ในเมื่อธรรมไม่ใช่เทรนด์ ก็ไม่จำเป็นต้องเช็กยอดไลค์!

โดย...ว.แหวน

ทุกวันนี้...เราคิดว่าธรรมะคืออะไร?

ฉันไม่ใช่คนเอะอะอะไรก็อ้างธรรมะ บอกใครต่อใครว่าเรา like ธรรมะ เขาไปปฏิบัติธรรมที่ไหน? ทำบุญอะไร? เกาะติดกระแสบุญไม่เคยขาด! ฉันไม่ใช่คนใฝ่ธรรมขนาดนั้น!

ทุกวันนี้...ธรรมะคืออะไร?  ไปวัดทำบุญปฏิบัติธรรมหรือ? พูดจาภาษาธรรมหรือ? อ่านหนังสือธรรมะหรือ? แล้วพอกลับมาบ้านยังทุกข์ไหม? ชีวิตยังมีปัญหาไหม?  เราเข้าใจคำว่าธรรมะแค่ไหน? ถ้ายังจัดการกับจิตใจ ปัญหา และชีวิตของตัวเองไม่ได้ จะหาความสงบทีก็ต้องไปวัด ทำบุญปฏิบัติธรรม ซาบซึ้งกับหนังสือธรรมะ แต่พอวางไว้ก็กลับสู่โหมดชีวิตเดิมๆ ทุกข์ใหม่ค่อยกลับมาอ่าน นี่หรือคือคนใฝ่ธรรม?

โลกในยุคปัจจุบันฉันเห็นใครต่อใครที่แสดงตนว่าใฝ่ธรรมะ เข้าวัดทำบุญปฏิบัติธรรมอย่างสม่ำเสมอ กระหน่ำแชร์บุญ โพสต์ธรรม หน้าไทม์ไลน์เต็มไปด้วยเรื่องราวธรรมะ ไม่ว่าจะเป็นคำสอนและข้อความเตือนสติต่างๆ  แต่ขณะเดียวกันกลับจัดการชีวิตตัวเองได้ไม่พอดีและดีพอ ชีวิตตัวเองยังเต็มไปด้วยปัญหา นอกบ้านดูชิล ฟิน สบาย ไฮเอนด์  แต่ในบ้านกลับร้อน ยังอยากมี อยากได้ ทุกข์ ทำผิดซ้ำๆ ยังผิดหวัง ยังต้องการนั่นนี่ ยังอิจฉา ยังไม่พอ ยังทุกข์กับการเปรียบเทียบ ยังหมั่นไส้ชีวิตคนอื่น ยังอยากอวดชีวิตตัวเอง

สรุปว่าที่เราแสดงออกทางธรรม เราไปปฏิบัติธรรมเพราะเราอยากแก้ไขชีวิตจริงๆ หรืออยากเกาะติดเทรนด์ แท้จริงแล้ว...ธรรมะไม่ได้สอนให้เรามุ่งแสดงธรรม อวดธรรมในที่สาธารณะหรอกนะ แต่สอนให้เราเรียนรู้ กล้าเผชิญ มองเข้ามาที่ตัวเอง หาเหตุให้เจอต่างหาก ไม่ใช่การเผื่อแผ่คำสอนให้คนอื่น แต่นำกลับมาใช้ในชีวิตประจำวันไม่เป็น ธรรมะไม่ใช่ห้องคาราโอเกะที่พอเข้าไปแล้วลืม พอเดินออกมาก็กลับไปใช้ชีวิตแบบเดิม เพราะถ้าเป็นเช่นนั้นธรรมะก็คงไม่ต่างจากสุราที่เสพเป็นพักๆ แค่พอให้ลืมทุกข์

ในความคิดฉันการปฏิบัติธรรมให้ถึงธรรมที่สุดน่าจะคือการจัดการกับชีวิตตัวเองได้อย่างพอดี มีสติ เรียบง่าย สงบ จัดการกับทุกขณะจิตใจไม่ให้เอ่อล้น เอนเอียงไปทางใดทางหนึ่งนานเกินไป ธรรมะไม่ได้สอนให้เราเยอะ ยึด พึ่ง อวด แต่สอนให้เรารู้จักจัดการกับธรรมชาติของตัวเอง เบา วาง สงบในทุกขณะจิต แค่เข้าใจความหมายของการใช้ชีวิตก็ถือว่าเข้าใจธรรมะ

ถ้าจะให้เปรียบเทียบ สำหรับฉัน...ธรรมะเหมือนพลังงานที่มองเห็นได้ในที่มืด ถ้ามันอยู่กับใคร มันจะกระจ่างสว่างโร่ราวกับพลังออร่าผุดออกมาจากตัวเราเอง ผู้คนรอบข้างจะมองเห็น รู้สึกได้ มันเป็นรัศมีแห่งความสงบ สดชื่น เบิกบาน จริงใจ เป็นมิตร ต่อให้อวดอ้างให้ใครเห็น แต่หากคนที่รัก คนที่อยู่รอบตัวกลับไม่รู้สึกเช่นนั้น แม้แต่ตัวเราเองก็ยังหาความสงบในใจไม่เจอ  เราจะพูดเต็มปากได้อย่างไรว่าเราใฝ่ธรรม!

ธรรมะ...ไม่ใช่โฆษณาชวนเชื่อ พระพุทธเจ้ายังไม่เคยป่าวประกาศบอกใคร ไม่ต้องบอกให้ใครเชื่อว่าเรามี วันหนึ่งคนจะรู้เองและคนแรกที่ควรรู้ว่าตัวเรามี...คือตัวเราเอง!

ก่อนที่จะแบ่งปันธรรมให้ใคร ในตัวเราควรมีมากพอจนนิ่งได้เย็นเป็น

ในเมื่อธรรมไม่ใช่เทรนด์ เราก็ไม่จำเป็นต้องคอยเช็กยอดไลค์!

เราจะถึงธรรมได้อย่างไร? ถ้าชีวิตยังต้องจัดฉาก!

เกี่ยวกับ ว.แหวนเธอเป็นนักเขียนที่มีผลงานต่อเนื่องมากกว่า 10 ปี กับหลากหลายงานเขียนทั้งแนวจิตวิทยา สร้างกำลังใจและการ์ตูนแนวสนุกสนาน ผลงานสร้างชื่อเสียง อาทิ Life on the rock, เป็นอะไรไป...ความรัก? ชีวิตเรา...เอาไงดี? การ์ตูนซีรี่ส์ "บอย" ผลงานล่าสุด หนังสือ "สรุปว่าตัวฉัน...ป้า" และการ์ตูนซีรี่ส์ "บอย" ตอน "Faceboy" No.35

ฝากติดตามผลงานและเข้าไปพูดคุย อ่านความคิดกันได้ที่ Facebook.com/Worwaenfanpage