ความรู้สึกช้า?

โดย...ภัทระ คำพิทักษ์

ผู้ที่รับผิดชอบโครงการรื้อสะพานลอยเกษตรและก่อสร้างรถไฟฟ้าเส้นทางดังกล่าว พูดถึงตัวเลขระยะเวลาในการรื้อและก่อสร้างใหม่ในพื้นที่นั้นต่างๆ กัน 25 เดือนบ้าง 30 เดือนบ้าง 3 ปีบ้าง เอาเถอะจะเป็นเวลาเท่าไหร่ก็ตามที แม้จะมีคำปลอบใจว่า ถ้าสร้างเสร็จแล้วสภาพการจราจรจะดีขึ้น แต่ผมไพล่ไปนึกถึงผู้คนที่ได้รับผลกระทบจำนวนมากว่า ถ้าเขาเหล่านั้นต้องตื่นเช้าขึ้นหนึ่งชั่วโมงหรือครึ่งชั่วโมงเป็นปีๆ มันคงไม่สนุกเลย

ที่พูดเรื่องนี้ มิใช่ว่าอยากจะกล่าวโทษใคร ผมว่า ไม่ว่ารถไฟฟ้ามหานคร (รฟม.) กรุงเทพมหานคร (กทม.)บริษัท ช.การช่าง ฯลฯ ไม่ต้องแบกรับอะไรหรอก แค่พยายามทำหน้าที่ให้ดี ให้เต็มกำลัง ให้งานออกมาดีเสร็จรวดเร็ว ได้คุณภาพเท่านี้ก็ดีแล้ว แต่พอเห็นประชาชนจำนวนมากที่ต้องปรับเปลี่ยนเส้นทางใหม่ เห็นความแออัดยัดเยียดกันในตอนเช้าๆ แล้ว บางทีก็อดคิดไม่ได้ว่า คนไทยเรานี่ถ้าไม่อดทนเป็นเลิศ
ก็ความรู้สึกช้าเป็นบ้า

ทำไมถึงว่าอย่างนั้น?

เคยคิดกันไหมครับว่า ทำไมเราต้องมาตรากตรำ บักโกรกกันแต่เช้า? ทำไมลูกเต้าต้องกินข้าวกันในรถ? คุณภาพชีวิต สุขภาพพลานามัยของเราและคนที่เรารักมันควรจะดีกว่านี้ได้ไหม? ฯลฯ

บอกตามตรงว่า ถ้ารัฐทำบริหารและวางแผนให้ดีกว่านี้ ถ้าหน่วยงานต่างๆ ทำงานโดยบูรณาการร่วมกันมากกว่านี้ ชีวิตเราจะดีกว่านี้เยอะเลย

ผมว่า มีคนเมืองจำนวนมากที่ได้รับความทุกข์จากการบริหารจัดการของรัฐ แต่เสียงโอดครวญนั้นถูกกดทับอยู่ด้วยคำว่าการพัฒนา

มันไม่ใช่เรื่องง่ายนะครับ ที่เราจะเก็บเงินซื้อบ้านซื้อช่องสักหลังหนึ่ง หรือเก็บเงินเก็บทองเพื่อเปิดกิจการสักกิจการ แต่จู่ๆ ก็มีสะพานมาคร่อมหน้าบ้าน จู่ๆ โครงการขนาดใหญ่ก็ปักลงมา ชุมชนแตกสลาย ทุน
รอนในชีวิตวินาศสันตะโร จะว่าไปมันไม่ผิดอะไรกับคนต่างจังหวัดได้รับผลกระทบจากโครงการขนาดใหญ่ของรัฐ จะต่างกันอยู่บ้างก็คือ คนเมืองนั้นอ่อนด้อยในการต่อสู้ อ่อนแอในการรวมตัวกว่าคนต่างจังหวัดเพราะคนต่างจังหวัดนั้นถูกกระทำจนกระทั่งสถานการณ์บีบบังคับให้เขาต้องลุกขึ้นมาต่อสู้ และมีประสบการณ์ในการต่อสู้

คนเมืองไม่เคยถามเรื่องอีไอเอ เอชไอเอ อย่างดีก็มีแต่การขึ้นป้าย ร้องเรียนแล้วก็เงียบๆ กันไป

