ไม่ใช่ ตัวสำรอง

โดย...ชมดาว

ในเรื่องของความรักนั้น คำว่า ไม่มีพรมแดน ไม่มีกำแพงกั้น ไม่มีการกีดกันทางเพศนั้น คงเป็นเรื่องจริง หลังจากที่หญิงมีแฟนเป็นผู้ชายมา 2 คน แต่ละคนก็คบกันมาไม่น้อยกว่า 2-3 ปี แต่สุดท้ายหญิงก็ไม่สามารถปิดการขายกับผู้ชายคนไหนได้เลย จนอายุจะล่วงเข้า 30 เธอทั้งเจ็บทั้งเหนื่อยใจกับผู้ชาย จนคล้ายๆ ว่าจะเข็ดซะละมั้ง

แต่สุดท้ายมีม้อด ทอมรุ่นพี่มาติดพัน แรกๆ หญิงไม่สนใจเพราะไม่คิดว่าตัวเองจะชอบรสนิยมเพศเดียวกัน แต่ม้อดก็ไม่ลดละความพยายาม ข้างหญิงเองว่างๆ ไม่มีแฟนมาปีกว่าก็เหงา เลยยอมรับนัดไปกินข้าวบ้าง ไปดูหนังบ้าง จิตใจเริ่มไขว้เขว ก็แหม! โบราณว่าไว้ น้ำหยดลงหินทุกวันหินมันยังกร่อน แต่หัวใจอ่อนๆ ของเธอจะทนได้อย่างไร ทำตัวหนักแน่นมาได้แค่ครึ่งปี ใจหญิงก็อ่อนยวบ เปิดใจให้ม้อดเข้ามาครอบครอง

แรกๆ หญิงก็หาเหตุผลเข้าข้างตัวเองว่า เธอคงไม่จริงจังสักเท่าไหร่ร้อก เพราะเธอไม่ได้เป็นผู้หญิงที่จะเกิดมาเป็นดี้ มันก็แค่ความเหงาแค่นั้นแหละ ว่างๆ ก็คบไปเป็นเพื่อนแก้เหงาไปก่อนหากมีผู้ชายดีๆ เข้ามาค่อยว่ากันอีกที

หญิงก็เลยยอมคบม้อด ทอมรุ่นพี่อย่างจริงจัง แต่ก็ไม่ได้เปิดตัวกับใครไม่ว่าจะเป็นกลุ่มเพื่อน หรือครอบครัว ญาติสนิท ก็ไม่มีใครรู้คิดว่าเป็นแค่เพื่อนสนิท เพราะหญิงไม่อยากให้ใครมารู้เรื่องนี้ จึงปิดเป็นความลับ ที่บ้านไม่ได้สงสัย เพื่อนๆ อาจจะมีลังเลใจบ้าง แต่ไม่มีใครมั่นใจหรอกว่าคู่นี้เป็นทอมกับดี้ เพราะรูปลักษณ์ภายนอกของม้อด ทอมรุ่นพี่ของเธอนั้นก็ไม่ได้แมนมากเพราะยังไว้ผมยาว ไม่ได้ตัดสั้นแสดงความเป็นทอมอย่างชัดเจน

ช่วงแรกที่คบกันนั้นทุกอย่างดีงามสวยหวานไปหมด ม้อดเอาใจสารพัด ยอมหญิงทุกอย่าง ซึ่งหญิงเองแรกๆ ก็ไม่คาดหวังอะไรมาก คิดว่าคบม้อดแก้ขัดไปก่อน (แต่ม้อดไม่รู้เรื่องนี้ ที่ว่าหญิงรอจังหวะถ้ามีผู้ชายดีๆ มาก็สวัสดีบ๊ายบายกันละนะ) แต่ด้วยความรักความจริงใจที่ม้อดมีให้นั้น ให้ทั้งความรัก เวลา เครื่องประดับมีค่า สุดท้ายหญิงเริ่มใจอ่อนแพ้ทางรักแท้ของม้อด ที่รักจริง ที่คิดว่าคบฆ่าเวลารอผู้ชาย คบไปคบมา เวลาผ่านไป 6 ปี เป็นไปด้วยความราบรื่นอ่อนหวาน

เข้าปีที่ 7 ทีนี้หญิงรู้ตัวว่ารักม้อดจริงไม่รอผู้ชายที่ไหนอีกแล้ว หญิงเริ่มจริงจัง พอจริงจังทีนี้ก็เริ่มหึงหวง เริ่มมีกฎกติกากับม้อด ห้ามทำงานเสาร์อาทิตย์ (เพราะต่างคนต่างอยู่บ้านจะได้อยู่ด้วยกันเฉพาะเย็นศุกร์-เสาร์-บ่ายวันอาทิตย์) ม้อดทำโปรดักชั่นเฮาส์เวลางานไม่แน่นอน ไปทำงานต่างจังหวัด ต่างประเทศก็ต้องพาหญิงไปด้วย

