เฝ้ามองสิ่งหนึ่งเติบโต... คือความสุข

โดย...ภาวดี คุ้มโชคไพศาล เรียบเรียง สมแขก ภาพ ร้าน Tiny Tree

เชื่อว่าตอนปีสุดท้ายของการเรียนทุกคนจะมีความรู้สึกที่หลากหลายอยู่ในตัวเอง ทั้งดีใจที่ความเหน็ดเหนื่อยตลอด 4 ปีกำลังจะหมดไปเสียที หลายคนใจหายที่อาจจะไม่ได้เจอเพื่อน ไม่ได้เฮฮา บางคนก็เตรียมเข้าสู่วัยทำงานเต็มที่ สำหรับกุ๊กเอง การเรียนที่คณะเทคโนโลยีสารสนเทศ (ICT) สาขานิเทศศาสตร์ เอกการภาพยนตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร ปีสุดท้ายก็ไม่ต่างจากเพื่อนรุ่นเดียวกัน แต่ที่นำโด่งกว่าใครเพื่อนก็เห็นจะเป็นความเครียด เห็นตัวเล็กๆ ยิ้มเก่งแบบนี้ก็มีแอบเครียดอยู่บ้างนะคะ

ปีสุดท้ายของเอกภาพยนตร์ที่มหา’ลัย จะต้องทำโปรเจกต์เป็นหนัง 1 เรื่อง กุ๊กต้องฟอร์มทีมเพื่อนๆ ขึ้นมาเอง เขียนบท และกำกับ นี่จึงถือว่าเป็นปีที่เครียดมากสำหรับตัวเอง เพราะว่าต้องโฟกัสกับงานหนังที่
ตัวเองจะต้องทำ มีการประสานงานเยอะมาก แล้วก็ต้องทำในเวลาจำกัด ไหนจะต้องทำงานทั้งแสดงละครอีก เพราะฉะนั้นความเครียดที่เกิดขึ้นตอนนี้สำหรับกุ๊กทำอะไรมากไม่ได้ นอกจากแก้ไขให้ผ่านไปทีละเปลาะ แต่ถึงอย่างนั้นกุ๊กก็พยายามหาทางออกให้กับตัวเองด้วยการสร้างมุมความสุขเล็กๆ ให้ตัวเอง

ความสุขของตัวเองส่วนใหญ่เป็นการอยู่บ้าน ถ้าเป็นวันหยุด กุ๊กชอบอยู่กับบ้าน อยู่ในสวนเล็กๆ ที่เป็นฝีมือคุณแม่ ท่านเป็นคนกรุงที่ชอบจัดสวน ถึงแม้ว่าพื้นที่บ้านในกรุงเทพฯ จะมีสำหรับจัดสวนน้อยมาก แต่คุณแม่จะเคลียร์พื้นที่ในบ้านให้กลายเป็นสวนได้ แม้ว่าจะมีพื้นที่เล็กขนาดไหนคุณแม่ก็สามารถทำให้เป็นสวนได้ เราก็เลยคุ้นชินกับการอยู่กับธรรมชาติในบ้านไปด้วย

บางครั้งก็เป็นลูกมือท่านหยิบจับของในสวนให้มีกิจกรรมด้วยกัน กุ๊กว่ามันแปลกมากเวลาคนเราเห็นอะไรเขียวๆ หรือการได้อยู่กับธรรมชาติมันจะรู้สึกผ่อนคลายไปโดยไม่รู้ตัวเลย เรารู้สึกว่าต้นไม้ดอกไม้เป็นสิ่งมีชีวิตที่เราต้องดูแลเขา แล้วต้นไม้พวกนี้ก็ทำให้กุ๊กรู้สึกถึงความอ่อนโยนของตัวเอง ลดความใจร้อนของเราลง ผ่อนคลายและมีความสุขกับสิ่งที่ทำตรงหน้า พอทำเสร็จก็ภูมิใจ เฮ้ย!! ปลูกต้นไม้แล้วรอด อยากมีต้นที่สองสามสี่ ทำให้เรากลายเป็นคนรักธรรมชาติได้โดยไม่รู้ตัวเลย

นอกจากจัดสวนอยู่บ้านแล้ว การที่ได้ออกมาเจอเพื่อน ได้พูดคุยและทำกิจกรรมใหม่ๆ ด้วยกันก็ทำให้เราเปิดโลกของตัวเองและค้นพบว่าจริงๆ แล้วเรามีความสามารถอะไรซ่อนอยู่บ้างได้เหมือนกัน ตอนนี้กุ๊กได้ค้นพบอีกกิจกรรมหนึ่งที่สร้างสมาธิและความสุขให้ตัวเองได้ ก็คือการปักผ้าและการจัดสวนจิ๋วในขวดโหล ตอนแรกสงสัยว่ามันคืออะไร คิดว่าเป็นแฟชั่นเป็นกระแส พอมีโอกาสได้มาเจอกับคนที่เขาทำงานด้านนี้จริงๆ ได้มาทำแล้วรู้สึกว่ามันดีมาก เหมือนกับเราได้โฟกัสกับของจิ๋วที่อยู่ตรงหน้า แม้จะดูเล็กๆ แต่ทุกอย่างมีชีวิต เป็นธรรมชาติขนาดเล็กที่เราต้องดูแล ขวดจิ๋วแค่นี้แต่มันคือการจำลองวัฏจักรของพืช มีชั้นดิน มีระบบนิเวศ เป็นธรรมชาติที่สามารถดำรงชีวิตอยู่ได้ในขวดแค่นั้น

กุ๊กรู้สึกว่าเราสามารถสร้างเรื่องราวในขวดได้ เหมือนหนังที่เรากำลังจะสร้าง กุ๊กว่ามันคิดสอดคล้องกันได้เหมือนกัน เราประยุกต์กิจกรรมที่เราทำมาใช้ในการทำงานหรือตอนเรียนหนังสือได้เยอะนะคะ อย่างเช่นธรรมชาติ ในหลายๆ ครั้งธรรมชาติจะมีความพิเศษ มีเสน่ห์ของมัน เช่น เรื่องดอกไม้ การเจริญเติบโตของต้นไม้ เราจะเห็นเขาได้น้อยมาก เพราะเขาเคลื่อนที่ช้า แต่จริงๆ แล้วเขาเคลื่อนที่ เขามีการต่อสู้กันระหว่างต้นไม้ของต้นไม้ หรือการรอเวลาที่จะออกดอกของต้นไม้ในรอบหนึ่งปี ซึ่งสิ่งเหล่านี้จะช่วยกุ๊กได้มากเวลาเราทำงาน เขียนบท น่าดึงมาเขียนเป็นเรื่อง แล้วถ้าเราบอกว่าการทำหนังคืองานศิลปะ การสร้างเรื่องราวในสวนขวดก็เป็นการสร้างงานศิลปะอย่างหนึ่ง

วันที่เราผ่อนคลาย งานอะไรมากองอยู่ตรงหน้าเราก็ยินดีทำ กุ๊กเชื่อว่าอย่างนั้นค่ะ ดังนั้นกุ๊กก็พร้อมที่จะลุยโปรเจกต์หนังของตัวเองให้สำเร็จสักที อยากเรียนจบแบบไม่เสียดายวันเวลา 4 ปีว่าเรามัวไปทำอะไรอยู่ที่ไหน ทำไมไม่ทำให้มันมีความสุข