อยู่กับอาหาร คือความสุข

โดย...นรี บุณยเกียรติ เรียบเรียง สมแขก

แอ้มเป็นคนขี้ลืม ดังนั้นวิธีกันลืมของแอ้มก็คือการจดบันทึกเพื่อเตือนตัวเองว่าในหนึ่งวันเราจะต้องทำอะไรบ้าง ถึงแม้ว่าภายในหนึ่งวันตั้งแต่ตื่นมาแอ้มจะทำอยู่ไม่กี่อย่างก็ตาม สิ่งแรกที่จะต้องทำก็คือออกกำลังกาย จากนั้นก็เริ่มต้นการทำงาน แอ้มเป็นคนชอบทำงาน ตอนที่เรียนหนังสืออยู่ก็ทำงานไปด้วยเรียนไปด้วย และจะชอบเอาเงินที่ได้จากการทำงานไปตะลอนหาของกิน ส่วนใหญ่จะชอบไปร้านอาหารที่ไม่ดังหรือไปร้านแปลกๆ ที่เราไม่เคยไป และนี่อาจเป็นเหตุผลหนึ่งที่เป็นที่มาของการมาทำร้านอาหาร

หน้าที่ของแอ้มในปัจจุบันคือการดูแลร้านอาหาร Never Ending Summer ถึงจะเป็นชื่อฝรั่งแต่ก็เป็นร้านอาหารไทย ที่เลือกทำร้านอาหารเพราะเกิดจากความตั้งใจอยากเป็นฟู้ดดีไซเนอร์ (Food Designer) ก็เลยตัดสินใจไปลงเรียนทำอาหารฝรั่งเศสที่สถาบัน เลอ กอร์ดอง เบลอ ซิดนีย์ หลังจากได้ไปใช้ชีวิตที่ซิดนีย์ก็ทำให้แอ้มมีมุมมองต่ออาหารไทยเปลี่ยนไป และหลงใหลเสน่ห์ของบ้านเกิด

ที่นั่นทำให้แอ้มได้ใกล้ชิดกับอาหารไทยเพราะไปทำงานพิเศษ สิ่งที่ทำให้เราเห็นค่าก็คือเราอยู่บ้านเรา อาหารอยู่ใกล้เรามากเกินไปจนดูเป็นชีวิตธรรมดา แต่พอมาอยู่ไกลบ้านอาหารไทยกลายเป็นของดีมีราคา พอเรียนจบกลับมาก็มาศึกษาอาหารไทยอย่างจริงจังจากคุณแม่เพราะท่านชอบทำอาหารไทย และขอคำปรึกษาจากอาจารย์ศรีสมร คงพันธุ์ และอาจารย์วันดี ณ สงขลา หาที่ทางจะตั้งร้าน และได้มาเจอพี่ด้วง-ดวงฤทธิ์ บุนนาค ชวนมาเปิดครัวเล็กๆ ในโครงการเดอะ แจม แฟคตอรี่ แต่ทำไปทำมาก็กลายมาเป็นร้านนี้จนถึงตอนนี้

การดูแลร้านอาหารด้วยหน้าที่ที่ค่อนข้างมีตารางเวลาที่ชัดเจน เช่นว่าร้านต้องเปิดกี่โมง ปิดกี่โมง ระหว่างวันก็เป็นความท้าทายที่จะได้เจอ เป็นความรู้สึกสนุกของคนชอบเรื่องอาหาร บางวันเราไม่รู้ว่ามีวัตถุดิบอะไรใหม่ๆ เกิดขึ้น หรือมีไอเดียใหม่เกิดขึ้นตอนไหน ดังนั้นก็ต้องพร้อมสำหรับจัดการไอเดียเหล่านั้นให้ได้ ซึ่งแอ้มมีไอดอลในการจัดการชีวิตตัวเอง คือพี่ด้วงเป็นทั้งเจ้านาย หุ้นส่วน และต้นแบบในการทำงานและการใช้ชีวิต เขาเป็นตัวอย่างของคนที่ทำอะไรใหญ่ๆ ในขณะเดียวกันก็มีรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ในชีวิต คือไม่ว่าทำงานหนักขนาดไหน ก็สามารถให้รางวัลกับตัวเองได้ ซึ่งแอ้มก็พยายามจะเป็นให้ได้แบบนั้น

และมักจะมีคนมาถามแอ้มว่า เวลาจะคิดสร้างสรรค์เมนูใหม่ๆ หรือคิดงานให้ออก ที่แบบไหนที่เราชอบ บางคนบอกว่าคิดงานได้ทุกที่ บางคนบอกว่าอยู่ไหนก็ได้แค่หันหลังให้คอมพิวเตอร์ก็คิดได้แล้ว สำหรับแอ้มสามารถคิดงานได้ทุกที่เหมือนกันค่ะ เพราะเวลาเร่งรีบเราเลือกสถานที่ได้ไม่มากนักหรอก แต่ถ้าจะให้ดีที่สุดแอ้มขอแค่ให้ได้อยู่ในที่ที่มีน้ำ มีต้นไม้ก็พอแล้ว เพราะชอบเห็นอะไรๆ ที่เป็นสีเขียว และชอบอยู่ใกล้น้ำ จึงไม่ต้องแปลกใจว่าทำไมแอ้มจึงเลือกให้ร้านอาหารของเราตั้งอยู่ใกล้ริมน้ำเจ้าพระยาและมีต้นไม้ใหญ่ปกคลุม มันเป็นพื้นที่ที่เรารู้สึกว่าเราอบอุ่น ปลอดภัย และได้แสดงความเป็นตัวของตัวเองได้อย่างเต็มที่

การได้ทำงานที่เราถนัดและชอบและยังให้ความสุขกับคนอื่นด้วย เป็นความสุขอีกอย่างหนึ่งของแอ้ม เมื่อก่อนเราอาจจะมองเห็นแต่ความสุขของเราอย่างเดียว มองว่าโตขึ้นเราอยากเป็นอะไรแล้วเราพอใจ แต่พอเราได้มาทำงานกับหลายๆ คน เห็นความพยายามของลูกทีมที่ทำงานด้วยกัน สิ่งเหล่านี้ทำให้แอ้มอยากทำงานนี้ไปเรื่อยๆ เพื่อเป็นแรงซัพพอร์ตพวกเขา เพื่อให้เราเติบโตไปพร้อมๆ กัน