วัดที่แท้?

โดย...ชัยฤทธิ์ ยนเปี่ยม

ยุคทุนนิยม เงินเป็นหัวใจของทุกสิ่ง แม้แต่วัดหลายสิบปีมานี้ก็ถูกเงินเข้ามากำหนด จากที่แต่ก่อนญาติโยมเข้าวัดแล้วเกิดความสงบสุขเป็นศูนย์รวมจิตใจของคนไทย แต่เดี๋ยวนี้เข้าวัดกลับสร้างความทุกข์ที่ได้เห็น วัดแข่งกันทำธุรกิจขายบุญ ขายวัตถุนิยมด้วยโฆษณากันดุเดือด

เห็นวัตรปฏิบัติของสงฆ์หลายรูปดูแล้วเสื่อมศรัทธา อวดอุตริ สร้างปาฏิหาริย์ ยังปรากฏดาษดื่น ให้ผู้คนงมงายหลงใหล ข่าวพระฉาวมั่วสีกา มัวเมาในอำนาจ หลอกผู้คน กระทั่งสร้างอาณาจักรผ้าเหลืองให้ยิ่งใหญ่ แต่ฉากหลังกลับฉ้อฉล บังทรัพย์สาธุชน

กุศโลบาย “ทำบุญมาก ยิ่งได้มาก ช่วยลดกรรมลงได้” บางวัดจึงดูดเงินเราไปสร้างอำนาจ สะสมบารมี ขยายอิทธิพลกลายเป็นอภิมหามาเฟียผ้าเหลือง เป็นศูนย์กลางการฟอกเงิน

เข้าวัดสมัยนี้ จะเดินกระเป๋าแห้งติดตัวไปไหว้พระอย่างเดียวไม่ได้แล้วอย่างน้อยก็ต้องมีเงินทำบุญสารพัดรูปแบบที่วัดจัดให้ ไถ่ชีวิตโค ซื้อกระเบื้องโบสถ์ ทำบุญประจำวันเกิด

“เวลาทำบุญ อย่าทำให้เรารู้สึกลำบาก มีเท่าไรทำเท่านั้น” คำพูดนี้ใช้ไม่ได้กับสังคมไทยที่เทพลังศรัทธาไปให้วัดและศาสนา ไม่มีใครกล้าคิดจะตรวจสอบหรือตั้งคำถาม โดยเฉพาะวัดธุรกิจหลายแห่ง เพราะวาทกรรมที่ว่า“อย่านินทาพระ จะเป็นบาป พานตกนรกหลายขุม เพราะท่าน คือ ผู้ทรงศีล”

การได้เข้าวัดที่มีสภาพพอเพียงช่วยให้เราชาวพุทธคิดถึงการไม่ยึดติดปล่อยวาง หาใช่วัดอลังการงานสร้างหรูหราเกินตัว ขายบุญ อวดอ้าง ป่าวประกาศเรี่ยไรเงินทองซื้อที่ดินไม่

วัดควรใหญ่โตทางจิตใจ ดีกว่าใหญ่ทางวัตถุกระตุ้นให้คนเข้าไปบริจาค ระดมทุน หรือเต็มไปด้วยพิธีกรรมสะเดาะเคราะห์ ปล่อยนก ปล่อยเต่า ปลาไหล แล้วไปจับมาขายใหม่ มันก็เหมือนกับการสนับสนุนทางอ้อมให้ทำบาปจับสัตว์มาทำพิธีกรรมไม่จบสิ้น

ถ้ายอมรับในกฎทำดีได้ดี ทำชั่วได้ชั่ว ตามหลักพุทธศาสนา ทุกอย่างก็จบ...

วันก่อนมีโอกาสไปทำบุญ 9 วัด กับครอบครัว ซื้อของไปถวาย ไม่มีอะไรมาก ก็หยูกยา นม ยาสีฟัน ของใช้ประจำวัน โดยไม่ได้ตั้งใจเจาะจงวัดไหนพิเศษ คิดว่าไปที่ไหนก็แวะที่นั่น บังเอิญผ่านวัดดังพอดี เมื่อไปถึงต้องไปต่อคิว เจ้าอาวาสวัดดังถามว่า “เอาอะไรมาบ้าง”

ผมนี่ถึงกับหน้าชา เพราะของที่มาถวายก็ไม่ได้มากมาย เลยตอบไปว่าของใช้เล็กน้อยครับ ไม่ได้ต้องการมาเอาเครื่องรางอะไร สุดท้ายท่านให้เชือกผูกข้อมืดลงคาถาศักดิ์สิทธิ์เป็นสิริมงคล

ครั้นไปอีกวัด เหลือบไปเห็นของถวายมากมายใหญ่โต ท่านเจ้าอาวาสตื่นมาพอดีแจ้งท่านว่า มาทำบุญครับ ก็ถูกถามด้วยคำถามเดียวกันอีกว่า “มีอะไรมา”

ก่อนที่จะแวะไปอีกวัดไม่ไกล เจ้าอาวาสไม่อยู่ เลยทำบุญกับพระลูกวัดวัยกลางคนท่านให้เหรียญหลวงปู่ทวดเป็นสิริมงคลและแลกเปลี่ยนว่าวัดยุคนี้ขายของเยอะ อยู่กันวุ่นวาย ไม่สงบแล้ว

วัดที่มีอยู่ใกล้ตัวชาวพุทธ แต่วัดที่แท้กลับห่างไกลตัวเรามากขึ้นทุกที...