ในวันที่รู้สึก ‘เหนื่อย’

โดย...ตุลย์ จตุรภัทร ภาพ จำลอง บุญสอง

เคยเป็นไหม

ออกจากบ้านไปใช้ชีวิต แล้วรู้สึก “เหนื่อย”

บางคนเหนื่อย เพราะไม่รู้ว่าเป้าหมายของชีวิตคืออะไร ยิ่งใช้ชีวิต ยิ่งสะเปะสะปะไปเรื่อยเปื่อย บางคนเหนื่อย เพราะยิ่งใช้ชีวิต ยิ่งรู้สึกว่าเป้าหมายที่วางเอาไว้ช่างเลือนรางเต็มทน ว่าแต่ เราทุกคนจำเป็นต้องมีเป้าหมายของชีวิตและต้องไปให้ถึงเป้าหมายนั้น...หรือ?

นี่อาจเป็นคำถาม ที่ไม่จำเป็นต้องมีคำตอบ

ในบทนำ หน้า 16 ของหนังสือของท่านโอโชที่มีชื่อว่า เต๋า วิถีที่ไร้เส้นทาง ท่านโอโชได้กล่าวไว้ว่า “การเดินทางนั่นเองที่เป็นเป้าหมาย มันไม่มีจุดสุดท้าย มันเป็นนิรันดร” เมื่อพิจารณาคำกล่าวนี้ก็ทำให้เกิดความสงสัยว่า ในเมื่อเราต้องออกจากบ้านไปทำงาน ไปเรียนหนังสือ ไปใช้ชีวิต ถ้าไม่มีเป้าหมายและไม่ทำให้เป้าหมายนั้นสัมฤทธิผลแล้วเราจะเกิดมาเป็นคนทำไม แล้วเราจะออกจากบ้านไปใช้ชีวิตให้เสียเวลา เสียเงินเสียทองทำไม

จนเมื่อผมได้ย้อนไปอ่านบทนำ หน้า 15 ที่ซึ่งท่านโอโชได้กล่าวไว้ก่อนจะกล่าวสรุปเป็นคำกล่าวที่ผมได้พูดถึงไปในย่อหน้าบน ท่านโอโชกล่าวไว้อย่างชัดเจนว่า “เต๋า เชื่อว่าเราไม่จำเป็นต้องว่ายน้ำ เพียงแค่ไหลเลื่อนไป ปล่อยให้น้ำพาเราไปยังที่ที่มันกำลังไป เพราะในที่สุดแล้ว แม่น้ำทุกสายก็ล้วนแต่ไหลไปยังมหาสมุทร ดังนั้นจงอย่าได้กังวลใจไปเลย ถึงอย่างไร ท่านก็ต้องไปถึงมหาสมุทรอยู่ดี ไม่มีอะไรให้เครียดเลย”

มาถึงบรรทัดนี้ ในโมงยามที่รู้สึกเหน็ดเหนื่อยอย่างนี้ พอได้ครุ่นคิดตามวิถีแห่งเต๋า เราอาจได้คำตอบว่าเป้าหมายอาจไม่ได้อยู่ที่ปลายทาง อาจไม่ต้องมองเห็นปลายทาง แล้วต้องรีบเดินทางไปให้เร็วที่สุด เพื่อให้ถึงเป้าหมายนั้น แต่เป้าหมายที่แท้จริงมันอยู่ที่สองเท้าที่กำลังก้าวเดิน อยู่ที่ปัจจุบัน ที่เรากำลังหายใจเข้าและหายใจออก

ในมุมมองของผม ผมคิดว่าชีวิตเราไม่มีเป้าหมายแท้จริงหรอก เรามีแค่เป้าหมายชั่วครู่ชั่วยาม ที่เมื่อเราออกใช้ชีวิตในแต่ละวัน เราก็ถึงเส้นชัยในแต่ละวันนั้นไปเรียบร้อยแล้ว เราไม่ต้องมองไกลออกไปสุดลูกหูลูกตา แค่มองสองเท้าที่กำลังก้าวเดินไป แค่รู้ว่าเรากำลังหายใจเข้าและหายใจออกเพื่อใช้ชีวิต เราก็เดินทางไปถึงเป้าหมายแล้ว

การใช้ชีวิต

คือเป้าหมาย

ไม่ใช่ปลายทาง

“ถ้าท่านรู้จักวิถีทางของท่าน เป้าหมายก็อยู่ในนั้น เพราะว่าเป้าหมายไม่ได้อยู่ที่จุดสุดท้ายของทางเป้าหมายแฝงตัวอยู่ตลอดรายทาง ในแต่ละขณะ ในแต่ละก้าว มันแฝงตัวอยู่ในนั้น ไม่ใช่ว่าพอท่านมาสุดทางแล้ว ท่านก็จะได้พบกับเป้าหมาย เพราะในแต่ละขณะจะเป็นที่ไหนก็ตามที่ท่านอยู่ ท่านก็อยู่กับเป้าหมาย หากท่านไม่หลุดไปนอกทาง ท่านก็กำลังอยู่ที่เป้าหมาย” (หน้า 23)

หากวันนี้เรายังต้องออกจากบ้านเพื่อไปใช้ชีวิต หากอยากเหนื่อยน้อยลง แต่มีความสุขมากขึ้น แค่เราใช้ชีวิตอย่างเลื่อนไหลเหมือนสายน้ำ อยากหยุดพัก ก็หยุด อยากไปต่อ ก็ไป อยากดีใจ ก็ดีใจ อยากเศร้าใจ ก็เศร้าไปให้พอ ไม่ต้องมีคำถามสงสัย ไม่ต้องกดดันตัวเราเอง รวมทั้งไม่ต้องพยายามสร้างเป้าหมายและต้องไปให้ถึง การใช้ชีวิตของเรา มันมีเป้าหมายของชีวิตอยู่ในนั้นหมดแล้ว

เคยเป็นไหม

ออกจากบ้านไปใช้ชีวิต

แล้วรู้สึก “มีความสุขที่สุด”

ลองใช้ชีวิตให้เลื่อนไหลไปตามสายน้ำ

แล้วเราจะพบเจอความรู้สึกนั้น