เพื่อนบ้านที่หายไป

โดย...นายใจดี

เพราะใช้ชีวิตแบบนกฮูก พอตื่นเช้ามาก็เลยกลายเป็นหมีแพนด้า แต่ยังแอบดีใจนิดๆ ว่าไม่ได้มีเราเป็นคนเดียว เพราะยังมีเพื่อนบ้านที่อยู่ตึกตรงข้ามใช้ชีวิตในห้วงเวลาเดียวกัน

ใครว่าอยู่คอนโดมีหลายร้อยห้อง มีเพื่อนบ้านเยอะแยะ บรรยากาศคงดูครึกครื้นยังไม่ถึงขั้นวุ่นวายนะ แต่ด้วยทำเลคอนโดติดคลอง ห่างออกมาจากถนนหลัก ตั้งเป็นเอกเทศจากชุมชนแวดล้อม และคอนเซ็ปต์ของคอนโดประหนึ่งบ้านในสวน ทำให้ความเงียบสงบเป็นอีกหนึ่งเสน่ห์ของที่พักอาศัย ยามกลางวันที่ผู้คนออกไปทำงานว่าเงียบแล้ว พอตกดึกชาวมนุษย์งานนอนหลับพักผ่อนรัตติกาลนั้นยิ่งเงียบสงัด มองเห็นแสงไฟริบหรี่เพียงไม่กี่ห้อง

บางคืนนั่งทำอะไรไปเพลินๆ เหลียวมองผ่านระเบียงออกไป ความเงียบงัน มืดสนิทก็แล่นนำความเสียววาบเข้ามาในความคิดได้เหมือนกัน นี่นั่งในห้องตัวเอง เปิดไฟสว่างจ้าขนาดนี้จะกลัวอะไร แต่นั่นเป็นเพียงความรู้สึกไม่กี่คืน เพราะนับว่าโชคดีมากตั้งแต่หิ้วกระเป๋ามาอยู่ห้องนี้ก็มีเพื่อนบ้านตึกตรงข้ามเป็นเพื่อนเสมอมา ไม่รู้ชื่อ แต่รู้จักหน้าเป็นอย่างดี ราวกับญาติสนิทกันเลยล่ะ

ไม่มีการเปล่งเสียงทักทาย แต่มีรอยยิ้มส่งให้กันเสมอเวลามองสบตากัน หรือกระทั่งได้ยินเสียงกุกกักแว่วมาจากฝั่งโน้นก็ต้องเหลียวไปดูเสมอ จนแทบจะรู้กิจวัตรของกันและกัน กินข้าวเวลาไหน ซักผ้าวันไหนบ้าง วันไหนแต่งตัวไปเรียน นับได้ไม่กี่หนที่เราบังเอิญเจอกันบนทางเดิน ป้ายรอรถ ยังส่งยิ้มให้กันเช่นเคย และยังไม่มีการเปล่งเสียงออกไปทักทายใดๆ ใช่เรายังประหม่าคนไม่แปลกหน้าที่ยังไม่ทำความรู้จักกันจริงๆ จังๆ สักที บางทีการที่เราไม่รู้จักแต่อุ่นใจที่รู้ว่ามีใครสักคนอยู่เป็นเพื่อนตรงนั้น เราก็สุขใจได้อีกแบบ

ยามใดที่ห้องนั้นมืดสนิท รู้ละว่าไม่มีคนอยู่ สายตาก็ยังสอดส่องไปมองบ่อยกว่าดิมเสียด้วยซ้ำ เสมือนตรวจยามให้ห้องปลอดภัยจากการโจรกรรม และเมื่อใดที่ห้องนั้นกลับมามีแสงไฟอีกครั้ง ใจก็ยิ้มพราวขึ้นมา ประหนึ่งดีใจลิงโลดเพื่อนเรากลับมาแล้ว แต่หลายคืนมานี้ห้องนั้นเงียบสนิทปราศจากแสงใดๆ ลอดออกมาจากผ้าม่านขาวที่ปิดมิดชิด จนความจริงกระจ่าง เมื่อเห็นช่างมาตกแต่งห้อง มองไปเห็นโต๊ะเตียงวางเปล่า เธอย้ายออกไปแล้ว...

แม้จะไม่เคยพูดคุยกัน แต่ใจหายวาบทันทีที่สมองแปลความได้ว่า เธอได้จากที่แห่งนี้ไปแล้ว ความเงียบยังเหมือนเช่นคืนที่ผ่านๆ มา ความมืดยังปกคลุมเช่นเคย แต่บรรยากาศวังเวง เหงาจับใจกว่าทุกๆ คืน ไม่มีแสงไฟจากห้องเธอ และไม่มีรอยยิ้มบางๆ นั้นอีกแล้ว 

ถึงตอนนี้ ใจประหวัดคิดไปว่า ทำไมไม่เดินเข้าไป “สวัสดีครับ ผมชื่อนายใจดี”