8 เรื่องสั้นต้องสาปของ "กตัญญู สว่างศรี"

เร็วและแรงราวกับคลื่นลูกใหม่ซัดถาโถมเข้าหาฝั่ง ชื่อของเขากลายเป็นที่รู้จักจดจำของนักอ่านได้ทันที

เรื่อง-ภาพ อินทรชัย พาณิชกุล

เร็วและแรงราวกับคลื่นลูกใหม่ซัดถาโถมเข้าหาฝั่ง ชื่อของเขากลายเป็นที่รู้จักจดจำของนักอ่านได้ทันที หลังพ็อกเกตบุ๊กเล่มแรก “อยู่กับกู๋” ได้การต้อนรับอย่างอบอุ่น ตอกย้ำด้วยเรื่องสั้น “ความทรงจำ” ที่ได้รับการตีพิมพ์ลงใน นิตยสารช่อการะเกด ฉบับที่ 55 มาได้

วันนี้ กตัญญู สว่างศรี คือนักเขียนที่กำลังถูกจับตามองจากผู้คนในแวดวงวรรณกรรม ล่าสุดเขาได้ปล่อยผลงานรวมเรื่องสั้นในชื่อ “คำสาป” สำนักพิมพ์นกเค้า ออกสู่สายตาสาธารณชนอีกครั้ง

8 เรื่องสั้นว่าด้วยเรื่องราวผู้คน ซึ่งดูเหมือนจะปกติธรรมดา หากแต่มีบางสิ่งบางอย่างที่แปลกประหลาดผิดเพี้ยนไปจากคนทั่วไป ตั้งแต่หญิงสาวผู้หวาดกลัวสายฝนสุดจิตสุดใจ คนขับรถเมล์ที่ขับรถพาผู้โดยสารไปสู่สถานที่ดินแดนพิศวง ห้องลึกลับในคอนโดที่ผู้เช่าต่างร่ำลือถึงสิ่งที่เกิดขึ้นในนั้น หรือชายหนุ่มถูกปักตรึงอยู่หลังพวงมาลัยจำเป็นต้องขับรถตลอดเวลา การจากไปอย่างปริศนาของหญิงสาวแปลกหน้าผู้มีไฝที่ต้นคอ และชายแก่ผู้โดดเดี่ยวหลังคนใกล้ชิดรอบตัวล้มตายลงจนไม่มีใครหลงเหลือ

คล้ายดั่งทุกคนตกอยู่ภายใต้ “คำสาป” บางอย่างที่มิอาจควบคุมตัวเองได้

“เรื่องสั้นชุดนี้พูดถึงแง่มุมของปัญหาต่างๆ ในความสนใจส่วนตัวผมที่มีต่อมนุษย์ ทั้งสังคม ศีลธรรม การเมือง อำนาจ เซ็กซ์ ความรัก และอีกหลายสิ่งอย่างซึ่งจมอยู่ในมายาคติ สรุปง่ายๆ ตามชื่อเรื่อง คือพยายามเล่าถึงคำสาปใหม่ๆ ที่ชีวิตเราอาจต้องเผชิญอยู่กับมันโดยไม่รู้ตัว”

“ผมไม่ได้ตั้งใจจะชี้นำหรือเขียนบทความนำเสนอความรู้ ผมคิดว่าคนชอบ คนเข้าใจนั้นพอมีอยู่ แต่หลายคนอาจบ่นว่าเข้าใจยาก อ่านไม่รู้เรื่อง มันก็มองได้หลายแง่ ส่วนหนึ่งผมอาจเขียนได้ไม่ดีจริงๆ แต่ว่าส่วนหนึ่งก็เป็นเรื่องของวิธีการอ่าน การตีความ หรือความสนุกในการอ่านของแต่ละคน ผมพยายามเขียนให้มันสนุกที่สุดเท่าที่ทำได้ แต่แน่นอนว่าผมก็พยายามท้าทายผู้อ่านด้วยวิธีการที่ผมสนใจ ในมุมนี้ผู้อ่านก็เหมือนถูกสาปนั่นล่ะครับ ผมอยากให้เขาเป็นผู้ถอนคำสาปด้วยตัวเอง”

หลายคนอ่านจบแล้วอาจสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายงานเขียนแนวเมจิคัลเรียลลิสม์ อันพร่างพราวด้วยจินตนาการแสนตื่นตาตื่นใจ ความลี้ลับมหัศจรรย์พัวพันจนแยกไม่ออกระหว่างมายากับความจริง

“การได้จินตนาการทุกสิ่งทุกอย่างบนโลกการเขียนของผม ทั้งฉาก ตัวละคร บรรยากาศ บทสนทนา รายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ มันให้ความอิ่มเอมส่วนตัว ขณะเดียวกันก็ได้สื่อสารเรื่องที่ผมสนใจออกไปถึงผู้อ่านอีกด้วย ซึ่งถ้าถามว่าหมุดหมายในการเขียนวรรณกรรมของผมคืออะไร ก็ตอบได้สองแบบ หนึ่ง คือผมได้มอบความสุขให้แก่ตนเองจากการเขียน สอง คือการที่มีคนอ่านงานของผม แล้วถ้าหากมันไปสะกิดความคิดหรืออะไรบางอย่างในตัวเขาก็ถือเป็นโบนัสก้อนโตเลยเชียวล่ะ”

หนังสือเล่มบางๆ เล่มนี้ กตัญญูเขียนและขายเองในจำนวนการพิมพ์ที่น้อยจนน่าตกใจ ตระเวนวางแผงตามร้านหนังสือขนาดย่อมและงานหนังสือทั่วไป ไม่เคยคาดหวังเรื่องกำไรหรือขาดทุน ใฝ่ฝันเพียงแค่มีนักอ่านกลุ่มเล็กๆ กลุ่มหนึ่งสนใจหยิบขึ้นมาอ่านแล้วมีความสุขก็พอแล้ว แต่จะยอดเยี่ยมกว่านั้น หากสามารถไปกระแทกกระทั้นหัวใจความรู้สึกนึกคิดของคนคนนั้นได้ หรือที่เรียกว่าอำนาจวรรณกรรม

“การเป็นอะไรสักอย่างไม่สำคัญเท่ากับการทำอะไรบางอย่าง ในที่นี้การเป็นนักเขียนก็ไม่สำคัญเท่ากับการได้เขียน ผมหมายถึงผมมีความสุขที่ได้เขียนครับ นั่นทำให้ผมพอใจที่จะเรียกตัวเองว่าเป็นนักเล่าเรื่องมากกว่า ส่วนอนาคตข้างหน้าหากผมจะมีสถานะนักเขียน ก็คงหมายถึงการได้รับการยอมรับจากผู้อ่านครับ”

มาร่วมกันสำรวจลึกลงในก้นบึ้งของหัวใจมนุษย์ กับ 8 เรื่องสั้นต้องคำสาปของนักเขียนหนุ่มคลื่นลูกใหม่คนนี้