ที่สุดก็คือ ‘กล้าม’

โดย...แจนยูอารี

ชัดเจน ตรงประเด็น เน้นขาย “กล้าม” ภาคนี้ Magic Mike ยังเน้นกล้าม และเป็นกล้ามใหญ่ไซส์ XXL

เพราะกล้ามคือสินค้าและมีราคา กล้ามจึงต้องกลายเป็นจุดขาย ตั้งแต่ภาคแรกต่อเนื่องภาคสอง ดูเหมือนหนังยังคงชูประเด็นกล้ามอย่างไม่ลดละ 

ขนาดกล้ามที่ใหญ่มากกกกก ก็พอจะที่ลิงก์และล้อกับคำว่า XXL ได้อย่างไม่ต้องสงสัย ความหมายมีหลายทาง กล้ามนักแสดงชายที่ “ใหญ่ขึ้น” หรือจะเป็น “รูปร่าง” ของเหล่าสาว “บิ๊กไซส์” ที่ไปเที่ยวคลับเปลื้องผ้า และบางทีอาจหมายถึง “วัย” ของตัวละคร และ “ประสบการณ์” ที่โชกโชนผ่านมา ก็ใช่ไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง

หนังบอกเลยว่าเมื่อมีกล้าม ก็ต้องรูัจักใช้กล้าม ใช้ให้มันคุ้มค่าและเป็นประโยชน์ สร้างรายได้ หาเงิน รู้วิธีที่จะจัดการกับกล้ามตัวเองยังไง หรืออะไรก็ตามแต่

เช่นเดียวกับแก๊งนักเต้นเปลื้องผ้า นอกจากหน้าตาหล่อเหลา พวกเขามีอะไรถ้าไม่ใช่กล้าม นั่นเพราะพวกเขาคิดว่ากล้ามที่พวกเขาสร้างขึ้นและรักษามันไว้ตราบอายุขัย เมื่อมีโอกาสก็ต้องใช้งาน แม้จะเป็นงานที่ภาพลักษณ์ติดลบ แต่นั่นมันก็คืออาชีพที่สุจริต

เส้นเรื่องภาคนี้อาจเป๋ไปเป๋มา คือจะดราม่าเรียกน้ำตาสะเทือนใจกับเรื่องราวในอดีตของแก๊งนักเต้นเปลื้องผ้าก็หาใช่ ดูแล้วค่อนข้างเบาหวิวในรายละเอียด ความลึกก็แทบไม่มี

อย่างเดียวที่ดีที่สุดคือโชว์เปลื้องผ้า ทุกคนกล้าเล่นและเต้นสะบัดจัดเต็ม กล้ามแน่นๆ และลอนซิกซ์แพ็กของพวกเขาเร้าใจและสามารถช่วยให้หนังไปถึงฝั่งฝันได้ อย่างน้อยๆ ก็เป็นไปตามเป้าประสงค์ในฐานะหนังขายกล้าม 

ดนตรีและเพลงประกอบสนุก ชวนนึกย้อนไปถึงวันที่ “แบ็คสตรีทบอย” กำลังดัง ลีลาของแก๊งกล้ามใหญ่ยังดุเด็ดและแซบเวอร์ ห่วงแต่ว่าถ้ามีภาคต่อ สังขารพวกเขาท่าจะไม่ไหวแน่ๆ เพราะตัวละคร “ไมค์” “บิ๊กดิ๊ก ริชชี” “ทาร์ซาน” “เคน” “ติโต” เริ่มเหนื่อยหอบให้เห็น เว้นแต่หนังจะถูกเล่าให้เป็นหนังชีวิตหนักๆ นั่นก็อีกเรื่อง

สิ่งหนึ่งที่ทำให้เชื่อว่ากล้ามคือสินค้าและสามารถตีตราเป็นราคาค่าตัวได้ ก็จากเสียงกรี๊ดของผู้หญิงที่เข้าไปใช้บริการและยลโฉมกล้ามผ่านการแสดงบนเวที ประเด็นนี้น่าสนใจ หนังบอกกรายๆ แค่ว่ามันเป็นความสุขเล็กๆ ของผู้หญิงที่หากล้ามไม่ได้จากโลกที่เธออยู่จริง พวกเธอจึงพร้อมจะซื้อกล้ามที่ยืนอยู่ตรงหน้าได้อย่างพอใจ

จำนวนเงินที่โยนให้บนเวที หรือยัดลงเป้ากางเกง ล้วนแต่สะท้อนค่าราคากล้าม ใครกล้ามใหญ่ก็ได้เยอะ ใครกล้ามสวยก็ได้มาก นี่ยังไม่รวมลีลาเต้นสะท้านใจที่นำไปสู่การจ่ายหนัก

โลกความจริงก็ไม่ต่างกัน สำหรับคนที่ชอบกล้ามก็มักยอมจ่ายเพื่อความสุข ซึ่งไม่มีแค่สายตาและการสัมผัสด้วยมือ แต่มากกว่านั้น อาจถึงขั้นถึงเนื้อถึงตัวและควักเงินซื้อกล้ามนั้นไปชื่นชมในพื้นที่ส่วนตัว

ว่ากันไม่ได้ เมื่อโลกสร้างกล้ามขึ้นมา คนที่ชอบกล้ามก็ย่อมจะหาความสุขจากมัน แก๊งนักเต้นเปลื้องผ้า ในวันที่พวกเขายังมีกล้ามและมีแรงที่จะเต้นโชว์ ก็ไม่ผิดที่พวกเขาจะใช้โอกาสนั้นอย่างเต็มที่ อาศัยกล้ามนี่ละหากิน หล่อเลี้ยงชีวิตด้วยการโชว์กล้ามในคลับเต้นเปลื้องผ้า

ตรงกันข้าม ถ้าพวกเขาไม่มีกล้าม พวกเขายังจะได้รับความนิยม มีคนกรี๊ดและเข้าไปชมโชว์เปลื้องผ้าอยู่หรือไม่ และยิ่งเมื่อวัยที่สูงขึ้น สังขารที่โรยรา นักเต้นเปลื้องผ้าอย่างพวกเขา ยังจะทำหน้าที่นี้ต่อไปหรือเปล่า

จะอย่างไงก็ตาม เพราะมันจะเป็นการเต้นเปลื้องผ้าครั้งสุดท้าย ไมค์บอกกับตัวเองและเพื่อนๆ เหตุนี้พวกเขาจึงตัดสินใจมุ่งสู่เวทีประชัน พวกเขาโชว์การเต้นอย่างสุดฝีมือ ท่ามกลางเสียงกรี๊ดดดดดของบรรดาแม่ยก และถือเป็นฉากไฮไลต์ที่ทำให้คนดูฟิน (เหมือนกำลังดู Step Up ผสมโชว์ประกวดชายงาม ยังไงยังงั้นเลยล่ะ 555)

เพราะนี่คือที่สุดของหนัง และมันก็คือการโชว์กล้ามนั่นเอง

Magic Mike XXL

ประเภท ตลก / ชีวิต /เพลง

ประเทศ สหรัฐอเมริกา

ความยาว 115 นาที

เรตติง น+15

กำกับ เกรเกอรี เจค็อบ

แสดงนำ : แชนนิ่ง เททัม/ แมท บอมเมอร์/ โจ แมนกานีลโล/ เควิน แนช/ อดัม โรดริเกซ