ณธีพัฒน์ ประเสริฐมนูกิจ

โดย...วิภาคย์/ภาดนุ ภาพ : วีรวงศ์ วงศ์ปรีดี

ทอมท่อม-ณธีพัฒน์ ประเสริฐมนูกิจ มือคีย์บอร์ดมาดเซอร์จากวงมายด์ ที่แฟนเพลงหลายคนรู้จักคุ้นเคยกันดี ซึ่งตอนนี้วงมายด์ภายใต้สังกัดสไปร์ซซี่ ดิสก์ ได้ออกอัลบั้มใหม่ “โฟร์” ซึ่งล่าสุดได้ปล่อยเพลง “ซาโยนาระ” มาให้แฟนๆ ได้ผ่านหูผ่านตากันไปเรียบร้อยแล้ว

แต่เรื่องของเรื่องเรารู้มาว่าทอมท่อมมีงานอดิเรก คือการเก็บสะสมกล้องฟิล์มและรักการถ่ายภาพด้วยกล้องฟิล์มมากๆ เลยต้องขอไปคุยด้วยสักหน่อย

“ผมว่าเสน่ห์ของกล้องฟิล์มอย่างหนึ่งที่เห็นได้ชัดก็คือมันไม่ได้ถ่ายรูปแล้วดูภาพได้ปั๊บเลย เราจะไม่สามารถรู้ได้เลยว่าภาพที่ได้ออกมานั้นจะเป็นอย่างไร จนกว่าจะนำฟิล์มไปล้างและอัดรูปออกมา ซึ่งกว่าจะได้ภาพสวยๆ สักภาพหนึ่งมันต้องใช้เวลา ทำให้ภาพที่ได้ดูมีเสน่ห์มากในความคิดผม กล้องฟิล์มจึงเป็นเสมือนครูในการสอนถ่ายภาพให้ผม เพราะมันช่วยให้ผมมีพัฒนาการในการถ่ายภาพอย่างค่อยเป็นค่อยไป”

ทอมท่อม บอกว่า เขาเริ่มสะสมกล้องฟิล์มเพราะเคยเห็นคุณแม่นำกล้องฟิล์มออกมาใช้ตอนเขาเด็กๆ ก็เลยรู้สึกชอบ แต่พอถึงยุคที่เริ่มมีกล้องดิจิทัลเข้ามา กล้องฟิล์มก็เริ่มหายไป ซึ่งเป็นเรื่องที่น่าเสียดายอย่างยิ่ง

“ครั้งหนึ่งผมเคยไปเที่ยวป่าสนกับเพื่อนคุณพ่อ แล้วได้ลองถ่ายภาพดู พอถ่ายเสร็จเพื่อนคุณพ่อก็เอาฟิล์มไปล้าง แล้วเอารูปมาให้ดู ก็ได้รับคำชมว่าถ่ายภาพสวยดีนะ หลังจากนั้นคุณพ่อก็ซื้อกล้องฟิล์มเล็กๆ ให้ผมกับน้องสาวคนละตัวตอนอายุ 11 ขวบ เวลาครอบครัวเราออกไปเที่ยวก็มักจะได้เจอเพื่อนคุณพ่อที่เขาเล่นกล้องฟิล์มอย่างจริงจังเสมอ พอได้เห็นเขาถ่ายภาพบ่อยๆ ทำให้ผมค่อยๆ ซึมซับความชอบเรื่องถ่ายภาพมาโดยไม่รู้ตัว

กระทั่งเข้าเรียนมหาวิทยาลัย ผมก็เริ่มรู้สึกชอบถ่ายรูปแบบจริงจัง ซึ่งช่วงนั้นเป็นยุคที่เริ่มมีกล้องดิจิทัลเข้ามาแล้ว แต่บังเอิญว่าน้องสาวผมเรียนด้านสื่อสารมวลชนพอดี ซึ่งสมัยนั้นเขาบังคับให้ใช้กล้องฟิล์ม คุณพ่อก็เลยซื้อกล้องฟิล์ม SLR รุ่น SM10 ให้น้องสาว พอน้องใช้เรียนเสร็จ ผมก็ยืมมาใช้บ้าง แล้วรู้สึกว่ามันสนุกดี ซึ่งช่วงนั้นวัยรุ่นกำลังฮิตกล้องโลโมกัน แต่ตอนนั้นผมไม่มีกล้องโลโม ก็เลยยึดกล้องของน้องสาวมาเลยครับ (หัวเราะ) จากนั้นก็ค่อยๆ เก็บกล้องฟิล์มมาเรื่อยๆ”

ทอมท่อม เสริมว่า กล้องฟิล์มตัวแรกที่เก็บเงินซื้อเอง เขาซื้อตอนที่ยังเป็นนักศึกษาในราคา 7,200 บาท ซึ่งก็ถือว่าแพงในตอนนั้น เป็นกล้อง LCA โลโม ซึ่งพอมีตัวแรกแล้วก็เริ่มศึกษาว่ากล้องแบบไหนถ่ายแล้วเป็นยังไง ใช้ฟิล์มแบบไหน ตัวไหนมีลูกเล่นเยอะ แล้วค่อยๆ ทยอยเก็บมาเรื่อยๆ แม้ตอนนั้นกล้องดิจิทัลกำลังมา โทรศัพท์มือถือก็เริ่มถ่ายรูปได้ คนก็เลิกใช้กล้องฟิล์มกันไป แต่เขาก็ยังรู้สึกสนุกกับมันอยู่ดี

“ผมสนใจกล้องฟิล์มถึงขนาดประกอบกล้องเองได้เลยนะ ผมเคยทำกล้องรูเข็มจากกระป๋องน้ำอัดลมด้วย และยังศึกษาการล้างฟิล์มแบบไม่ใช้น้ำยาว่ามีวิธีล้างยังไง ซึ่งสนุกมาก รวมทั้งเรียนรู้เทคนิคมากมายโดยใช้กล้องโลโมเป็นหลักเพราะสีมันจัดจ้านดี แล้วก็สะสมกล้องมาเรื่อยๆ จนตอนนี้มี 30 กว่าตัวได้

เพื่อนบางคนมีแล้วไม่ได้ใช้ ยกให้เราก็มี มูลค่าของกล้องมีตั้งแต่หลักพันยันหลักหมื่นบาท ซึ่งกล้องที่ผมมีจะใช้ได้ทุกตัวเลย ผมกลัวว่าถ้าไม่ได้ใช้แล้วมันจะเสีย เพราะวิธีการดูแลรักษาค่อนข้างยาก ผมจึงเลือกเก็บเฉพาะรุ่นที่หายากและมีคุณสมบัติเด่นจริงๆ เท่านั้น”

ทอมท่อม ทิ้งท้ายว่า สำหรับเขาแล้วความสุขที่ได้จากกล้องฟิล์มอยู่ที่เรื่องราวความเป็นมาของกล้อง กระบวนการผลิต รวมทั้งจุดเด่นและฟังก์ชั่นของกล้องแต่ละรุ่นซึ่งล้วนมีเสน่ห์ที่แตกต่างกัน ไม่ได้อยู่ที่มูลค่าของกล้อง และเหนือสิ่งอื่นใดคุณค่าทางด้านจิตใจนั้นสำคัญที่สุด

“ผมว่าภาพที่ออกมาจากกล้องฟิล์มสอนให้รู้ว่า ภาพที่สวยไม่จำเป็นต้องคมชัดเสมอไป เรื่องราวในภาพต่างหากที่จะพาให้เรานึกย้อนไปถึงช่วงเวลาดีๆ ก่อนที่จะกดชัตเตอร์ซะมากกว่า”