9 ความเข้าใจผิดเกี่ยวกับภาษาอังกฤษ

เฟซบุ๊ก Kalyakorn Earn Naksompop

9 ความเข้าใจผิดเกี่ยวกับภาษาอังกฤษ:

.
.

1) ภาษาอังกฤษเป็นภาษาไฮโซ

.

ภาษาก็คือภาษา คือเครื่องมือในการสื่อสาร รู้ภาษาเยอะ ก็มีเครื่องมือเยอะ ไม่ได้เกี่ยวกับความโลว์ความไฮแต่อย่างใด

.

ยกตัวอย่างที่ข้าพเจ้า ภาษาอังกฤษเป๊ะ แต่ก็ไม่ใช่มนุษย์ไฮโซหรือจะเป็นผู้มีเหลือกินเหลือใช้แต่ประการใด

.

.

2) สำเนียงดีเท่ากับภาษาดี

.

อันนี้เป็นความเข้าใจผิดมากที่เจอเป็นประจำ ความเป็นจริงคือ ทักษะในการใช้ภาษา (usage) และทักษะในการออกเสียง (pronunciation) เป็นคนละทักษะกัน ในชีวิตได้เจอคนที่เผินๆ เหมือนสำเนียงดี แต่พอพูดคุยถามตอบกันก็กลับพบว่า แท้จริงพูดแทบไม่รู้เรื่อง แต่แน่นอนว่าเขาเหล่านั้นสามารถหลอกให้คนที่อาจยังไม่สันทัดภาษาอังกฤษมากได้อย่างไม่ยากเย็น

.

.

3) พูดเร็ว พูดเยอะ เท่ากับ พูดเก่ง

.

การพูดรัวไม่สามารถบ่งบอกอะไรเกี่ยวกับความสามารถในการพูดภาษาอังกฤษของใครได้ค่ะ หลายคนใช้วิธีพูดรัว พูดเร็ว เพื่อปิดบังความจริงที่ว่ายังออกเสียงได้ไม่ชัดด้วยซ้ำไป

.

.

4) การจบเมืองนอก การอยู่เมืองนอก และ/หรือ การมีแฟนเป็นฝรั่ง ไม่สามารถเป็นเครื่องการันตีได้ว่าเขาเก่งภาษาอังกฤษ

.

ข้อนี้อาจจี้ใจใครหลายคน ต้องขอโทษไว้ล่วงหน้า แต่ต้องบอกก่อนว่าไม่ได้เหมารวม แต่สิ่งที่กล่าวมาคือความจริง ภาษาจะพัฒนาได้ต้องอยู่ที่ตัวบุคคล ถ้าไม่ขวนขวายไม่ฝึกฝน ยังไงก็ไม่ไปไหน

.

ยกตัวอย่างพี่สาวคนโต ไม่ได้จบนานชาติ แต่ภาษาอังกฤษนางก็ดีเลิศตั้งแต่ก่อนไปเรียนอเมริกาหรือมีแฟนเป็นฝรั่ง ในขณะที่บางคนที่รู้จัก เคยทั้งอยู่เมืองนอก เคยทั้งมีแฟนฝรั่ง แต่ยังแยกแยะ "R" กับ "L" ไม่ออกเลย

.

.

5) ฝรั่งพูดภาษาอังกฤษได้ทุกคน

.

ประเทศตะวันตกของคนผิวขาวไม่ได้ใช้ภาษาอังกฤษกันทุกประเทศ เจอบ่อยมาก โรงเรียนที่จ้างฝรั่งเพราะต้องการมีฝรั่งในโรงเรียน โดยไม่รู้เลยว่าภาษาอังกฤษของฝรั่งที่จ้างนั้นไม่ได้เรื่อง

.

.

6) ลูกครึ่งทุกคนเก่งภาษาอังกฤษ

.

ก็นะ ไม่ใช่ทุกคนเป็นลูกครึ่งของชาติที่พูดอังกฤษ

.

.

7) ฟิลิปปินส์และอินเดียพูดภาษาอังกฤษได้ทุกคน

.

เคยเจอคนฟิลิปปินส์ถูกจ้างให้สอนภาษาอังกฤษ ทั้งที่นางไม่สามารถแม้จะตอบโต้ประโยคง่ายๆ กับเราได้

.

.

8) การพูด I และ you ทำให้ดูเหมือนเก่งภาษาอังกฤษ

.

ไม่อ่ะ พอพูดเต็มประโยคก็รู้แล้วว่าจริงหรือไม่จริง ในทางกลับกัน เราจะเริ่มฝึกภาษาอังกฤษได้อย่างมีประสิทธิภาพก็ต่อเมื่อเราเรียนรู้วิธีการใช้ภาษาและการออกเสียงในภาษาไทยได้อย่างถูกต้อง เพราะการเรียนภาษาที่สองจำเป็นต้องใช้พื้นฐานจากภาษาแรก หากพื้นฐานแรกยังไม่แข็งแรง ก็เอาไปต่อยอดได้ยาก

.

ยกตัวอย่างการเขียนประโยค หากเรายังไม่สามารถเขียนภาษาไทยเป็นประโยคที่สมบูรณ์ได้ ก็แทบจะเป็นไปไม่ได้เลยที่จะเขียนภาษาอังกฤษให้รู้เรื่องได้

.

.

9) ต้องแกรมม่าเป๊ะ ต้องรู้ศัพท์เยอะ สำเนียงต้องเลิศ ไม่งั้นพูดภาษาอังกฤษไม่ได้

.

แกรมม่าเป็นเรื่องสำคัญแต่ไม่ได้สำคัญที่สุด อย่างที่บอกว่าภาษาคือการสื่อสาร คนบางคนรู้ศัพท์อยู่ไม่กี่คำ แกรมม่ามั่วซั่ว แต่มีความสามารถในการทำให้อีกฝ่ายเข้าใจสารที่ต้องการสื่อ ก็ถือว่าสำเร็จในระดับหนึ่งแล้ว สิ่งสำคัญคือต้องฝึกฝนบ่อยๆ พัฒนาไปเรื่อยๆ และอย่ารอจนแกรมม่าเป๊ะ ศัพท์เป๊ะ สำเนียงเป๊ะ จึงจะพูด เพราะเราจะไม่มีทางไปถึงตรงนั้นโดยปราศจากการฝึกฝน

ที่มา www.facebook.com/EarnKalyakorn/posts/10156113196750084?fref=nf&pnref=story