ในวันที่ บินจากพื้น ขึ้นสู่ที่สูง

โลกของการทำงานทุกวันนี้ ฉันรู้สึกว่าอยู่ยากขึ้นเรื่อยๆ แม้ชีวิตฉันจะประสบกับเรื่องนี้น้อยเต็มที เพราะอาชีพฉันเกี่ยวข้องกับคนน้อยมาก ยกเว้นคนอ่าน! การปะทะคารม ความขัดแย้ง การขัดแข้งขัดขา ความอิจฉาริษยา หรืออาการหมั่นไส้กับเรื่องเล็กๆ น้อยๆ ในแต่ละวันจึงค่อนข้างเกิดขึ้นยาก จะมีบ้างก็ในช่วงเวลาที่ต้องลงความเห็นร่วมกันกับหลายๆ ฝ่าย เพื่อให้หนังสือเล่มหนึ่งออกมาดีที่สุด และพอใจ พอดีกับทุกๆ ฝ่าย แต่ทุกครั้งก็ผ่านพ้นมาด้วยดีเพราะเรามากันคนละหน้าที่ เลยมักจัดสรร สรุป และประนีประนอมกันได้ลงตัวเสมอ นับว่าเป็นโชคดีในชีวิตการทำงานของฉัน

แต่เอาเข้าจริงๆ การทำงานไม่ว่าอยู่ในองค์กรใด ตำแหน่งใด ย่อมหนีความขัดแย้งไม่พ้น ต่อให้เป็นประธานกรรมการก็เถอะ (ดีตรงต่อให้ทะเลาะกับลูกน้อง เราก็มักเป็นฝ่ายชนะเสมอ ถ้าเราเป็นประธานนะ 555) ยิ่งตำแหน่งเดียวกัน ใกล้กัน เกี่ยวเนื่องกัน ระดับเดียวกัน โดยเฉพาะในองค์กรใหญ่ๆ ไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะอยู่ได้อย่างไร้รอยขีดข่วน เราไม่ข่วนเขา เราก็โดนเขาข่วน เราคิดดี บางทีก็เจอคนคิดร้าย ก่อนเข้าไปทำงาน เราเคยเป็นคนคิดดีๆ อยู่ๆ ไป ทำไมเรากลายเป็นคนคิดร้าย สังคมคนทำงานสอนให้เราปรับเปลี่ยนเพื่อการเอาตัวรอด หรือเราเป็นไปเอง เมื่อเรารู้สึกว่าเรากำลังทำงานอยู่ท่ามกลางสนามแข่งขันที่มีตำแหน่งการงาน และการเงินเป็นเดิมพัน จะมาทำเป็นโลกสวย ใช้ชีวิตสโลว์ไลฟ์ ในขณะที่คนอื่นๆ พร้อมที่จะปาดหน้าเค้ก แซงหน้า เบียดเราขึ้นไปยังจุดที่สูงกว่า ไม่ว่าจะด้วยความสามารถหรือวิชามาร มีอะไรงัดเอามาใช้หมด เราจะนิ่งอยู่ได้อย่างไร? ในเมื่อตำแหน่งและเงินเดือนที่สูงขึ้นไม่ได้มอบให้เราทุกคน ไม่ได้มอบให้เฉพาะคนเก่ง แต่มีไว้สำหรับคนฉลาดและอยู่เป็นจริงๆ และก็ไม่ได้สนด้วยว่ามาด้วยวิธีใด เหยียบหัวใครมา

