'รัก พอ งาม' แสงดาว ศรัทธามั่น

โดย พริบพันดาว

ศักดิ์ ไชยดวงสิงห์ ชื่อนี้คงไม่มีใครรู้จักกันแน่ แม้ในแวดวงนักเขียนและกวีที่อยู่วงในก็ตาม แต่เมื่อเอ่ยถึงชื่อ แสงดาว ศรัทธามั่น หลายคนก็ต้องรู้จักเป็นอย่างดี

กวีแห่งเชียงใหม่ที่ยืนหยัดอย่างทระนงมาถึงวัย 72 ปี ยังมีอุดมการณ์ทางการเขียนและศรัทธาต่อขบวนการของสังคมการเมือง เพื่อไปสู่สังคมที่ดีงามและเท่าเทียมกันอย่างเหนียวแน่น มิยอมปล่อยวางหรือทอดอาลัยตายอยาก

"รัก พอ งาม" เป็นหนังสือรวมบทกวีนิพนธ์เฉลิมฉลอง 6 รอบ หรือวัย 72 ปี อย่างรื่นอารมณ์ แสงดาว บอกถึงการเริ่มต้นเขียนหนังสือและแรงบันดาลใจว่า ตอนเป็นเด็กเล็กชอบอ่านหนังสือการ์ตูน เช่น การ์ตูนหนูแจ๋ว หนูเล็ก ลุงโกร่ง ขุนธนู-งูเห่า (เรื่องราวของอินเดียนแดงและอีกมากมาย)

"โตขึ้นมาเรียนชั้นมัธยมฯ ก็ชอบอ่านนิยาย 'เสือใบเสือดำ' ของ ป.อินทรปาลิต อ่านเรื่อง 'เล็บครุฑ' ของพนมเทียน อ่าน 'ลูกคนจน-ลูกคนยาก' ของ 'จ.ไตรปิ่น' และชอบอ่านหนังสือปกขาวอีโรติก ด้วย ที่พากย์เอากันโจ่งแจ้ง เราเริ่มวัยรุ่นวัยหนุ่มนี่"

เมื่อชอบอ่านหนังสือทุกประเภท แสงดาว ก็บอกว่า ก็อยากสื่อสาร มีครั้งหนึ่งที่ตอนเรียนที่โรงเรียนบูรณศักดิ์วิทยา ซึ่งเป็นโรงเรียนราษฎร์ หรือโรงเรียนเอกชน และเป็นโรงเรียนที่ขึ้นชื่อว่านักเรียนเกเรที่สุด โรงเรียนอื่นในเชียงใหม่ไม่กล้ามาแหย็ม

"ที่หน้าโรงเรียนมีคูเมือง มีต้นซอมพอ (หางนกยูง) ออกดอกสีแดงงามเบ่งบาน สะพรั่ง แต่ต่อมาเกิดน้ำท่วม เซาะกัดตลิ่งพัง ต้นหางนกยูงโค่นล้มทีละต้นๆ เราเศร้าใจ มาก เกิดวามรู้สึกว่า เทศบาลฯ ทำไมไม่ดูแลรักษา...แวบขึ้นมา เลิกเรียนกลับบ้าน นั่งเขียนบทความเลย

"จำได้บทความนี้ ชื่อ 'ดอกหางนกยูง ที่คูเมืองนี้ กำลังร้องไห้' เขียนเสร็จปั่นรถถีบไปสำนักพิมพ์หนังสือพิมพ์ ชื่อ 'คนเมือง' ออกตอนหวยออก เล่มละ 1 บาท เดินขึ้นไปที่กองบรรณาธิการ ด้วยดวงใจระทึก คือกลัวนั่นแหละ แต่เราต้องทำ อยู่เฉยไม่ได้ ฉัน ตอนนั้นเป็นเพียงเด็กนักเรียนชั้นมัธยมฯ ต้น นุ่งกางเกงขาสั้น ผลปรากฏได้รับการตีพิมพ์ ดีใจมาก กว้านซื้อ หลายเล่มเลย เอาอวด แจกเพื่อน และญาติพี่น้อง เริ่มเขียนครั้งแรกก็ตอนนั้นแหละ"

แรงบันดาลใจในการเขียนหนังสือของ แสงดาวได้เพิ่มพูนทบทวีคูณขึ้น ในตอนเรียนชั้นมัธยมปลายที่ "โรงเรียนยุพราชวิทยาลัย" แผนกศิลป์ แสงดาว รำลึกความหลังต่อว่า 

