ความจริงความลวง ในโลกวันเนสส์

โดย...นกขุนทอง ภาพ : วีรวงศ์ วงศ์ปรีดี

ผลงานจิตรกรรมสีน้ำมัน มองดูเห็นเป็นรูปทรงใบหน้าคน หากแต่หน้าตานั้นบิดเบี้ยว เลือนราง เหมือนคลื่นสัญญาณ เส้นสีที่ปาดป้ายล้วนแล้วแต่ไม่สามารถระบุตัวตนได้ว่าใบหน้านั้นเป็นผู้ใด และมีอารมณ์ความรู้สึกเช่นไรอยู่ ยิ้ม หัวเราะ ร้องไห้ โกรธ ยากที่จะสามารถหาความจริงได้ แต่คาดเดาไปตามแต่ที่จะรู้สึกและประสบการณ์ของแต่ละคน ทั้งหมดอยู่ใน Oneness โลกสมมติที่ ศราวุธ ยาสมุทร สร้างสรรค์ขึ้นมา เพื่อเป็นพื้นที่ของผู้คนที่ลุ่มหลง หมกมุ่น ก้มหน้าก้มตาจิ้มโทรศัพท์มือถือ จ้องจอเล็กๆ อย่างไม่วางตา ราวกับทุกจังหวะชีวิตลมหายใจต้องขับเคลื่อนไปด้วยแรงพลังจากจอสี่เหลี่ยมเล็กๆ นั้น

“ผมหยิบยกเรื่องสังคมออนไลน์มาทำงานชุดนี้ เพราะไม่ว่ามองไปทางไหนผู้คนใช้ชีวิตกับโลกออนไลน์ ส่งต่อเรื่องราวส่วนของตัวเองลงโซเชียลให้คนอื่นรับรู้ ประหนึ่งได้ตามติดชีวิตจริง จนแยกไม่ออกกันแล้วว่าโลกจริงกับโลกออนไลน์นั้นแตกต่างกัน ซึ่งงานทั้งหมดผมทำภายใต้คอนเซ็ปต์ วันเนสส์ (Oneness) การรวมกันระหว่างโลกเสมือนจริงกับโลกความจริง ผมชอบดูหนังไว-ไฟ อย่างเรื่องแมททริกซ์ หรือ อวตาร ก็เลยสร้างวันเนสส์ขึ้นมา คือการเชื่อมสองโลกนี้ไว้ด้วยกัน แต่ตอนนี้คนเราติดมือถือมาก ติดอยู่ในโลกเสมือนจริงมากกว่า ดูมีตัวตนในโลกจริง เราจะสร้างตัวตนให้ดูดียังไงก็ได้ในโลกวันเนสส์ ซึ่งตรงนี้ทำให้เราไม่ให้ความสำคัญกับคนหรือสิ่งในชีวิตประจำวัน มันเสียความสัมพันธ์ ตัดขาดความเป็นมนุษย์ออกไป กลับกลายเป็นว่าเราใช้นิ้วจิ้มคุยกัน ลดบทบาทการเป็นมนุษย์ ผมรู้สึกว่าการที่เราหมกมุ่นกับโลกออนไลน์เกินไปมันดึงเอาจิตวิญญาณของเราไป เราไปมีชีวิตในโลกเสมือนจริง”

เมื่อเส้นแบ่งระหว่างโลกออนไลน์กับโลกความจริง คล้ายกับว่าจะเป็นโลกเดียวกัน จนทำให้เสพสื่อเกินกว่าจะควบคุมได้ วันเนสส์ ความเป็นหนึ่งเดียวกันที่ไม่อาจถอดถอนจากอารมณ์และความรู้สึกออกจากกันได้ จนทำให้หลงลืมตัวตน ลืมบทบาทความเป็นมนุษย์ที่ควรจะเป็น ทุกๆ ครั้งที่ต้องการแสดงความรู้สึกภายในจะต้องผ่านการเชื่อมต่อเข้าไปในโลกเสมือนจริงเสมอ โดยความรู้สึกที่แสดงออกมานั้นอาจจะเป็นความรู้สึกที่จริงหรือไม่จริงก็ได้ เพราะเป็นความรู้สึกที่ผ่านกระบวนการคิด จนทำให้ความรู้สึกนั้นเกิดการปรุงแต่งจนแยกไม่ออกเลยว่าจริงหรือไม่ เพียงเพื่อต้องการแสดงความมีตัวตนในสังคมยุคเผ่าพันธุ์ทางอิเล็กทรอนิกส์

“ภาพของผมตั้งชื่อว่า หมายเลข 1. หมายเลข 2. ต่อๆ กันไป Virtual People เพราะไม่รู้ว่าคือใคร อาจจะเป็นเราก็ได้ จะเป็นใครก็ได้ ผมได้อ่านหนังสือวิทยาศาสตร์ อีกร้อยปีมนุษย์ที่ใช้ปากคุยกันคือมนุษย์ชั้นต่ำ ต่อไปจะใช้กระแสจิตคุยกัน ตรงนี้ผมเลยหยิบยกมาเป็นประเด็นประชดประชัน แก่นจริงๆ ของงานครั้งนี้ ผมต้องการแสดงออกกับสื่ออินเทอร์เน็ต โดยการผ่านฝีแปรงฉับไว แรง ตามอารมณ์ที่เราประสบพบเจอ ซึ่งก็ไม่รู้หรอกว่ามันจริงหรือเปล่าที่เราไปเจอใคร”

ในการสร้างงานศิลปินเล่าว่า เอามาจากคลื่นสัญญาณที่ไม่ชัดเจน โทรทัศน์คลื่นไม่ชัด คอมพิวเตอร์แฮง ลากเมาส์แล้วติดๆ แผ่นสะดุด เป็นการดึงเอาวิกฤตตรงนั้นออกมาเป็นงาน “ตอนสเกตช์โครงหน้าคน ผมวางตำแหน่งสีก่อนว่าจะเอาวรรณะร้อนหรือเย็น เอาสีไหนเด่น แล้วอิมโพรไวซ์ไปเลยแล้วแต่ภาพ บางภาพสเกตช์หลายครั้งก่อนจะขยายมาเป็นงานจริง เราไม่ผจญภัยในงาน มันต้องเฉียบขาดทีเดียวอยู่ ต้นแบบสเกตช์ชัดเจน เราปาดทีเดียวจบ อารมณ์เราอยู่ที่แรงปาด ซึ่งการปาดไปมาสีซ้อนทับกัน รูปแบบของภาพวาดโมเสก (Pixilated) ทำคนเหล่านั้นเป็นคนที่อยู่ในโลกวันเนสส์ แยกไม่ออกว่าคือใคร  อะไรจริง อะไรลวง”

นิทรรศการ Oneness จัดแสดงถึงวันที่ 6 ก.ย. ณ เอส แกลเลอรี โรงแรมโซฟิเทล กรุงเทพ สุขุมวิท เปิดให้ชมทุกวัน ตั้งแต่เวลา 10.00-22.00 น.