รัก... ที่เป็นได้แค่ความทรงจำ

โดย...Beerkuya เรียบเรียง ดาราพรรณราย ภาพ Beerkuya

เรื่องมันเกิดขึ้นที่ผับแห่งหนึ่ง วันนั้นผมไปสังสรรค์กับกลุ่มเพื่อนๆ

ทุกครั้งเวลาผมไปเที่ยวผับ ผมจะชอบหว่านเสน่ห์ เช็กเรตติ้งอยู่เสมอ ซึ่งตัวผมเองก็อยู่ในระดับมาตรฐานไม่แย่และไม่ดีเว่อร์จนเกินไป

หลายๆ ครั้งมีคนเข้ามาอยากทำความรู้จักกับผมมากมาย บางคนผมก็คุยด้วย บางคนผมก็ไม่สนใจ บางคนผมก็ให้ความหวังเขา แล้วสักพักผมก็หายจากเขาไป ตอนนั้นผมไม่เคยคิดว่าจะหยุดอยู่ที่ใคร เพราะตัวผมเองก็คิดว่า ผมยังไม่เจอคนที่ใช่จริงๆ ซะที ยังไม่เจอคนที่สามารถทำให้เราหยุดอยู่ที่เขาได้

แล้ววันนั้นเอง ผมได้พบกับคนคนหนึ่ง เขาตัวสูง หุ่นกำลังดี ไม่ผอมไปไม่อ้วนไป ตัดผมสั้น มีหนวดเคราเล็กน้อย แต่งตัวสุภาพ ผมรู้สึกอยากทำความรู้จักกับเขาคนนั้นมาก แต่ผมก็ทำได้แค่มอง เพราะผมไม่กล้าเข้าไปคุยด้วย

หลังจากที่ผมมองไปที่เขา เขาเองก็หันมามองที่ผม ซึ่งพอสบสายตาเพียงแวบเดียวหัวใจของผมก็เต้นแรงมาก ผมรีบหันหน้าหนีเพราะทำตัวไม่ถูก

คืนนั้น...ผ่านไปด้วยการที่เราทั้งสองคนยังไม่ได้รู้จักกันแม้แต่ชื่อ

ผมได้แต่ภาวนาว่าผมจะได้เจอเขาอีกครั้ง...

ผมกลับมาเที่ยวผับเดิมอีกครั้ง แน่นอนในใจผมหวังว่าคืนนี้ผมคงจะได้เจอกับเขาอีกครั้ง ผมมองหาเขา ผมมองไปรอบๆ ร้าน ผ่านกระจกใสทะลุไปด้านนอกหน้าร้าน แล้วผมก็ยิ้มทันทีเพราะเจอเขากำลังเดินจะเข้ามาในร้าน

ตอนนั้นผมรู้สึกดีใจมาก แต่เอาเข้าจริงผมก็ยังไม่กล้าเข้าไปทักเขาก่อนหรอกนะครับ ถ้าผมชอบใคร ผมจะอายมาก จนไม่กล้าทำอะไรเลย หรือ...ผมชอบเขาเข้าแล้ว

ผมแอบมองเขาอยู่บ่อยครั้ง จนผมเริ่มจะมึนๆ กับแอลกอฮอล์ที่ผมดื่มไป จู่ๆ ก็มีคนเดินมาที่โต๊ะผมและพูดว่า “ขอชนแก้วด้วยคนได้มั้ยครับ”

ผมหันหน้าไปมอง ทันใดนั้นหัวใจของผมก็เต้นแรงมาก เขาคนนั้น เขาเดินมาขอชนแก้วกับผม ผมยกแก้วขึ้นชนพร้อมกับยิ้มเขินๆ อายๆ หัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะ

“ผมชื่อโอมนะครับ” เขาบอกชื่อพร้อมส่งรอยยิ้มบางๆ มาด้วย 

“ผมชื่อบอยครับ ยินดีที่ได้รู้จักครับ” ผมแนะนำตัวเองกลับไป ไม่รู้ตัวว่าส่งยิ้มไปกว้างแค่ไหนหรือเก๊กหน้านิ่ง เพราะตอนนั้นประหม่าไปหมด

คืนนั้นเราสองคนได้ทำความรู้จักกันประมาณหนึ่ง เมื่อถึงเวลาร้านเลิก ผมค่อนข้างมึนหัวกับแอลกอฮอล์ พี่โอมก็ได้อาสามาส่งผมที่คอนโด ตอนนั้นผมรู้สึกดีใจมาก ตื่นเต้นมากด้วย บนรถแท็กซี่ผมได้พยายามตั้งสติ เพื่อจะได้นั่งเป็นเพื่อนพี่โอม แต่สุดท้ายผมก็เอนหัวลงไปซบที่ไหล่พี่เขา เพราะผมมึนหัวมาก ตื่นมาอีกทีก็ถึงหน้าคอนโดแล้ว ผมได้ขอบคุณพี่เขาและแยกกัน ตอนนั้นผมเองก็รู้สึกว่า คนคนนี้คือคนที่ใช่สำหรับผม ผมอยากจะหยุดอยู่ที่เขา