"มีหนังสือนอกเวลาที่ต้องเรียนต้องอ่าน คือหนังสือนิยาย 'โอลิเวอร์ ทวิสต์' ของ ชาร์ลส์ ดิกเก้นส์ เกี่ยวกับเรื่องราวของเด็กกำพร้าในโรงเลี้ยงเด็ก ที่ผู้คุมใจร้ายเข้มงวดให้กินอาหารคนละแค่จานเดียว ใครขอไม่ได้ต้องถูกทำโทษ ถูกด่า ถูกตะคอก และยิ่งมาดูหนังเรื่องนี้ในโรงหนังแล้ว ยิ่งเศร้าสลดหดหู่สะเทือนใจ รู้สึกโกรธมากที่เด็กไม่ได้รับความเป็นธรรม

"เพราะเราเป็นคนที่รักความถูกต้องเป็นธรรมอยู่แล้ว ไม่ชอบการกดขี่ข่มเหงดูถูกคน ไม่ชอบเผด็จการ และยิ่งมาได้อ่านนิยายของ จ.ไตรปิ่น เรื่อง 'ลูกคนจน-ลูกคนยาก' ก็ยิ่งมองเห็นความไม่เป็นธรรมในสังคม เมื่อได้มาเรียนในมหาวิทยาลัยเชียงใหม่ ที่เปิดกว้างในเสรีภาพก็ยิ่งไปใหญ่เลย ยิ่งอยากเขียนอยากสื่อสารงานเขียนสู่สาธารณชนผ่านหนังสือพิมพ์ นิตยสาร นี่แหละคือแรงบันดาลใจที่ทำให้เขียนหนังสือ"

หนังสือรวมบทกวีนิพนธ์ "รัก พอ งาม" ที่ออกมาล่าสุด แสงดาว ขยายความรู้สึกว่ารู้สึกพอใจมากในระดับหนึ่ง เพราะได้สื่อสารในเนื้อหา เรื่องราวต่างๆ อารมณ์ความรู้สึกทั้งส่วนตัวส่วนรวม

"ทั้งระบบโครงสร้างสังคมที่เป็นเผด็จการ อยุติธรรม แม้กระทั่งอารมณ์แห่งความรัก ความเศร้า ความเหงา พูดถึงธรรมชาติ รากเหง้า วิถีชีวิตของพี่น้องประชาชนเพื่อนร่วมชาติร่วมโลกของเรา ซึ่งทั้งหมดล้วนเป็นหนึ่งเดียว แยกออกจากกันไม่ได้ สรรพสิ่งสรรพชีวิตล้วนเกี่ยวข้องสัมพันธ์กัน แยกส่วนออกจากกันไม่ได้โดยเด็ดขาด สังคมเรานี่ชอบแยกส่วน คิดว่าไม่เกี่ยวข้องกัน เมื่อใดที่เราแยกส่วน เราก็จะไม่เข้าใจปัญหาที่แท้จริงของสังคม และจะแก้ไขปัญหาไม่ได้ เราก็จะเหมือนพายเรือ วนเวียนในอ่างกะลาครอบ เหมือนเป็นดุจดั่งไส้เดือนตาบอดในเขาวงกต ออกไปสู่โลกกว้างไม่ได้สักที"

แสงดาว ทิ้งท้ายว่า ไม่ได้มีความคาดหวังกับหนังสือเล่มนี้ของตัวเองมากมายอะไร แต่ก็อยากให้คนอ่านได้อ่านอย่างละเอียด

"คิดไปด้วยว่าทำไมคนเขียนจึงคิดสื่อสารอย่างนี้ อยากให้มีการวิพากษ์วิจารณ์หนักๆ โดยเฉพาะที่คิดว่ามีส่วนในด้านลบหรือในศิลปะฝีมือของผู้เขียน ที่ผู้อ่านอาจมีความรู้สึกไม่เห็นด้วยและคิดว่าห่วยแตก เพื่อเราจะได้รับทราบรับรู้ เปิดกว้างรับฟังทุกๆ ความคิดเห็นของเพื่อนมนุษยชน แต่ที่ดีใจมากที่สุดก็คือมีน้องๆ กวี นักคิด นักเขียน ศิลปิน นักดนตรี คนเพลง มาร่วมแจมด้วย ทำให้หนังสือ 'รัก พอ งาม' เล่มนี้ดูมีสีสัน มีชีวิตชีวา"