เฮลโหล... เพื่อนข้างห้อง

โดย...คาเอรุ

เกิดมาในชีวิตก็อาศัยอยู่ในบ้านเดี่ยวมาโดยตลอด หะนี้... บ้านก็อยู่ไกลเกิ๊น ก็เลยอยากจะขยับมาอยู่ในเมืองกับเขาบ้าง ตัดสินใจซื้อคอนโด แต่ก็ไม่ทิ้งอารมณ์แบบอยู่บ้าน เลือกซื้อห้องชั้นหนึ่งที่มาพร้อมระเบียงกว้างและสวนสวย บรรยากาศดี๊...ดี แถมคอนโดนี้ก็เข้าซอยมาไกล (จัง) เรียกว่า ถ้าหยุดอยู่บ้านวันไหน จะได้บรรยากาศแสนจะเงียบสงบสุดๆ ด้วย

การออกจากบ้านมาอยู่คนเดียวนั้นแสนเหมือนสวรรค์ จะออกจากบ้านตอนไหนก็ได้ กลับตอนไหนก็โอเค กลับมาแล้วออกไปใหม่ เที่ยวดึกๆ ก็ไม่ต้องกลัวใครต่อใครค้อนเอา

ก่อนหน้านี้ได้ข่าวว่า คนอยู่ในเมือง ชาวคอนโดเขาต้องอยู่ตัวใครตัวมันกันใช่มั้ย กรณีนี้ก็เข้ากับนิสัยส่วนตัวของอิชั้นพอดี ที่เป็นคนยิ้มยาก และไม่ค่อยอยากผูกมิตรกับใคร แบบว่าเป็นคนเก็บเนื้อเก็บตัว ไม่สุงสิงฟรุ้งฟริ้งมุ้งมิ้งกับใคร

มาเข้าเรื่องเมาท์เพื่อนข้างห้องสองนาง (นาย) ของอิชั้นนั้นเป็น “เพื่อนสาว” อยู่ด้วยกันเป็นคู่ตุนาหงัน ช่วงย้ายเข้ามาอยู่ใหม่ๆ มีเวลาออกไปเจอสบตากันบ้าง (ต้อง) ส่งยิ้มให้นิดหน่อย (อย่างเลี่ยงไม่ได้) แต่อิชั้นก็พยายามเลี่ยงการเจอะเจอกันให้มากที่สุด (นิสัยส่วนตัว) เห็นสองนางที่ว่า นิยมนั่งเล่นรับลมริมระเบียง อิชั้นก็โผล่ศีรษะออกไปให้น้อยที่สุดเท่าที่จะน้อยได้ คือถ้าเกิดไปเมาท์มอยจนสนิทสนมขึ้นมา มันจะไปยังไงคะ เวลาและพื้นที่ส่วนตัวนี่เป็นสิ่งสำคัญสูงสุดในชีวิตเลยนะฮ้าาาาาา

เสียด๊าย เสียดาย ที่เป็นมนุษย์ ไม่ใช่หมา ไม่ใช่แมว ไม่สามารถฉี่หรือเอาตัวแถผนังเพื่อสร้างสัญลักษณ์เรื่องอาณาเขต “ห้ามเข้า” เพื่อสื่อสารกับมนุษย์กันเองได้

อยู่มาวันหนึ่ง ระหว่างที่อิชั้นกำลังนั่งชิลกับซีรี่ส์บนเคเบิลทีวี โดยเปิดม่านบริเวณกระจกระเบียงสวนเอาไว้ โหย... กำลังเพลินเลย อยู่ดีๆ เพื่อนสาวข้างห้อง (ที่ไม่เคยรู้จักพูดคุยกันมาก่อนเล้ยยยย) ก็เดินมายืนอยู่ในสวนหลังบ้าน พร้อมเชื้อเชิญให้ไปนั่งปาร์ตี้ที่ระเบียงห้องของนาง เนื่องในโอกาสวันเกิด

โอ้... แม่เจ้า วันเกิดอิชั้นหรือเพื่อนสนิทมิตรสหาย ถ้าเวลาว่างมิตรงกันนี่ยังเลื่อนๆ ไป ไม่ต้องฉลองกันเลยนะคระ อันนี้จะต้องไปฉลองวันเกิดเพื่อนข้างห้อง (ที่ไม่เคยรู้จักพูดคุยกันมาก่อนเล้ยยยย)

เล่าให้ใครฟัง ใครก็ต้องถามว่า ไปมั้ย โอ๊ย... มาแบบนี้อิชั้นจะไปตั้งตัวทันอะไร้... ท่าทางชิลกับซีรี่ส์แบบนั้นมันก็ต้องว่างอยู่เต็มประตู (ใครมีทางออกดีๆ ก็เขียนมาแชร์กันหน่อย เผื่อไว้ใช้โอกาสหน้า) ก็ต้องแหะๆๆๆ เดินตามนางไปตามรูปการณ์

ระหว่างไปปาร์ตี้ (จำเป็น) ในหัวสมองอิชั้นก็พยายามคิดนานาสารพัดกลวิธีที่จะกลับห้องของตัวอยู่ตลอดเวลา แหม... กว่าจะรอดมาได้ก็ปาไปเป็นชั่วโมงเหมือนกันนะฮ้าาาาาา

หลังจากนั้น ก่อนจะแง้มม่าน เปิดบานประตูนั่งชิล อิชั้นต้องเงี่ยหูฟังก่อนว่า มีอันใดเคลื่อนไหวอยู่ที่ระเบียงห้องข้างๆ หรือเปล่า เอ่อ... ขออภัย ที่ห้องนี้ปิดม่านเงียบตัลหลอดเลยนะคร้าาาาาา (คิดว่ามันคงตายไปแล้วละคร่า 555)

เฮลโหล แอนด์ กู๊ดบาย... คุณเพื่อนข้างห้อง