ในวันที่หมอบอกว่าเป็นมะเร็ง

โดย...วรธาร

ความรู้สึกของคนทั่วไปถ้าพูดถึงมะเร็งต่างก็กลัว เพราะถ้าเป็นแล้วก็มักจะคิดว่าชีวิตนี้คงต้องเจ็บปวดทรมานและอายุสั้น พานให้จิตตกเสียกำลังใจก่อให้เกิดอาการทรุดและเสียชีวิตในที่สุด มีคนจำนวนไม่น้อยที่พอรู้ตัวว่าเป็นมะเร็งแล้วไม่รู้เท่าทัน คิดมากจนหมดอาลัยในชีวิตเหมือนรอให้มัจจุราชมาพรากไป

โดยปกติคนทั่วไปที่พอรู้ว่าตัวเองเป็นมะเร็งความรู้สึกอย่างแรกคือตกใจ จากนั้นไม่กี่ชั่วโมงหรือไม่กี่วันก็จะเริ่มซึมเศร้า จากคนที่เคยร่าเริงชอบพูดก็กลายเป็นไม่ค่อยพูดจา เริ่มคิดน้อยใจในโชคชะตา ทำไมต้องถึงโชคร้ายเช่นนี้ คิดโทษโน่นโทษนี่ เช่น โทษตัวเองที่ไม่เคยไปตรวจร่างกาย ไม่ดูแลสุขภาพ เป็นต้น

เวลาที่รู้ตัวว่าเป็นมะเร็งจึงถือเป็นเวลาวิกฤตของหลายคน แต่ถ้าเรารับรู้ว่าเป็นและพยายามตั้งสติให้ได้เร็วคือรู้เท่าทันว่าเป็นธรรมดาของชีวิตที่เกิดมาไม่อาจเลี่ยงโรคภัยได้เราก็จะได้ไม่ต้องคิดมาก ขณะเดียวกันการตั้งสติให้มั่นจะช่วยให้คิดวางแผนรับมือกับปัญหาต่างๆ และช่วยลดความตึงเครียดในจิตใจได้

ถ้าทุกคนทำใจรับรู้และปล่อยวางได้ คือรับรู้ว่าเป็นแต่ไม่ร้อนรนจะมีผลเกี่ยวเนื่องไปถึงสุขภาพจิตในระยะยาว และการมีสุขภาพจิตดีจะช่วยให้อยู่กับมะเร็งได้และส่งผลดีต่อการรักษา อย่าลืมว่ามะเร็งถึงเป็นโรคร้ายก็เป็นโรคที่รักษาหายได้ ถ้ารู้ตัวแต่แรกตั้งแต่อาการยังไม่รุนแรงเกินเยียวยาก็มีโอกาสหายสูง แต่ทั้งนี้กำลังใจหรือสุขภาพจิตที่ดีสำคัญที่สุดที่จะทำให้อยู่กับมะเร็งได้โดยไม่ทุกข์แม้จะเป็นถึงขั้นไหนก็ตาม

อยากฝากว่าหากใครจะไปตรวจสุขภาพควรต้องเตรียมความพร้อมทางใจไว้ด้วย โดยเฉพาะคนที่มีอาการผิดปกติบางอย่างเกิดขึ้นแล้ว เมื่อผลตรวจออกมาอาจจะได้รับคำตอบที่นำไปสู่ความตกใจ หรือความวิตกกังวลได้ นอกจากนี้การมีเพื่อนคู่คิดหรือคนสนิทที่ดูแลกันได้ไปเป็นเพื่อนจะช่วยได้เยอะ ขณะเดียวกันก็ต้องกำลังใจดี เข้มแข็ง อย่าท้อ ให้มองว่านี่คือธรรมดาของชีวิต แล้วเราจะอยู่ได้อย่างมีความสุขเหมือนคนปกติ