สบายๆ สไตล์ เมอร์เรย์
....ทีมข่าวกีฬา
หลังฝ่าวิกฤตฟอร์มตกต่ำ ย่ำแย่ และปัญหาเรื่องสภาพจิตใจ เข้าสู่โหมดปกติ แอนดี เมอร์เรย์ นักหวดมือ 1 ของเกาะอังกฤษและมือ 4 ของโลกชาวสกอตแลนด์ ขอพักเรื่องเครียดๆ ในสนาม มาพูดคุยเรื่องนอกสนามในแบบสบายๆ เรื่อง ครั้งล่าสุด...กับเมอร์เรย์
nทวิตเตอร์เป็นเหตุ
เท่าที่จำได้ผมยังไม่เคยมีปัญหาจากการเล่นทวิตเตอร์ แต่ถ้าให้เวลาผมคิดสักหน่อย ผมมั่นใจว่าต้องเคยเขียนอะไรผิดบ้างล่ะ
nเข้าคิวซื้อตั๋วปกติ
ผมเข้าคิวซื้อตั๋วดูหนังอยู่บ่อยๆ แต่ไม่เคยเข้าคิวซื้อตั๋วคอนเสิร์ต ผมไม่ค่อยได้ไปดูคอนเสิร์ตมากนัก แต่จะไปดูการแข่งขันบาสเกตบอลและฟุตบอลมากกว่า
nทำของสำคัญหาย
ผมหาของไม่เจอบ่อยมาก และไม่ได้เปลี่ยนกระเป๋าเงินกับโทรศัพท์มาพักใหญ่แล้ว ผมไม่ค่อยทำของหายหรอก แต่จะหาของไม่เจออยู่ 23 วันเป็นประจำ แต่ก็เจอในที่สุด
nลงมือทำอาหาร
ทานเอง
ผมเพิ่งทำอาหารทานกันเองกับเพื่อน เมื่อ 2 สัปดาห์ที่แล้วนี่เอง แม้ว่ามันอาจจะไม่ใช่การทำอาหารเสียทีเดียว (หัวเราะ) เพราะมันแค่พาสตาไก่กับซอสสำเร็จรูป
nไม่ถูกขอสัมภาษณ์หลังจบแมตช์
ประเภทเดี่ยว
นั่นไม่เคยเกิดขึ้นเลยนับตั้งแต่ผมเทิร์นโปรมาเล่นในทัวร์
nตกเครื่อง
ผมเคยตกเครื่องครั้งเดียว ซึ่งเกิดขึ้นในโรมเมื่อปี 2006 ตอนนั้นผมลืมพาสปอร์ตไว้ที่รีเซปชันของโรงแรม ตอนเข้าไปเช็กอินครั้งแรก และพวกเขาก็ลืมคืนให้ผมตอนผมเช็กเอาต์ เมื่อมาถึงสนามบินผมไม่มีพาสปอร์ต จากนั้นพวกเขาก็ให้แท็กซี่เอามาส่งให้ แต่ผมไม่รู้ว่าใครเป็นคนขับแท็กซี่คันนั้น และเขาก็พูดภาษาอังกฤษไม่ได้ ผมเลยต้องออกมายืนโบกไม้โบกมือให้กับคนขับแท็กซี่ทุกคน ก่อนจบด้วยการตกเครื่อง
nแชร์ห้องพักในโรงแรมกับ
นักเทนนิสคนอื่น
(ไม่น่าเชื่อว่านักหวดระดับมือ 4 ของโลก ยังต้องแชร์ห้องพักกับนักเทนนิสคนอื่นในทัวร์) ไม่นานนี่เอง ผมเพิ่งแชร์ห้องกับ รอสส์ ฮัตชินส์ ในซินซินเนติ เมื่อปีที่แล้ว
nความประทับใจในฐานะผู้รับ
เราเพิ่งได้ขนมหวานฟรีที่ร้านอาหารแห่งหนึ่ง ซึ่งเราไม่คาดคิดเลย เพนเค้ก ไอศกรีม เครมบรูเล เยี่ยมมากเลยล่ะ
nประเทศที่เพิ่งเดินทางไปครั้งแรก
ตอนผมไปเซี่ยงไฮ้ ประเทศจีน
nขอคนอื่นถ่ายรูป
น่าจะเป็นช่วงผมอายุ 1011 ปี ตอนไปดูการแข่งขันวิมเบิลดัน ผมอยากจะมีภาพเก็บไว้
nประสบการณ์แย่ๆ กับโรงแรม
ผมไม่ใช่คนจู้จี้จุกจิกกับเรื่องโรงแรมมากนัก ตราบใดที่อินเทอร์เน็ตไม่มีปัญหา ก็โอเคแล้ว
nแจกลายเซ็นแบบไม่ธรรมดา
ผมถูกขอให้เซ็นบนร้องเท้าอยู่บ่อยครั้ง มีที่แขนบ้าง และมีบางคนในออสเตรเลียเคยขอให้ผมเซ็นตรงหน้าผากของพวกเขา (แค่นี้ถือว่าจิ๊บๆ เมื่อเทียบกับนักกีฬาบางคนเคยถูกขอให้แจกลายเซ็นบนหน้าอกหน้าใจสาว ไม่รู้มือสั่นกันบ้างหรือเปล่า)
nได้พบกับฮีโร่วัยเด็ก
อังเดร อกัสซี คือฮีโร่คนล่าสุดที่ผมได้เจอ เมื่อ 23 ปีที่แล้ว ผมได้มีโอกาสไปดินเนอร์กับเขาและฝึกซ้อมกับเขา มันเจ๋งมากเลยล่ะ