ถ้าเราสองคนได้ลองคบกัน ผมจะเลิกเจ้าชู้ เลิกหว่านเสน่ห์

หลังจากวันนั้นมา ผมก็ได้คุยกับพี่โอมผ่านทางแชต เราเจอกันที่ผับร้านเดิมทุกๆ วันศุกร์ เสาร์ ผมมีความสุขมากครับ ดีใจทุกครั้งที่ได้เจอพี่เขา แต่ผมก็กลับมานั่งคิดว่า ทำไมผมถึงต้องเจอพี่เขาแค่ที่ผับ วันปกติเลิกงาน หรือกลางวันทำไมเราไม่เคยได้เจอกันเลย

ผมเริ่มตั้งคำถามกับตัวเอง ถ้าคนเราชอบกัน หรือรู้สึกดีต่อกันจริงๆ ทำไมถึงไม่อยากเจอกันบ่อยๆ ทำไมถึงไม่เคยโทรหา มีแต่แชตมาหา แล้วผมก็ได้มาเที่ยวกับกลุ่มพี่เขา คืนนั้นผมก็ดื่มตามปกติ อยู่ดีๆ เพื่อนของพี่เขาพูดขึ้นว่า “โอมมันมีแฟนแล้วมันยังเที่ยวบ่อยจังเลยเนอะ”

ผมอึ้งไปแป๊บหนึ่ง แล้วพูดแบบเสียงสั่นๆ ว่า “พี่โอมเขามีแฟนแล้วเหรอครับ”

เพื่อนพี่เขาก็บอกผมว่า “ใช่ โอมมีแฟนแล้ว นี่ไม่รู้เหรอว่าโอมมีแฟนแล้ว”

ผมพูดอะไรไม่ออกได้แต่ยิ้มๆ ตอนนั้นผมก็อึดอัดมาก แต่ไม่กล้าพูดและไม่กล้าถามอะไรต่อไปอีก ได้แต่เก็บไว้ข้างใน ตอนนั้นข้างในมันจุก รู้สึกเจ็บจี๊ดที่หัวใจ

จนกระทั่งร้านเลิก พี่โอมก็ได้พาผมกลับมาส่งที่คอนโด ผมจึงตัดสินใจถามพี่โอมว่า มีแฟนแล้วใช่หรือไม่ ในรถที่จอดอยู่ข้างริมถนนก่อนถึงคอนโด พี่โอมตอบผมว่า  “พี่ไม่ได้โกหกบอยนะ เพียงแต่พี่ยังไม่กล้าที่จะบอกบอยแค่นั้นเอง”

ผมนั่งเงียบ ไม่พูดอะไร พี่โอมเลยอธิบายให้ผมฟังต่อว่า แฟนเขาอยู่ต่างประเทศบางทีเขาก็เหงา เลยอยากเที่ยว อยากหาคนคุยด้วย ตอนนั้นผมก็รู้สึกเสียใจนะ แต่ความรู้สึกลึกๆ ของผมยังอยากจะคุย อยากจะมาพบ มาเที่ยวกับพี่โอมอยู่เหมือนเดิม ถึงแม้พี่เขาจะมีแฟนแล้ว แต่ผมก็ยอม

หลังจากคืนนั้นผมกับพี่โอมก็เจอกันและเที่ยวกันแบบเดิม ผมเองยังมีความสุขเสมอที่ได้อยู่ใกล้ๆ พี่เขา ได้เจอพี่เขา แต่หลังจากนั้น พี่เขาเองก็มีคนเข้ามาคุยด้วยเรื่อยๆ ผมเองจึงตัดสินใจคุยกับคนอื่นบ้าง เพื่อทำประชดใส่พี่เขา เราสองคนต่างก็หึงหวงกัน ไม่พอใจเวลาคนใดคนหนึ่งมีคนมาจีบ เราเป็นแบบนี้กันอยู่นานพอสมควร

จนวันหนึ่งผมรู้สึกว่า ผมไม่อยากเสียพี่เขาไป เพราะพี่เขาเป็นคนที่ดีคนหนึ่ง เสียแค่ตรงพี่เขาเป็นคนเจ้าชู้ ผมจึงเลือกที่จะเดินออกมาจากพี่เขา เพราะผมคิดว่าถ้าผมยังฝืนคบกับพี่เขา ยังไงก็มองไม่เห็นอนาคตว่าเราจะได้คบกัน ผมยังอยากจะเก็บความรู้สึกดีๆ ไว้ สามารถเป็นพี่เป็นน้องกันได้

สุดท้ายผมจึงเลือกเดินออกมาจากพี่เขาครับ และให้ทุกอย่างที่เกิดขึ้นเป็นแค่ความทรงจำที่ผมจะไม่มีวันลืม

แต่ถึงทุกวันนี้ ทุกครั้งที่ผมได้เจอกับพี่เขา ผมคิดเสมอว่าผมได้ก้าวเดินออกมาจากเขาได้แล้ว 100 ก้าว แต่ก็โดนดึงกลับไปที่เดิมทุกครั้งเมื่อได้พบพี่เขา และผมก็ยังรู้สึกตื่นเต้น ทำตัวไม่ถูกเมื่อเจอพี่เขาอยู่เสมอ และผมคิดว่าความรู้สึกของผมคงจะเป็นแบบนี้ตลอดไป แต่เรารักและคบกันเป็น “แฟน” ไม่ได้