วีรพงษ์ ศรีตระกูลกิจการ ค้นหาคุณค่าในงานศิลปะ

โดย...แจนยูอารี ภาพ ภัทรชัย ปรีชาพานิช

วัดจากชื่อเสียงและเครดิตคว้ารางวัลยาวเหยียด อาทิ เหรียญทอง (ครั้งที่ 51) เหรียญเงิน (ครั้งที่ 54) เหรียญทองแดง (ครั้งที่ 52, 53, 55) การแสดงศิลปกรรมแห่งชาติ (ประเภทภาพพิมพ์) และ Honorable Mention International Biennial Engraving “Josep de Ribera” Xativa (ครั้งที่ 10 ประเทศสเปน) ห้อง P1 ณ พีเพิลส์ แกลเลอรี (ชั้น 2 หอศิลปวัฒนธรรมแห่งกรุงเทพมหานคร) อาจจะดูเล็กเกินไปสำหรับ “วีระพงษ์ ศรีตระกูลกิจการ” หรือ “อายิโน๊ะ” กับการสะท้อนความรู้สึกนึกคิดในนิทรรศการแรกของปีนี้ Premium Art (นอกจากผลงานของวีระพงษ์ ในนิทรรศการยังมีผลงานภาพสีน้ำมันและงานเชื่อมโลหะของ “ราฮวม-สุวิทย์ มาประจวบ” ร่วมแสดงด้วย)

แต่เมื่อพิจารณาผ่านผลงาน 5 ชิ้น ได้แก่ “Ambush” “สมรภูมิ” “คติของเวลา” “วิถีคนกล้า” และ “ไม่มีคำเฉลย” เรื่องขนาดพื้นที่แกลเลอรี่กลับไม่ใช่ประเด็นสำคัญมากเท่าหัวใจหลัก สิ่งที่เขาพยายามเน้นย้ำและนำเสนอ เพราะการแสดงตัวตน การแหวกขนบเดิม กระทั่งการพิสูจน์คุณค่าอันแท้จริงของชีวิต ต่างอัดแน่นไว้อย่างครบถ้วน

ยิ่งเฉพาะการวาดภาพสีน้ำมันบนผืนผ้าใบ วีระพงษ์เลือกละเลงสีน้ำมันลงบนแผ่นไม้ ผลลัพธ์ที่ได้จึงชวนตื่นตาและน่าสัมผัสไม่น้อย โดยที่เขายังคงไม่ละทิ้งความงดงามและความหมายตามแบบฉบับศิลปะเชิงสัญลักษณ์

 

“ส่วนตัวผมแล้วก็ไม่ได้ไปกำหนดว่าต้องเป็นวัสดุอะไรหรอกครับ อะไรที่จับต้องได้ อะไรที่ผมอยากทำก็ลองทำเลย งานชุดนี้เป็นภาพสีน้ำมันบนแผ่นไม้ทั้งหมด ก็ไม่เรียกว่าครั้งแรกนะครับ เพราะผมก็เคยลองทำก่อนหน้านี้ เป็นงานที่ทำต่อเนื่องสักระยะหนึ่งแล้วล่ะ พอจบจากชุดนี้ผมก็คงเปลี่ยนอีกไปทำแนวอื่น (หัวเราะ) ข้อจำกัดของการทำงานสีน้ำมันบนแผ่นไม้คือเรื่องพื้นผิว ไม้อาจจะดูสีเข้าไปเยอะหน่อย ต้องทาพื้นเพิ่ม แต่ข้อดีของไม้คือแห้งเร็วกว่าผ้าใบ ทำให้ผมสามารถทำงานได้ต่อเนื่อง ชิ้นไหนชิ้นเล็กก็เสร็จวันเดียว โดยไม่ต้องรอให้สีแห้ง

ถ้าคนที่ติดตามผลงานผมมาตลอดจะรู้เลยว่า ตั้งแต่ผมเรียนจบ (คณะจิตรกรรม ประติมากรรม และภาพพิมพ์ มหาวิทยาลัยศิลปากร) งานผมจะไม่ซ้ำแนวเลย สำหรับผมไม่ใช่ความจงใจที่เปลี่ยนนะครับ แต่ผมเป็นคนที่ทำงานทุกวัน และผมก็ไม่ยึดติดว่า ถ้าประสบความเร็จจากแนวไหนจะยึดแบบเดิมตลอด ถ้าผมรู้สึกกับสิ่งที่ผมคิด ผมก็พร้อมจะเปลี่ยนวิธีการทำงานทันที มันก็เหมือนตัวผมและชีวิตผมนั่นละครับ พอมีอะไรใหม่ๆ ผมก็ต้องเปลี่ยนใหม่เสมอ”

