กัณณ์ กาญจนประชาชัย ชายหนุ่มผู้เขียนภาพด้วยแสง
ในยุคสมัยที่ปฏิเสธไม่ได้ว่า ใครๆ ก็จับกล้องถ่ายภาพได้ ช่างภาพอาชีพจึงกลายเป็นอีกหนึ่งในการงานที่หนุ่มสาวไม่น้อยต้องการก้าวไปแตะให้ถึงคำนั้น
โดย...พงศ์ พริบไหว ภาพ วีรวงศ์ วงศ์ปรีดี
ในยุคสมัยที่ปฏิเสธไม่ได้ว่า ใครๆ ก็จับกล้องถ่ายภาพได้ ช่างภาพอาชีพจึงกลายเป็นอีกหนึ่งในการงานที่หนุ่มสาวไม่น้อยต้องการก้าวไปแตะให้ถึงคำนั้น และแทบไม่น่าเชื่อว่าน้อยยิ่งกว่าน้อยในกลุ่มคนที่มีความฝันเหล่านั้น ล้วนถูกคัดกรองอย่างเข้มข้นในสายงานก่อนจะได้เป็นช่างภาพอาชีพ และในวันที่แสงเงากำลังเหมาะกับการถ่ายภาพเราได้มีโอกาสพูดคุยกับพ่อหนุ่มอารมณ์ดีคนหนึ่ง ซึ่งได้ชื่อว่าเป็นช่างภาพที่ถ่ายภาพอินทีเรียร์ได้งามจับใจ
ท๊อป-กัณณ์ กาญจนประชาชัย คือชายหนุ่มวัย 29 ปี ที่ควบตำแหน่งหัวหน้าช่างภาพในนิตยสาร Home and Resort นิตยสารออกแบบตกแต่งน้องใหม่ที่กำลังเริ่มเข้าขวบปีที่ 2 หากนับดูจากอายุการงานและฝีมือหนุ่มคนนี้ถือเป็นช่างภาพดาวรุ่งที่น่าจับตา อีกทั้งหากมองในมุมภาพอินทีเรียร์เขาเองถือว่ามีสไตล์ไม่เหมือนใคร โดยเฉพาะในเรื่องของแสงเงาและอารมณ์ภาพ สามารถทำให้ภาพบ้านที่ดูนิ่งๆ หรือบางมุมที่ดูเงียบๆ ออกมาสวยงามน่าตื่นเต้นอย่างเหลือเชื่อ
เมื่อพูดคุยถึงอาชีพช่างภาพกับชายคนนี้ พบว่าทุกครั้งที่เขาเล่าเกี่ยวกับการงาน บนใบหน้าดูมีความสุขตลอดเวลา แสดงให้เห็นชัดว่าเขารักงานของเขามากแค่ไหน แทบไม่น่าเชื่อว่าเขาเองไม่เคยเรียนมาทางด้านถ่ายภาพเลย หนำซ้ำยังเป็นหนุ่มนักเรียนกฎหมายจากนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหงที่ไกลห่างสายงานที่ทำอยู่ แต่เมื่อได้เข้าไปผูกพันกับการถ่ายภาพ เด็กหนุ่มที่ครอบครัวหวังให้ทำงานรับราชการ กลับหันเหชีวิตเดินบนเส้นทางสายใหม่ตัดสินใจพักเรื่องเรียนและพาตัวเองออกไปกดชัตเตอร์
“สมัยเรียน 10 กว่าปีก่อน เมื่อมาอยู่กรุงเทพฯ พ่อแม่ตั้งใจส่งให้มาเรียนนิติ คือครอบครัวอยากให้เราทำงานราชการ แต่พอเรามาเจอโลกที่มีทุกสิ่งทุกอย่างที่ต่างจังหวัดไม่มี เราก็ได้เข้าไปในกลุ่มเพื่อนที่ถ่ายภาพ ได้ไปจับกล้องทั้งๆ ที่ตอนนั้นพ่อแม่ก็ไม่สนับสนุน คือตอนแรกเราเป็นคนชอบถ่ายรูปไม่ได้ตั้งใจจะจริงจัง แล้วพอได้อยู่กับกล้องมากๆ เรามีความรู้สึกชอบคือไม่ได้คิดว่ามันเท่นะ แต่มันน่าสนใจ คิดว่าสักวันต้องทำงานเก็บเงินซื้อกล้องดีเอสแอลอาร์ให้ได้
“พอวันหนึ่งเรามีกล้องเป็นของตัวเอง ด้วยเป็นคนที่ไม่ได้ร่ำเรียนถ่ายภาพมาโดยตรง ตอนแรกที่จับกล้องแบบดิจิทัล เราถ่ายอะไรมาก็มืดหมดเลย (หัวเราะ) จากนั้นก็เริ่มเรียนรู้จากเพื่อนผ่านทางโทรศัพท์ให้สอนว่าอะไรคืออะไร หลังจากนั้นก็เริ่มจริงจัง ตัดสินใจไม่เรียนต่อนิติแล้ว เพราะเรารู้ว่าเรารักการถ่ายภาพและจะใช้มันเลี้ยงชีวิต พอคิดแบบนั้น เราเลยต้องพยายามมากๆ เรียนรู้จากคนที่เก่งกว่าและฝึกมากกว่าคนอื่น หลังจากฝึกเป็นปี ช่วงหนึ่งก็มีโอกาสทำงานถ่ายภาพอินทีเรียร์ให้กับนิตยสารออกแบบตกแต่งหัวใหญ่เลย ก็ทำงานถ่ายภาพมาตั้งแต่ตอนนั้น แล้วก็ฝึกฝนตัวเองอยู่ตลอดจนตอนนี้ก็ถ่ายภาพมาเกือบ 10 ปีแล้ว”
