สวัสดีคนแปลกหน้า

จะจัดตัวเองอยู่ในมนุษย์จำพวกไหนดีระหว่าง“มนุษย์เป็นสัตว์สังคม”หรือ“มนุษย์ที่มีโลกส่วนตัวสู้งสูง”เพราะตั้งแต่หิ้วกระเป๋าเดินเข้าบ้านทรายทองเอ้ยเดินเข้าห้องสี่เหลี่ยมซ้ายก็กำแพงขวาก็กำแพงหน้าก็กำแพงดีหน่อยด้านหลังยังมีระเบียงให้พอหายใจหายคอโล่งอยู่บ้างก็คิดตั้งคำถามให้ตัวเองเพราะสภาพแวดล้อมของที่พักอาศัยเปลี่ยนไปมาก

จากเด็กที่เที่ยววิ่งเข้าออกบ้านนั้นโผล่บ้านนี้มีเพื่อนบ้านเห็นหน้าค่าตาก็ยิ้มยกมือไหว้โบกมือบ๊ายบายแลกข้าวแลกน้ำกันอยู่ตลอดๆต้องย้ายมาอยู่คอนโดที่มีเพื่อนบ้านมากมายใกล้ชิดกันม้ากมากห่างเพียงแค่กำแพงกันหากแต่ว่าไม่เคยเห็นหน้าค่าตากันเลย

จากคนที่ชอบพูดจาปราศรัยทักทายไปทั่วยิ้มแจกได้ทุกคนก็กลายเป็นเสือยิ้มยากขึ้นทุกวันๆเพราะเคยเจอเหตุการณ์ให้ได้ยิ้มเก้ออยู่บ่อยๆจากการที่เดินสวนกับเพื่อนร่วมคอนโดขึ้น-ลงลิฟต์พร้อมกันหันหน้าไปสบตากำลังจะฉีกยิ้มเพื่อนบ้านก้มหน้าเมินหน้าหนีหลบสายตาไปซะงั้นพอเจอแบบนี้บ่อยๆก็เลยกลายเป็นสงบปากสงบคำเก็บยิ้มไว้คนเดียวไปเสียเฉยๆ

มีครั้งหนึ่งเปิดประตูห้องออกมาพร้อมกันกับกับห้องตรงข้ามเงยหน้าสบกันจังๆอึ้งไป2วินาทีแล้วก็หน้านิ่งไปเสียอย่างนั้นทั้งสองฝ่ายเหตุการณ์นั้นก็แปลกใจตัวเองว่าทำไมเราต้องตกใจด้วยแล้วทำไมต้องอึ้งใส่เพื่อนบ้านขนาดนั้นวันดีคืนดีเปิดประตูออกมาเจออีกครั้งที่2ไม่อึ้งปฏิกิริยาทุกอย่างเคลื่อนไหวไปอย่างปกติสบตากันนิดแล้วต่างเดินไปตามเส้นทางเดียวกันอีกคนเลือกลงลิฟต์อีกคนเลือกเดินบันไดคงเพื่อลดความอึดอัด(มั้ง)

บางครั้งการอยู่ในคอนโดที่มีหลายสิบห้องในชั้นเดียวกันแต่เรากลับรู้สึกเป็นเพียงผู้อาศัยคนเดียวบนตึกนี้ได้ยินเสียงคนเดินพูดจากันบ้างแว่วตามช่องลมแต่ก็ราวกับไร้ผู้ใดที่จะเจรจาปราศรัย

เกิดคำถามกับตัวเองเล่นๆแบบนี้อยู่หลายครั้งมองความสัมพันธ์ของผู้คนโดยรอบที่ไม่ต่างจากเราเป็นหรือเราไม่ได้แตกต่างแต่เรากำลังกลมกลืนเข้าไปกับความสัมพันธ์แบบชีวิตที่เป็นของเราเพียงผู้เดียวตั้งอยู่โดดเดี่ยวโด่เด่เหมือนตึกสูงตระหง่านที่อาศัย

จนถึงเช้าทำงานวันหนึ่งที่ไม่ได้พิเศษอะไรเลยหัวฟูๆหิ้วของพะรุงพะรังเปิดประตูพรวดออกไปแบบรีบๆบร๊ะเจ้า!!เจอกับเพื่อนห้องตรงข้ามอีกแล้วเราฉีกยิ้มกว้างให้ไปก่อนสมองสั่งการใดๆแล้วหน้านิ่ง(ที่เราเริ่มคุ้นเคย)ก็ค่อยๆผุดรอยยิ้มตอบกลับมาก่อนจะเดินขนานกันไปบนทางเดินแคบๆเส้นทางเดิม

หากแต่รอยยิ้มยังพราวอยู่ข้างในใจไม่ยอมหุบ...