เสียงของเจนวาย วูล์ฟ อลิซ

 

ร็อกเลือดใหม่จากอังกฤษ ผู้พิชิตเมอร์คิวรีไพรซ์มาเมื่อสัปดาห์ที่แล้ว ทั้งยังเคยถูกเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลแกรมมี่มาก่อน แม้จะเป็นเด็กเจนวาย แต่ “วูล์ฟ อลิซ” จะพาคนฟังย้อนเวลากลับไปสู่ปี 1990 ด้วยบทเพลงของพวกเขา

 

Visions of a Life นับเป็นสตูดิโออัลบั้มชุดที่ 2 ของ วูล์ฟ อลิซ ซึ่งออกวางขายตั้งแต่ปี 2017 ตามมาด้วยคำชื่นชมมากมาย ด้วยเอกลักษณ์ที่แตกต่างทำให้ วูล์ฟ อลิซ ได้รับคำชื่นชม นักวิจารณ์ยกให้พวกเขาเป็น “วงยอดเยี่ยมแห่งปี” ผู้สร้างสรรค์ “อัลบั้มยอดเยี่ยมแห่งปี” 

 

วูล์ฟ อลิซ ประกอบด้วยสมาชิกคือ เอลลี โรว์เซลล์ (ร้องนำ/กีตาร์) จอฟฟ์ ออดดี (กีตาร์/ร้อง) ธีโอ เอลลิส (เบส) และโจเอล เอมีย์ (กลอง/ร้อง) เริ่มวงเมื่อ 8 ปีที่แล้วจากดูโออะคูสติก เอลลี กับ จอฟฟ์ ก่อนจะขยายตัวเพิ่มสมาชิกมีเพื่อนๆ นักดนตรีในลอนดอนมาร่วม แรกๆ นั้นเล่นเปิดให้กับวงอย่าง แมนิค สตรีท พรีเชอร์ส และ สวิม ดีพ ก่อนจะทำงานของตัวเอง ระหว่างนั้นก็สลับสับเปลี่ยนสมาชิกหลากหลายคนก่อนจะเป็นทีมเช่นในปัจจุบัน  

 

 

วงมีซิงเกิ้ลแรกออกมาต้นปี 2013 ตามด้วยอีพี แล้วจึงมีอัลบั้มเต็มชุดแรก My Love Is Cool เมื่อกลางปี 2015 ซิงเกิ้ล Moaning Lisa Smile ของพวกเขาขึ้นถึงอันดับ 9 ในชาร์ตเพลงอัลเทอร์เนทีฟของบิลบอร์ด และอัลบั้มก็ถูกเสนอชื่อชิงแกรมมี่สาขา Best RockPerformance สำหรับ Visions of a Life ออกขายเดือน ก.ย. 2017 ขึ้นถึงอันดับ 2 ในชาร์ตที่อังกฤษ ก่อนจะชนะรางวัลเมอร์คิวรี 2018

 

สำหรับงานชุดล่าสุด วูล์ฟ อลิซ ทำงานร่วมกับโปรดิวเซอร์ชาวอเมริกัน จัสติน เมลดัล-จอห์นเซน ซึ่งเคยทำงานร่วมกับศิลปินดังอย่างเช่น เบค, ไนน์ อินช์ เนลส์ ฯลฯ มาก่อน Visions of a Life เป็นอัลเทอร์เนทีฟร็อก/นอยซ์ร็อก บางเพลงไม่ต่างกับการทดลองเพื่อสร้างความแตกต่างด้วยการนำ “นอยซ์” หรือเสียงรบกวนเข้ามาเป็น “ธาตุ” หนึ่งของเพลง พร้อมอิทธิพลของ ไซคีเดลิค สเปซร็อก ซินธ์ป๊อป อิเล็กทรอนิกา ฯลฯ ให้ได้สัมผัส

 

นักร้องนำเป็นผู้หญิง ทั้งสวยและเท่ มีแอตติจูดร็อกอยู่เต็มตัว ลีลาบนเวทีแสดงสดก็มันดี เป็นคนที่ทำให้เรานึกถึงวงอัลเทอร์เนทีฟ/กรันจ์ ร็อกที่มีนักร้องนำเป็นผู้หญิงในยุค 1990 เสียงร้องของเธอนั้นจะเป็นร็อกเป็นป๊อปก็ได้ อย่างสมัยมีงานชุดแรกและถูกเสนอชื่อชิงบริตอะวอร์ดสาขา Break through Act เมื่อ 2 ปีที่แล้วนั้น เสียงร้องของ เอลลี เคยถูกอธิบายว่า... “ร็อกมากไปหน่อยสำหรับป๊อป และป๊อปมากไปหน่อยสำหรับร็อก”

 

 

ไม่ใช่เฉพาะเสียงร้อง ดนตรีของพวกเขาก็คาบเส้นร็อก/ป็อปอยู่เช่นกัน บางทีวงก็ทำให้ออกมาอยู่ร่วมรวมกัน เช่น เสียงร้องสุดป๊อปกับดนตรีสุดร็อก เป็นต้น ซึ่งก็สร้างสีสันน่าสนใจได้

 

บทเพลงของ วูล์ฟ อลิซ บอกเล่าเส้นทางเรื่องราวชีวิตของวงดนตรีเด็กรุ่นใหม่ เล่าเรื่องราวชีวิตวัย 20 กว่าๆ ที่ผสมผสานความตื่นเต้น กังวลสงสัย เศร้า ความไม่แน่นอน ไม่แน่ใจ สับสนวุ่นวาย โกรธเกรี้ยว ฯลฯ นำเสนอความสามารถ พรสวรรค์ รสนิยม ฯลฯ ของพวกเขาออกมาอย่างไม่ปิดบัง

 

เนื้อเพลงของพวกเขาอาจจะโฟกัสที่อารมณ์และความสัมพันธ์ แต่ความคิดเรื่องสังคมการเมืองของพวกเขาก็ปรากฏออกมาทั้งในเวลาให้สัมภาษณ์หรือในการแสดงสด ไม่ว่าจะเป็นเรื่องในประเทศอังกฤษ ในทวีปยุโรป หรือโลก ล้วนอยู่ในความสนใจของพวกเขา และถือว่าเป็นหน้าที่ที่จะต้องสื่อสารออกมา ไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง

 

 

สิ่งที่ วูล์ฟ อลิซ บอกเล่าผ่านเพลง ในทางหนึ่งคือ การเปล่งเสียงในฐานะตัวแทนของเจเนอเรชั่นวาย ซึ่งเราควรจะลองฟัง