหรือเพลกับพระสงฆ์องค์เจ้าให้ถูกใจละก็ ถ้าได้รู้ว่าพระรูปนั้นเคยจำพรรษาที่อินเดียมาก่อนด้วยแล้ว นำเอาอาหารและขนมอินเดียถวายท่าน จะเป็นที่อนุโมทนามากที่สุด

ท่านเจ้าคุณสมานนี่ท่านรู้จักขนมอินเดียทุกอย่าง ท่านเรียกชื่อได้ถูกต้องแม่นยำ อะไรทำอย่างไร ผมเสียอีกเวลาไปซื้อใช้โกลด์ฟิงเกอร์ชี้เอา

ส่วนใหญ่จะกินที่ร้านเป็นตอนเย็น แต่ก่อนที่จะข้ามถนนไป ตรงปากซอยข้างห้างอินเดียอิมโพเรี่ยม มีเจ้าขายสะโมซ่าหรือกะหรี่ปั๊บแบบอินเดียที่ไส้เป็นมันฝรั่ง เป็นถั่ว เป็นผัก ไม่มีเนื้อสัตว์ รสเผ็ดเครื่องเทศนิดๆ เจ้านี้เป็นรถเข็น ตัวสะโมซ่าก็อร่อย น้ำจิ้มก็ดี เจ้านี้จะออกมาขายตอนบ่ายๆ ปั้นสะโมซ่าไป ทอดไป ผมต้องซื้อทุกครั้งถ้าผ่านไปทางนี้ หรือเมื่อไปกินอาหารอินเดียที่รอแยลอินเดีย

เมื่อไปพาหุรัดหรือเมืองอินเดียย่อส่วน ก็น่าจะดูพวกอาหารกระป๋อง อาหารแห้งเครื่องเทศด้วย เดี๋ยวนี้มีหลายร้าน อาหารแห้งประเภทถั่วน่าสนใจมาก พวกผงปรุงสำเร็จรูป จะเอาแกงมะสะร่าแบบไหนก็มีหมด โดยเฉพาะอย่างยิ่งหญ้าฝรั่นหรือแซฟฟรอน เครื่องเทศที่แพงที่สุดในโลกก็มีขาย ส่วนใหญ่เขาจะแบ่งใส่ซองพลาสติกซองเล็กๆ ราคาก็เอาเรื่องพอประมาณ

มีน้ำมันเนย ซึ่งส่วนใหญ่เป็นของออสเตรเลีย ผมเคยซื้อมาครั้งหนึ่ง ซื้อมาแล้วไม่ได้ทำอะไร ปล่อยจนหมดอายุจนต้องโยนทิ้ง นี่เป็นนิสัยเสียอย่างหนึ่งของคนที่อยากทำโน่นทำนี่กิน เห็นอะไรแล้วชอบซื้อไปหมด เสียเงินไปเยอะเพราะความอยากซื้อนี่แหละ

เข้าร้านขายอาหารแห้ง เครื่องเทศนี่ ต้องหูหนักไว้หน่อย คนขายผู้ชายบางคนขี้โม้ โม้อวดของตัวเองไม่ว่า ชอบไปทับถมของคนอื่น เช่น อบเชยที่เป็นแท่งๆ จะบอกว่าต้องของอินเดียอย่างเดียว อย่าไปซื้อของจีน เพราะของจีนเป็นของปลอม เอาผิวไม้อัดมาม้วนๆ ทำรูปร่างให้เหมือนอบเชย ฟังดูมันเกินไป อะไรจะขนาดนั้น ฟังคนขายแบบนี้พูดแล้ว อย่าเชื่อมากนัก ต้องเอาจำนวนพลเมืองอินเดียทั้งประเทศมาหารเสียก่อน เหลือเท่าไหร่ค่อยว่ากัน

สำหรับไปเที่ยว ไปกินแถวนี้วิธีที่ดีที่สุดคือไปแท็กซี่ เรื่องที่จอดรถนั้นลืมไปได้เลย มีอยู่ครั้งหนึ่ง ผมไปซื้ออาหารอินเดีย เพื่อเอากลับมากินที่บ้าน ซื้อชุดใหญ่ทั้งไก่เทนดูรี แกงกะหรี่แพะ ผัดผัก และนาน แถมสะโมซ่าจากรถเข็นอีกถุงหนึ่ง แล้วนั่งแท็กซี่กลับบ้าน