ยอมรับตัวเองให้ได้ แล้วคนอื่นจะยอมรับเรา

โดย...กันย์ ภาพ คลังภาพโพสต์ทูเดย์

รินสาวสวยหน้าตาคมเข้มรูปร่างเล็กทะมัดทะแมง เครื่องหน้าคมชัดออกแขก หน้าตาของเธอนั้นจะเป็นผู้หญิงก็สวยจะเป็นผู้ชายก็หล่อ แต่เธอเลือกที่จะเป็นทอม ถ้าเลือกได้เธอคงเลือกเพศที่อยู่ในสภาพปกติไม่ใช้เพศทางเลือกเช่นนี้ แต่ด้วยความที่เป็นลูกสาวคนโต (มีน้องชายอีก 1 คน) ถูกพ่อและแม่ที่มีหน้าที่การดีมีหน้ามีตา คาดหวังในตัวเธอมากจนเธอไม่กล้าที่จะบอกว่าเธอไม่ใช่ลูกสาวสวยแสนดีในแบบที่พ่อและแม่ต้องการ

แต่ด้วยความที่ถูกคาดหวังเอาไว้มากเธอจึงต้องเก็บงำซ่อนอารมณ์ความรู้สึกเอาไว้ให้มิดเม้ม ตอนที่เป็นวัยรุ่นและริ่มรู้ชัดในเพศทางเลือกของตัวเองเธอก็ได้เป็นกังวลกลัวว่าความรักจะแตกว่าเธอเป็นทอม แล้วพ่อแม่จะผิดหวังเสียใจในตัวเธอ ทางออกเดียวที่เธอทำได้ในตอนนั้นคือเรียนให้เก่งมากๆ เพื่อเอาความเป็นเด็กเรียนดีนั้นเป็นเกราะป้องกันตัว

พอจบมัธยมเธอก็ได้ทุนไปเรียนต่อปริญญาตรีในมหาวิทยาลัยชื่อดังของสหรัฐ จนจบปริญญาโท ช่วงที่ไปเรียนที่สหรัฐ 5-6 ปี นั่นเองที่ป็นช่วงที่เธอได้ปลดปล่อยเป็นตัวของตัวเอง ได้แต่งตัวออกทอมบอยติดแมนนิดๆ ได้ตัดผมสั้นอย่างที่อยากจะทำมานานแล้ว  อิสระภาพในต่างแดนนั่นเองที่ทำให้เธอได้ใช้ชีวิตอย่างมีความสุขในแบบที่อยากจะเป็น และเธอก็มีความรักกับสาวไทยที่นั่นจนอยากจะใช้ชีวิตที่สหรัฐแบบถาวร แต่ก็รู้ว่าคงเป็นไปได้ยาก

เพราะเป็นช่วงที่มีความสุข เมื่อเรียนจบแล้วเธอจึงขอทำงานต่อที่สหรัฐอยู่ 2 ปี แบบว่าจะขออยู่ยาว แต่คุณแม่ยื่นคำขาดว่าให้กลับบ้านได้แล้วไปอยู่นานเกินไปแล้ว เธอต่อรองยืดเยื้ออยู่อีกพักใหญ่ แต่ในที่สุดก็ต้องกลับหลังจากอยู่สหรัฐมา 8 ปี และแน่นอนว่าเมื่อกลับมาเธอต้องมาอยู่ที่บ้านไม่สามารถจะแยกออกไปอยู่คนเดียวได้ ยกเว้นจะได้แต่งงานออกเรือนไป ซึ่งก็เป็นเรื่องที่เธอทำไม่ได้อยู่แล้ว

การกลับมาอยู่บ้านทำให้เธอต้องซ่อนรสนิยมส่วนตัวของเธอเอาไว้ให้มิดชิด เธอต้องเริ่มมาไว้ผมยาวอีกครั้ง  ต้องมีกระโปรงไว้ในตู้เสื้อผ้าเพื่อให้พ่อแม่สบายใจ แน่นอนว่ามันเป็นช่วงชีวิตที่ไม่มีความสุขเอาเสียเลย