อีกจุดที่พอจะสังเกตได้ในงานชุดนี้ นั่นคือการแฝงด้วยกลิ่นอายภาพสีน้ำมันโบราณ ขณะที่แนวความคิดหลักเขาก็ไม่ได้ตั้งธงว่าต้องเป็นแนวคิดเดียว ทำให้หนึ่งภาพมีความหลากหลายอารมณ์

 

ถึงอย่างนั้น สิ่งที่เขารู้สึกจากสภาพสังคม ก็ยังปรากฏในผลงาน ไม่ว่าจะเป็นมุมมองบวก หรือลบ ขาวหรือดำต่างมีทีท่าแบบที่เขารู้สึก ปะทะกันอย่างสนุก ทั้งจะแจ้งและตรงไปตรงมา หรืออาจซ่อนเร้นให้ผู้ชมได้ตีความและร่วมกันถอดรหัสตามแต่ประสบการณ์

“ชุดนี้ก็เป็นเรื่องของผมเอง รวมทั้งการใช้ชีวิตในสังคม บางทีมันมีอะไรมากระทบ ผมก็เอามาใส่ในงานบ้าง หรือแม้แต่การทำงานศิลปะของผม ผมก็อยากจะทำความเข้าใจมันให้มากที่สุด ก็มีนะครับที่ผมตั้งคำถามถึงความหมายของศิลปะว่าแท้จริงคืออะไร มันคงไม่ใช่แค่คำพูด ไม่ใช่แค่ภาพที่เห็น ผมก็ต้องพยายามค้นหามันให้ได้และหามันต่อไป (หัวเราะ) เพราะความเข้าใจในศิลปะของผม ตอนเรียนก็แบบหนึ่ง ตอนเริ่มทำงาน ตอนได้รางวัลก็แบบหนึ่ง หรือตอนทำชุดนี้ก็แบบหนึ่ง

ศิลปินคนอื่นอาจมีแนวคิดเดียว เช่น ถ้าทำเรื่องสังคมก็จะสะท้อนเรื่องเดียว แต่สำหรับผมไม่ใช่แบบนั้น งานผมเลยมีหลายๆ เรื่องรวมกัน เพราะตอนที่ผมลงมือทำงานอาจจะมีความคิดต่างๆ เกิดขึ้นได้ตลอด สมัยเรียนผมเคยตั้งแนวความคิดเดียวนะครับ แต่พอทำไปสักระยะ เออ!!! ผมกลับไม่ได้มีความรู้สึกกับเรื่องเดียวตลอดเวลานี่ ดังนั้นผมก็เลยเลิกทำงานแบบตั้งแนวความคิดเดียว แต่จะใช้วิธีถ้าได้ทำงานแล้วรู้สึกยังไง ก็จะทำเลย ไม่สนใจแนวความคิดเดียวล่ะ”

ไม่แปลกที่ผลงาน 5 ชิ้นของศิลปินวัย 33 จะเป็นเช่นที่เขาบอก อาจไม่ง่ายนักในการตีความ แต่ถึงที่สุดแล้วก็ไม่หนักหนาที่จะเข้าใจความหมายคุณค่าของงานศิลปะจากสายตาที่มองเห็น

“ผมว่าชื่อนิทรรศการบางทีก็ไม่จำเป็นต้องลิงก์อะไรกับงานก็ได้นะครับ (หัวเราะ) อย่างชุดนี้ผมก็ใช้ชื่อแบบเป็นการตั้งคำถามกับผู้ชมว่างานศิลปะคืออะไร”

ใครที่เฝ้ารอนิทรรศการเดี่ยวครั้งแรก วีระพงษ์ เปรยว่า ได้ชมแน่นอนเดือน เม.ย.นี้ ผลงานจะเป็นแนวไหน อลังการเพียงใด หรือแหวกขนบเดิมอย่างไร โปรดติดตามข่าว เดี๋ยวเราจะรีบอัพเดท ส่วนนิทรรศการ Premium Art จัดแสดงจนถึงวันที่ 31 ม.ค.นี้ โดยวันที่ 15 ม.ค.จะมีพิธีเปิดอย่างเป็นทางการ สนใจแวะไปกระทบไหล่ศิลปินได้ สอบถามรายละเอียด