แน่นอนว่าการถ่ายภาพแบ่งออกได้หลายประเภทและงานภาพอินทีเรียร์ก็ดูเหมือนเป็นงานในวงจำกัด ถึงแม้จะมีวิธีการทำงานที่ไม่ซับซ้อน ทว่าบางครั้งการทำงานลำพังกับสิ่งปลูกสร้างก็ไม่ใช่เรื่องสนุก ยิ่งต้องบังคับภาพให้ออกมาดูสวยงามยิ่งเป็นเรื่องที่กดดัน หากคิดภาพตามว่าถ้าคนหนึ่งคนต้องวาดแสงลงบนเฟรม โดยทำให้สิ่งปลูกสร้างที่นิ่งเฉยออกมาดูสวยงามและมีอารมณ์ภาพ นอกจากความอดทนแล้วเทคนิคก็เป็นเรื่องสำคัญ เช่นที่ช่างภาพหนุ่มเล่าและชวนให้คิดตาม
“ยกตัวอย่างความแตกต่างของการถ่ายภาพพอตเทรดกับภาพอินทีเรียร์ ถ้าถ่ายคนอยากให้ภาพดูสดใสเราสั่งให้แบบยิ้มได้ แต่ถ่ายภาพอินทีเรียร์เราสั่งแบบนั้นไม่ได้ ฉะนั้นมุมมองและการจัดวางจึงสำคัญ ภาพอินทีเรียร์ถึงจะออกมาได้อารมณ์ คือเราต้องรู้จักดึงดูดเสน่ห์จากบรรยากาศมาใช้ในงาน นี่คือเสน่ห์ของงานถ่ายภาพลักษณะนี้ แล้วมันช่วยให้เรากลายเป็นคนต้องคิดตลอดเวลา ไม่อยู่กับที่ ไม่อยู่ในกะลาใบเดิม เหมือนได้เรียนรู้อยู่ตลอดชีวิต”
เจ้าของคำพูดยิ้มเมื่อพูดจบ ทว่าอยู่ๆ คำถามที่คาใจก็เข้ามาในความคิดก่อนเอ่ยถามช่างภาพหนุ่มออกไปว่า ตัวเขาเองถึงวันนี้เสียใจไหมที่ทิ้งการเรียนเพื่อมาทำสิ่งนี้ ซึ่งเจ้าตัวครุ่นคิดก่อนจะส่ายหัวไปมาและบอกว่าตัวเขาไม่เคยเสียใจเลย กลับมีความสุขเสียด้วยซ้ำ เพราะนอกจากได้ทำสิ่งที่รักยังมีแกลเลอรี่เป็นของตัวเองโดยไม่ต้องเสียเงินค่าเช่าที่ เพราะได้จัดแสดงผ่านหนังสือไปทั่วประเทศ และภูมิใจมากที่สุดคือพ่อแม่เข้าใจและมีความสุขทุกครั้งที่ได้เห็นชื่อลูกอยู่ในนิตยสารหรืองานต่างๆ ซึ่งล้วนเกิดมาจากความตั้งใจแบบทุ่มสุดตัวให้กับงานที่เลือก อย่างที่เจ้าตัวได้กล่าวไว้...
“เด็กสมัยใหม่มองการถ่ายภาพว่าเท่ แต่ถ้าจะถ่ายภาพเป็นอาชีพคุณต้องมีมากกว่านั้น อย่างเรามองการถ่ายภาพคือศิลปะแขนงหนึ่ง ถ้าสามารถสร้างงานศิลปะจากการถ่ายภาพได้มันคือที่สุดแล้วสำหรับการทำงาน ซึ่งนั่นมันทำให้ทุกวันนี้เรายังไม่หยุดเรียนรู้ เพราะตราบใดที่คิดว่าเราเก่ง เราจะไม่สามารถเรียนรู้ได้อีก อย่างตอนเริ่มทำนิตยสาร ‘HomeandResort’ เริ่มคิดกันขึ้นมาแค่คนไม่กี่คน แล้วมีโอกาสได้ทำในแบบของเราเอง มันก็ยิ่งทำให้ได้เรียนรู้หลายอย่างในอาชีพช่างภาพ แน่นอนที่ผ่านมามันมีทั้งเรื่องที่เคยผิดหวัง ทั้งที่เคยเจ็บ แต่เราจะอดทนเสมอ แล้วเอาสิ่งนั้นมาเป็นแรงผลักสร้างงานดีๆ สำหรับเรา นี่แหละมันคือความเท่ของการได้เป็นช่างภาพ”
หลังจบบทสนทนาเขาทิ้งท้ายไว้เช่นนั้น ก่อนหยิบกล้องขึ้นมาถ่ายหน้าร้านกาแฟที่แสงแดดกำลังกระทบผนังอิฐ