ฉันก็เลยสงสัยว่า...การก้าวไปสู่ที่สูง...จำเป็นต้องเหยียบหัวใครไหม? หรือเราจะไม่สูงขึ้นใช่ไหมถ้าเราไม่เหยียบอะไรขึ้นไป? หรือเหยียบแล้วแรงส่งมันจะดีกว่า? เป้าหมายในใจคืออะไร...ระหว่างไปให้สูงที่สุดเท่าที่จะไปได้ หรือไปให้สูงกว่าใคร? เราทุกคนต่างต้องการแสวงหาความสำเร็จของชีวิต โดยวัดกันที่ตำแหน่งหน้าที่การงานที่เติบโตขึ้น เงินเดือนที่มากขึ้น ไม่ผิด! และแน่นอนว่าชีวิตก็ย่อมสุขสบาย ใช้ง่ายจ่ายได้คล่องมากขึ้น แต่นั่นแหละ...ไอ้ความก้าวหน้านี่มันต้องแลกกับการทำร้าย ทำลายผู้อื่นด้วยหรือไม่? มันคุ้มใช่ไหมที่เราได้แล้วเขาเสีย? ฉันว่าถ้าวัดกันที่ผลงาน ความสามารถ ตัวงาน ความก้าวหน้า ถ้ามาจากตรงนี้ล้วนๆ ต่อให้ใครอิจฉา ริษยา ก็ไม่จำเป็นต้องรู้สึกผิดหรือแย่ เพราะเราได้มาด้วยความสามารถของตัวเอง แต่หากเราต้องงัดกลยุทธ์ด้านมืดหรือวิชามาร พึ่งพาเส้นสาย ใต้โต๊ะ อวยเจ้านาย เลียแข้งเลียขา เล่นของ ทำทุกอย่างไม่เลือกถูกผิด เพื่อตำแหน่ง พร้อมเขี่ยใครบางคน และยกตัวเองมาแทน ฉันถือว่า...ไม่แมน! ถ้าเป็นผู้หญิงก็ไม่มีเกียรติพอให้ใครมายกย่อง

จริงที่ว่า สังคมการทำงาน ต่อให้เราดีแค่ไหนก็มีคนคิดร้ายกับเราได้อยู่ดี แต่เราก็ไม่จำเป็นต้องร้ายตอบ ฉันเชื่อในผลของการกระทำ ไม่ว่าจะไต่เต้าด้วยวิธีใด ถ้าไปด้วยความสามารถสุดท้ายก็จะได้รับการยอมรับ เพียงแต่ต้องตั้งสติ และยึดมั่นในการกระทำ รู้จักผ่อนปรน ยืดหยุ่น ลดแรงปะทะฉะชน คนที่อยู่ได้ในองค์กรจริงๆ นอกจากเก่งแล้ว ต้องดีด้วย ดีจนคนที่คิดร้าย...ยอม แต่หากเราเป็นพวกพรรคมารที่ไม่สนหน้าไหนคิดแค่ว่า “ถ้ากูอยากได้ กูต้องได้” เชื่อเถอะว่า...ต่อให้ผลงานดีแบบไม่สนที่มา แต่องค์กรที่ดีไม่สามารถเจริญได้ท่ามกลางความขัดแย้ง

ต่อให้เราเก่ง ถ้าเราอยู่ร่วมกับใครไม่ได้

สุดท้าย...ยังมีคนเก่งอีกมากที่จะมาแทนที่เรา

แต่คนดี...ไม่ได้มีในคนเก่งทุกคน

นั่นเป็นสิ่งที่หายาก

จงทำตัวเป็นของหายาก แม้เส้นทางจะยาก

แต่ก็ยังมีคนอยากให้เราอยู่

อยู่ให้คนรัก อยู่ได้นานกว่าอยู่ให้คนเกลียด แล้วตำแหน่งที่เราได้มาจากความตั้งใจ อดทน และด้วยวิถีที่ดีงาม ย่อมอยู่กับเราคงทน อยู่จนเราไม่อยากอยู่กับมันเอง ไม่ใช่อยู่จนเขาไม่อยากให้อยู่

“พญาอินทรีจะบินได้ ไม่ได้อาศัยปีกตัวเองหรอกหรือ?” ถ้าปีกแข็งแรงจริง...“ไม่ต้องปีนขึ้นไปบินบนต้นไม้ก็ได้มั้ง...บินจากพื้นก็ขึ้นสู่ที่สูงได้...ไม่ใช่หรือ?”