เพื่อนร่วมงานของผมคนหนึ่งเกิดย่านจรัญสนิทวงศ์  บ่นให้ฟังว่า สี่สิบกว่าปีที่เขาเกิดมานั้นเท่าที่จำความได้ สามสิบกว่าปีที่ผ่านมาคนย่านจรัญสนิทวงศ์ไม่เคยได้อยู่เป็นสุขเลย สมัยเดิมนั้นจรัญสนิทวงศ์เป็นถนนลูกรัง มีรถซุงวิ่งกันให้กระหน่ำ พอรัฐปรับปรุงให้เป็นคอนกรีตเสริมเหล็ก ชาวบ้านชาวช่องแถวนั้นก็ดีใจกันยกใหญ่ นึกว่าคราวนี้จะเจริญและสบายกันแล้ว

ไหนได้ นับแต่มีถนนคอนกรีตเสริมเหล็กมา นับแต่นั้นหาความสงบสุขไม่ได้เลย เพราะต่อมาก็มีการทุบสะพานพระราม 6 สร้างสะพานพระราม 7 สร้างอุโมงค์ สร้างรถไฟฟ้า สร้างโน่นสร้างนี่ต่อๆ กันมาโดยมิได้หยุดหย่อน

ผลคือร้านค้าไหนๆ มาเปิดแถวจรัญสนิทวงศ์ก็มีอันตายสนิท โชว์รูมรถยี่ห้อดังๆ ถอนสมอ ไม่เหลือแม้แต่ตลาดบางอ้ออันโด่งดังในอดีต ตอนนี้เหลือแต่โรงพยาบาลยันฮีเท่านั้นที่คอยกว้านซื้อที่ดิน นอกนั้นไปไม่รอดเพราะที่จอดรถไม่มี การก่อสร้างก็ไม่แล้วไม่เลิก คนเก่าคนแก่ที่เหลืออยู่ก็คือคนเก่าจริงๆ ที่อยู่ลึกเข้าไปในสวน แต่นอกนั้นรุ่นสี่สิบลงมาหนีตาย ย้ายออกกันไปอยู่ที่อื่นหมด

เล่ามาก็เพื่อจะบอกว่า รัฐและหน่วยงานของรัฐเราไม่ค่อยจะวางสาธารณูปโภคไปก่อนแล้วให้คนไล่ตามความเจริญไป มายุคหลังๆ นี่เองที่วางรถไฟฟ้าแล้วคอนโดมิเนียมค่อยวิ่งตาม นอกจากนั้น หน่วยหนึ่งสร้าง หน่วยหนึ่งขุด และกว่าจะประสานงานกันได้ก็เละเทะอยู่อย่างนั้น ไม่มีใครมองเห็นความทุกข์ของคนมากมายมหาศาลที่ต้องมาอดตาหลับขับตานอนอยู่บนท้องถนนยามเช้าๆ ไม่เห็นค่าใช้จ่ายทางสุขภาพที่พวกเขาต้องเสียไป ไม่เห็นฉากหลังของการต้องกินข้าวในรถของเด็กๆ ฯลฯ

นี่ว่ากันแต่แบบคนชนชั้นกลางนะครับ ลูกคนยากคนจนจะเป็นอย่างไรนั้นไม่ต้องบรรยาย

ว่าก็ว่าเถอะ เมื่อก่อนก็เห็นแต่พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวเท่านั้นที่ทรงมีพระบรมเดชานุภาพ สถาปนาพระราชอำนาจนำอย่างไม่เป็นทางการ แต่สามารถทำให้ราชการทุกหน่วยประสานสอดคล้องกันในงานพัฒนาได้ คุณประยุทธ์ จันทร์โอชา เข้ามาใหม่ มีอำนาจเต็มที่ หน่วยราชการยังไม่ขยับเลย ถึงวันนี้การบูรณาการกันอย่างมีแผนงานและประสานกันอย่างสอดคล้อง เพื่อให้พลังของการพัฒนาได้กระจายไปทำให้ประชาชนอยู่ดีกินดีขึ้นก็ยังไม่เกิดขึ้น

ขนาดใช้อำนาจ ม.44 ไปกระทุ้งแล้ว หลายเรื่องก็ยังไม่ขยับ

ถ้าสามารถปรับระบบของรัฐให้เป็นเอกภาพและบูรณาการได้ ประเทศจะพลิกโฉมเลยทีเดียวแต่คำถามคือ ขณะที่ทุกคนแย่งชิงอำนาจกัน ใครบ้างที่จะคิดถึงการปฏิรูปตัวเอง

ยึดอำนาจมาแล้วทำไม่ได้ก็น่าคิด เลือกตั้งมาแล้วไม่ยอมทำก็น่ารังเกียจ แต่ทำไมถึงให้เขาหลอกซ้ำซากอยู่ได้?

คนไทยเรานี่ถ้าไม่อดทนเป็นเลิศก็ความรู้สึกช้าเป็นบ้า