มันแปลกที่ตอนแรกหญิงไม่คิดจริงจัง ตอนที่ยังไม่รักม้อดมาก ยิ่งกลับไม่คาดหวังอะไรมากนัก จะมาหรือไม่มา จะได้อยู่ด้วยกันไหม หญิงไม่ค่อยใส่ใจ แต่พอครั้นหญิงรักจริงขึ้นมาทุกอย่างเป็นตรงข้าม มาสาย มาผิดเวลา วีกไหนไม่มาค้างก็จะออก
อาการวีน หน้าหงิกหน้างอ กระเง้ากระงอด โดยที่หญิงไม่รู้ตัวว่ามันเป็นการกระทำที่น่าเบื่อ เธอคิดว่านั่นคือความใส่ใจ นั่นคือการแสดงออกของความรัก

จากที่คบกันมา 6 ปีกว่าไม่เคยทะเลาะกันเลย เข้าสู่ปีที่ 7 กลับกลายเป็นคนละเรื่อง หญิงเปลี่ยนไป ขี้หึง แสดงความเป็นเจ้าของ ชอบเผลอดุ เสียงแข็งกับม้อดต่อหน้าคนอื่น เวลาทะเลาะกันก็ชอบท้าเลิก ซึ่งม้อดยอมมาตลอด และนึกน้อยใจเสมอว่าหญิงเห็นทอมเป็นตัวสำรอง คงไม่ได้รักม้อดจริงๆ สุดท้ายม้อดเริ่มไม่ยอมขึ้นมาบ้าง เป็นฝ่ายบอกเลิกเอง หญิงถึงกับเซโรงัง อึ้ง ช็อก เพราะนึกไม่ออกบอกไม่ถูกว่าม้อดจะเป็นฝ่ายบอกเลิก

สุดท้ายรักของม้อดก็หมดอายุ 7 ปี ไม่สามารถต่อวีซ่าไปกันต่อได้

สุดท้ายหญิงก็เจ็บปวดกับความรักเหมือนเดิม ครั้งนี้เธอเสียใจหนักมากๆ เสียใจหนักกว่าตอนเลิกกับแฟนผู้ชายเสียอีก หญิงก่นด่า สาปแช่ง คิดว่าเป็นผู้หญิงด้วยกันไม่ควรทำร้ายจิตใจกันได้เพียงนี้ เธอโทษการเลิกครั้งนี้ว่าเป็นความผิดของม้อดอยู่เป็นปี กว่าจะได้สติ มาทบทวนตั้งคำถามกับตัวเองว่าเพราะอะไรเธอจึงไม่ประสบความสำเร็จกับความรักเลยสักครั้ง ไม่ว่าจะเป็นผู้ชายหรือทอมก็ไม่เวิร์ก เพราะพวกเขาหรือเพราะตัวเธอเอง

ที่สุดเธอได้คำตอบว่า เวลาคบกับผู้ชายเธอจะเป็นฝ่ายยอม เธอจะเกรงใจ (ทั้งๆ ที่ไม่ใช่นิสัยเธอเลย) พอวันหนึ่งเธอหัวแข็งขึ้นมา ผู้ชายจะบอกว่าเธอเปลี่ยนไปไม่อ่อนหวานเหมือนเดิม

เปล่าเลย นั่นมันตัวปลอมของเธอต่างหาก หากเวลาคบผู้หญิงด้วยกัน เธอก็จะไม่สน ไม่แคร์เท่าไหร่ เพราะคิดว่าการเป็นดี้ไม่ใช่ทางเธอ สักวันก็ต้องไปคบผู้ชาย คบทอมแค่ฆ่าเวลา ถ้ารักฉันก็ต้องยอมฉันสิ... คนเราไม่ว่าเพศไหน ไม่มีใครทนเป็นฝ่ายยอมใครได้ตลอดเวลาหรอกนะ

หญิงจึงได้ข้อสรุปว่าข้อผิดพลาดในความรักทุกครั้งของเธอคือ เธอสุดโต่งเกินไป พอรักมากก็จะยอมจนสูญเสียความเป็นตัวเอง ถ้ายังไม่รักเธอก็ไม่ค่อยจะแคร์ ให้อีกฝ่ายยอมเธอตลอดเวลา พอวันหนึ่งเขาไม่ยอมขึ้นมามันก็พัง

ถ้ามีโอกาสได้รักครั้งใหม่เธอจะทำมันให้ดี เธอจะเดินสายกลาง จะเทกและกีฟไปพร้อมๆ กัน เธอจะตอบแทนความรักด้วยรักจริง เธอจะเอาความผิดพลาดมาเป็นบทเรียน จะไม่ยอมผิดพลาดซ้ำ

เธอสัญญากับตัวเอง...