เพราะฉะนั้นฉันจึงอ่าน…

โดย...ธรรมสถิตย์ ผลแก้ว

งานสัปดาห์หนังสือแห่งชาติที่ศูนย์การประชุมแห่งชาติสิริกิติ์ผ่านพ้นไปแล้วครับ แต่สำหรับสัปดาห์หนังสือของ “เด็กหญิงคนหนึ่ง” คงดำเนินต่อไปอย่างไม่สิ้นสุด

ตั้งแต่ลูกยังเล็กมีพลังบางอย่าง ทำให้ผมคิดดัดแปลงบทกลอนที่เคยอ่านตามวรรณคดีไทยมาเป็นบทเห่กล่อมจนเธอหลับคาอ้อมแขน ครั้นเติบโตขึ้นหน่อยก็นำเรื่องราวในหนังสือแต่ละเล่มเรียงร้อยเป็นนิทาน นก หนู ปู ปลา ไปจนถึงนางฟ้า สร้างความสนุกสนานจนเธอต้องร้องขอให้ผมเล่าซ้ำแล้วซ้ำอีก

บ่อยครั้งผมอ่อนเพลียจากการทำงาน แต่ไม่ละความพยายามที่จะเล่านิทานให้เธอฟังก่อนนอน ทว่าเรื่องเดียวไม่พอ ขออีกเรื่องยังไม่จุใจ ปาเข้าไปถึงสามสี่เรื่องจนบ้างครั้งนิทานไม่มีตอนอวสาน แต่ได้ยินเสียงกรนเอฟเฟกต์แทนจนลูกต้องสะกิดให้ตื่น ก่อนบอกว่า “งั้นหนูเล่าให้พ่อฟังแล้วกัน”แม้เรื่องราวจะติดๆ ขัดๆ แต่การร่วมแสดงอารมณ์ตื่นเต้นเหมือนผจญภัยไปด้วยกัน ทำให้เขามั่นใจในสิ่งที่ถ่ายทอดออกมา

นักวิชาการหลายท่านเคยกล่าว ซึ่งไม่มีผมกล่าวแน่ ฮา… “การที่พ่อแม่อ่านหนังสือ เล่านิทานให้ลูกฟังบ่อยๆ จะทำให้มีพัฒนาการทางสมอง รู้จักจดจำได้รวดเร็ว ฉลาดขึ้น ที่สำคัญสายใยความผูกพันแนบแน่น”

ด้วยเหตุนี้จึงได้เริ่มหยิบจับหนังสือภาพการ์ตูนสัตว์น้อยสีสันสวยงาม มาเป็นนิทานสอดแทรกกิจวัตรประจำวันสอนให้เด็กมีวินัยมีศีลธรรม กระทั่งก่อนเข้าวัยอนุบาลฝึกให้ลูกอ่าน ก-ฮ A-Z บางครั้งนำตัวอักษรมาแต่งเป็นเพลง ทำให้ลูกสนุกไปกับการเรียนการสอน

ความจริงผมไม่ได้เป็นนักอ่านหนังสือตัวยง แต่อาจเป็นเพราะแม่ของเจ้าตัวน้อยชอบอ่านนิยาย จึงสรรหาหนังสือให้ลูกอ่าน ทำให้ผมหันมาใส่ใจหนังสือและยึดสัมปทานผูกขาดจัดหาหนังสือและเล่านิทานให้เขาฟังแต่เพียงผู้เดียว

เมื่อปลูกฝังให้ลูกรักการอ่านตั้งแต่วัยเยาว์โดยเริ่มจากเล่านิทาน สร้างจินตนาการจากตัวละครก็จะดึงดูดให้ลูกตามไปแสวงหาจากหนังสือด้วยตนเอง พลิกอ่านเรื่องหนึ่งไปค้นพบเรื่องใหม่ สั่งสมเพิ่มพูนในคลังสมอง นอกจากนี้กลายเป็นเพื่อนชีวิตต้องพกติดกระเป๋าเดินทางไปไหนต่อไหน

ใครจะคาดคิด จากหนังสือนิทานสามสี่เล่ม อาทิ เจ้าหญิงเจ้าชาย กระรอกน้อย ดาวลูกไก่ นำไปสู่การอ่านหนังสือวรรณคดีไทย รามเกียรติ์ วรรณกรรมระดับเยาวชน แม้แต่หนังสือเชาวน์ปัญญา การ์ตูนมหาสนุก กระทั่งนำเรื่องที่อ่านไปประกวดเล่านิทาน ทั้งในระดับโรงเรียนและเวทีใหญ่ที่กรุงเทพมหานคร

เพราะหนังสือทำให้เธอหยิบกระดาษ จรดปากกา เขียนเรื่องสั้น แต่งกลอน ตามประสาเด็กวัยเก้าขวบ เกิดความคิดสร้างสรรค์ หากล่องใส่หนังสือ เนรมิตพื้นที่ภายในบ้านให้เป็นสำนักพิมพ์ ด้วยการคิดชื่อขึ้นเองอย่างขำๆ “สำนักพิมพ์ Honey น้อย” พร้อมบอกพ่อว่า
“หนูอยากเรียนอักษรศาสตร์จะได้เขียนหนังสือเหมือน “แก้วจอมแก่น” พระราชนิพนธ์ในสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี  

นั่นแหละครับ เด็กเปรียบเหมือนผ้าขาวอยู่ที่พ่อแม่จะแต่งแต้มสีสัน สิ่งใดลงไปเด็กจะซึมซับในสิ่งนั้น เหมือนกับการเริ่มต้นเล่านิทาน ส่งเสริมการอ่านหนังสือดีมีสาระประโยชน์จนทำให้ลูกเกิดแรงบันดาลใจ
บางอย่างขึ้นมา