เธอพยายามรวบรวมความกล้าหลายครั้งเพื่อจะเปิดเผยอารมณ์ ความรู้สึก ตัวตนของเธอออกมาให้ที่บ้านรับรู้ แต่เมื่อเห็นสายตาคาดหวังของพ่อแม่แล้วเธอจำต้องกลืนกินความคิดนั้นกลับไป และเธอก็ได้พบรักกับเพื่อนสาวที่ทำงาน แต่ก็ต้องเป็นความรักแบบหลบซ่อนๆ ไม่สามารถพาแฟนสาวมาเปิดตัวได้ จนแฟนสาวของเธอบอกว่า ถ้าไม่กล้าที่จะยอมรับตัวเองแล้วใครจะยอมรับเราได้ ถ้าไม่เปิดใจก็ต้องตกอยู่ในสภาพนี้ตลอดไป รินเห็นด้วยแต่ใจยังไม่กล้าพอ

สุดท้ายความเลวร้ายสุดๆ มาถึงเมื่อแม่ของเธอพยายามจะหาผู้ชายที่คิดว่าเหมาะสมมาให้เธอพิจารณา แน่นอนว่าเขาเป็นผู้ชายที่ดูดีทั้งการศึกษา ฐานะ หน้าที่การงาน แต่เธอไม่ได้เกิดมารักผู้ชายนี่ล่ะสิ รินพยายามบ่ายเบี่ยงหลีกเลี่ยงมาปีกว่า สุดท้ายแม่ของเธอยื่นคำขาด

ถึงเวลาแล้วที่เธอจะต้องบอกความจริง เธอจะไม่หลอกใคร รวมทั้งหลอกตัวเอง เธอต้องยอมรับตัวเองให้ได้เพื่อที่คนอื่นจะได้ยอมรับเธอ ถ้าเธอยังไม่มีจุดยืนในเพศทางเลือกของเธอ ชีวิตเธอก็จะระทมทุกข์ปิดบังซ่อนเร้นอย่างนี้ต่อไปและแน่นอนว่าซักวันความลับคงแตก

รินตัดสินใจพูดเรื่องนี้กลับพ่อและแม่ คำแต่ละคำที่เอื้อนเอ่ยออกมานั้นมันยากลำบากที่เธอจะพูดออกมา คนฟังเองก็สุดแสนจะลำบากใจ ต่างคนต่างกลืนไม่เข้าคายไม่ออก แม่ฟังคำสารภาพของเธอด้วยน้ำตานองหน้า พ่อขบกรามแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน รินเองก็พูดไปด้วยน้ำตาคลอเบ้า ความเงียบเข้าครอบงำ ทุกคนอยู่ในสภาพหัวใจสลาย

แต่ในที่สุดพ่อของเธอก็พยักหน้าอย่างยอมจำนน ด้วยคำพูดที่ทำให้เธอเต็มตื้นในหัวใจว่าไม่ว่าลูกจะเป็นอะไรพ่อก็รักเสมอ พ่อเพียงแต่คิดไม่ถึงเท่านั้นเอง เอาละเราจะเริ่มกันใหม่ ลูกจะได้ใช้ชีวิตในแบบที่ลูกอยากเป็นขอเพียงให้ลูกเป็นคนดี อย่าทำตัวให้ใครดูถูกติฉินนินทาได้วางตัวให้ดีให้เหมาะสมอย่าให้มากเกินไปพอก็พอใจแล้ว และขอบคุณที่ลูกกล้าเปิดใจกับพ่อและแม่ และขอโทษที่ทำให้ลูกต้องเก็บความทุกข์ไว้คนเดียวมานานหลายปี

รินโผเข้ากอดพ่อกับแม่และสัญญาว่าจะเป็นลูกที่ดี จะทำตัวให้ดีให้น่านับถือ จะไม่ยอมทำให้พ่อแม่ผิดหวังในตัวเธออีก เธอจะชดเชยให้ท่านที่ไม่สามารถเป็นลูกสาวในแบบที่ท่านต้องการได้