ของขวัญวันเกิด

โดย...ไพบูลย์ กระจ่างวุฒิชัย

ทุกคนย่อมมีวันเกิดและวันตาย แต่พื้นที่คอลัมน์ในเมืองใหญ่วันนี้ขอพูดถึงแต่เฉพาะวันเกิดก็แล้วกัน

ถึงวันเกิดทีไรทุกคนย่อมตื่นเต้นไปกับมันทุกที แม้ปากจะบอกว่าเป็นแค่วันวันเดียว แต่ในใจลึกๆ ย่อมรู้สึกตื่นเต้นอย่างแน่นอน จะมากหรือจะน้อยก็อีกเรื่องหนึ่ง

วันเกิดของแต่ละคนมักมีความตื่นเต้นไม่เหมือนกัน สมัยเด็กอาจนึกถึงของขวัญที่พ่อแม่จะให้เราคืออะไร โดยเฉพาะของเล่นราคาแพง พอเข้ามาสู่ช่วงวัยรุ่น เรื่องของขวัญวันเกิดจะไม่ค่อยสำคัญแล้ว แต่จะจดจ่อกับงานปาร์ตี้ฉลองวันเกิดให้กับตัวเองมากกว่า

ที่เอื้อนเอ่ยมาทั้งหมดนี้ อยากชวนคุยว่า “ของขวัญวันเกิดที่มีค่าที่สุดคืออะไร”

มาพักหลังๆ รายการประเภทสร้างแรงบันดาลใจทั้งหลายชอบบอกเป็นเสียงเดียวกันว่า สิ่งที่เราควรนึกถึงในวันเกิด คือ “พระคุณแม่”

วันเกิดของลูกเกือบเป็นวันตายของแม่ในฐานะผู้อุ้มท้องมาร่วม 9 เดือน ถ้าแม่และลูกแข็งแรงย่อมถือเป็นของขวัญจากสวรรค์ แต่ถ้าลูกปลอดภัยในขณะที่แม่ต้องสิ้นลม วันเกิดแบบนี้ย่อมเป็นทุกข์ไปตลอดชีวิต

ดังนั้น ผู้เป็นลูกต้องระลึกถึงวันเกิดในบริบทนี้ไว้เสมอ ไม่ใช่พุ่งเป้าไปที่การเฉลิมฉลองเพียงอย่างเดียว

อย่างไรก็ตาม นอกเหนือไปจากพระคุณแม่แล้ว ยังมีอีกสิ่งหนึ่งที่หลายคนมองข้าม คือ “เวลา” ซึ่งเป็นของขวัญที่ติดตัวทุกคนมาตั้งแต่เกิดอาจเรียกว่าเป็นของขวัญจากสวรรค์ก็ได้

ทุกคนได้เวลาทุกวัน 24 ชั่วโมงเท่ากันจนกว่าจะสิ้นลมหายใจ แต่มีคำถามว่าทุกคนได้ใช้ของขวัญจากสวรรค์อย่างคุ้มค่าหรือไม่

บางคนไม่เคยเห็นคุณค่าของเวลาแต่ใช้เวลาอย่างฟุ่มเฟือย มองไม่เห็นความสำคัญ และละเลยคนรอบข้างคนที่รักเราและเราก็รักเขา โดยเราคิดเพียงว่า “ไม่เป็นไรหรอก เวลามีเยอะแยะ เอาไว้วันพรุ่งนี้ก็แล้วกัน” ยิ่งนานวันเข้า เราก็ลืมและแถมผัดวันประกันพรุ่งไม่ลงมือทำในสิ่งที่ควรทำภายใต้กรอบความคิดข้างต้น

จนกระทั่งเราติดกับดักของความเคยชินดังกล่าว ในที่สุดเราก็เสียคนที่รักเราและเราก็รักเขาไป กว่าจะรู้ตัวก็สายเกินไปเกินกว่าจะไปเอาคืนมา

สภาวะเช่นนี้คุณพิง ลำพระเพลิง ผู้กำกับภาพยนตร์ชื่อดังเรียกว่า “เวลาตาย”ซึ่งมีการแต่งออกมาเป็นเพลงด้วย เนื้อหาเป็นการบอกว่าเราจะไม่มีทางรู้คุณค่าของเวลาจนกว่าเราจะเสียคนที่รักเราไป ดังที่บางส่วนเพลงได้ระบุว่า

“นาทีที่กาลเวลา บอกว่าเธอมีค่าเพียงใด คือนาทีที่สาย เกินหวังให้ใครกลับมา”

สำหรับบางคนที่วันนี้ยังไม่เจอการสูญเสีย ย่อมเป็นโอกาสสำคัญในการรักษาสิ่งสำคัญเอาไว้ แต่กับบางคนที่วันนี้เจอกับการสูญเสีย ย่อมอยู่ในสภาพทนทุกข์กับความผิดพลาดโทษฐานที่รักษาของขวัญที่ตัวเองมีอยู่ไม่ได้ แต่นั่นก็ไม่ได้หมายความว่าความผิดนั้นจะติดตัวไปตลอดชีวิต ขอแค่เพียงจดจำไว้เป็นบทเรียนสอนใจเพื่อไม่ให้ตัวเองทำผิดซ้ำสองก็พอ

ขอเป็นกำลังใจให้ทุกคนที่ทำผิดพลาดและพร้อมจะทำทุกอย่างให้ดีที่สุด ไม่ว่าผลสุดท้ายจะออกมาเป็นอย่างไรก็ตาม