เคล็ดวิชา ‘พิชิตการเหยียดหยาม’

มีใครเคยโดนดูถูกเหยียดหยาม โดนดูถูกดูแคลน แล้วรู้สึกเจ็บแค้นจนอยากจะเอาคืนตลอดเวลาบ้าง!!!

แน่นอนที่สุด ในวินาทีที่แส้แห่งการกระแนะกระแหนโบยตี เราย่อมมีอารมณ์เคียดแค้นจนไม่อาจสาธยายออกมาเป็นภาษามนุษย์ได้ บางขณะแทบอยากจะมุดแผ่นดินแข็งๆ นี้หนีออกไปอยู่นอกโลกซะงั้น

แต่เชื่อหรือไม่ว่า ถ้าเราแปรสิ่งที่กำลังเผชิญหน้าอยู่นั้น ให้เป็นน้ำแข็งไสอันหอมหวาน อุดมไปด้วยน้ำตาลเคี่ยวที่แสนจะเอร็ดอร่อย เมื่อนั้นต่อให้คำเหยียดหยามขนาดอภิมหึมามหาศาล ก็ไม่สามารถจัดการกับเราได้

เรื่องนี้ขอพาเพื่อนๆ นั่งไทม์แมชีนไปยังสมัยที่ยังเป็นนักเรียนชั้นมัธยม ในห้องเรียนห้องนั้น มีเพื่อนนักเรียนคนหนึ่งเรียนเก่งมาก สอบได้คะแนนท็อประดับจังหวัด มีชื่อสมมติว่า “พร้อมพร” เธอพร้อมพรสมชื่อ รูปร่างหน้าตาไม่ต้องพูดถึง มันช่างน่ารักน่าทะนุถนอมน่าเอ็นดูไปเสียทุกอณู ส่วนการเรียนนั้นก็ไม่เป็นสองรองใคร มันเลอเลิศประเสริฐศรีมณีเด้ง เป็นที่รักที่เชิดหน้าชูตาของครูบาอาจารย์ แต่สิ่งหนึ่งที่เธอบกพร่องก็คือ ต่อมดูถูกคนของเธอนั้นมันเบ่งบานสะพรั่งเต็มสองตาและสี่ห้องหัวใจเธออยู่ตลอดเวลา เธอมักจะชอบจิกกัดเพื่อนๆ ที่เรียนไม่เก่ง บางคนก็มักจะไปขอลอกการบ้านที่ยากแสนยากกับเธอเป็นประจำ หนึ่งในจำนวนเพื่อนๆ เหล่านั้นมี “ขุนเขา” รวมอยู่ด้วย

หลังจากจบมัธยมปลาย นักเรียนทั้งหลายต่างพากันแยกย้ายไปเรียนต่อยังมหาวิทยาลัย ก่อนจากขุนเขาได้ขอให้พร้อมพรเขียนเฟรนด์ชิปให้ ข้อความที่ขุนเขาได้อ่านจากความในใจของพร้อมพร มันพร้อมจะแปรเป็นคมมีดที่กรีดลงไปบนหัวใจของเขาตลอดเวลา เธอเขียนไว้ว่า

“ฉันเป็นคนเรียนเก่ง เมื่อฉันจบไปฉันจะไปเข้ามหาวิทยาลัยที่เต็มไปด้วยคนเก่ง โตขึ้นฉันจะเป็นเจ้าคนนายคน ส่วนเธอขอให้เธอไปเป็นลูกจ้างในบริษัทไร้ชื่อตามผลการเรียนที่แย่ๆ ของเธอนะ”

ใช่แต่จะจ้องมองข้อความนั้นด้วยความโกรธจัดเพียงอย่างเดียว ขุนเขาฉีกกระดาษหน้านั้น แล้วเดินทางมาเรียนหนังสือยังเมืองหลวง ยามใดที่เกิดอาการแย่ๆ หรือท้อแท้ขาดกำลังใจเขาก็จะเปิดอ่านข้อความนั้นตราบกระทั่งเรียนจบ

เหตุการณ์ต่างๆ ก็คงจะไม่มีอะไรเกิดขึ้น ถ้าวันหนึ่งไม่เผอิญนายขุนเขาผู้ยิ่งใหญ่สมชื่อไปเป็นวิทยากรพูดเกี่ยวกับ “การให้กำลังใจนักขายมืออาชีพ” หลังพูดจบเสียงปรบมือดังลั่นห้องประชุมใหญ่เหมือนทุกครั้ง ทันทีที่เดินลงจากเวที ก็มีมือหนึ่งเอื้อมมาจับมือขุนเขา เธอเป็นผู้หญิงที่อายุรุ่นราวคราวเดียวกับขุนเขา เธอยิ้มให้เขาด้วยสายตาปลื้มสุดขีด ขุนเขามองเธออย่างพินิจพิเคราะห์ทันใดนั้นก็อุทานขึ้นดังลั่น “พร้อมพร!!!”

“เธอเก่งจริงๆ เธอทำได้ยังไงกันนะ เธอมีเคล็ดลับอะไรถึงได้ก้าวมาจนถึงตรงนี้ได้ เธอเป็นไอดอลของฉันเลยนะ” พร้อมพรละล่ำละลัก

ขุนเขาได้แต่ยิ้มกว้าง นึกไปถึงข้อความในเฟรนด์ชิปที่พร้อมพรเคยเขียนไว้ให้ในครั้งก่อน และแอบขอบคุณที่ข้อความนั้น เป็นแรงผลักดันเป็นพลังให้ขุนเขาแปรการเหยียดหยามให้เป็นผู้ที่เต็มเปี่ยมไปด้วยหัวใจอันแกร่งกล้า ก้าวเดินมาเป็นผู้นำคนอย่างทระนง

เพื่อนๆ ที่รักเส้นทางเดินของชีวิตเรายังมีอีกยาวไกล ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น อย่าได้ท้อถอย แม้เพียงคำพูดของใครบางคน ก็ไม่สามารถบั่นทอนกำลังใจของเราไปได้ โปรดจำไว้ว่า

“ตึกสูงเสียดฟ้า ย่อมมาจากดิน ทุกอย่างเป็นไปได้เสมอ ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น เพียงขอให้ใจเราพิชิตมันไปให้จงได้ ชัยชนะย่อมตามมาอย่างแน่นอน”

ดร.เพชร บูรณ์สิริจรุงรัฐ นามปากกาของ ดร.เพชรยุพา บูรณ์สิริจรุงรัฐ อาจารย์ผู้เชี่ยวชาญทางด้าน “ความฉลาดทางสังคม” เป็นนักพูดฝีปากกล้า นักเขียนแนวให้กำลังใจ และความรู้คู่ความบันเทิง ซึ่งติดอันดับหนังสือขายดีมานับครั้งไม่ถ้วน เป็นเจ้าของสามสำนักพิมพ์ เป็นผู้ก่อตั้ง “สถาบันปัญญ์สุข” เพื่อแบ่งปันความสุขทางปัญญา โดยเฉพาะกับกลุ่มวัยรุ่น ...เพียงพิมพ์ชื่อ ดร.เพชรยุพา บูรณ์สิริจรุงรัฐ เข้าไปใน google หรือ YouTube ก็จะพบกับเธอ