กลซ่อนเวลา

แสงสีจากหลากไฟกะพริบ สายรุ้งกระดาษสี ดาวกระดาษ กระเช้าของขวัญวางเรียงราย การ์ดอวยพรหลากหลายรูปแบบ ลูกโป่ง เพลงประจำเทศกาล ปฏิทินปีเก่าค่อยๆ หายไปจากสายตา เพื่อจะบอกเราว่า ปีเก่าสิ้นสุดลงแล้ว...ผ่านไปอีกปี

ใครบางคนบ่นดังๆ ให้ฟังว่า เวลาแต่ละปีผ่านไปเร็วจนทำให้อดคิดไม่ได้ว่าช่างแสนเร็วยิ่งกว่าโกหกเสียอีก โมงยามที่ล่วงไปๆ วูบหายวับไปโดยไม่ทันตั้งตัวตั้งสติรู้ได้เลยว่าอันตรธานไปอยู่ที่ไหนหมด เรื่องนั้นเรื่องนี้ที่เคยวางแผนไว้ตั้งแต่ต้นปี สุดท้ายก็ไม่ได้ลงมือทำ ยิ่งคิดยิ่งน่าเจ็บใจยิ่งขึ้นไปอีก เพราะดูเหมือนเรื่องนี้เปรียบไปก็เหมือนมายากลเดิมๆ ประเภทเสกนกพิราบ เสกไพ่ เสกกระต่าย ให้หายวับ ทริกเดิมๆ ที่รู้จักมักคุ้นกันดีเล่นซ้ำเล่นซากกันมาครั้งแล้วครั้งเล่า แต่สุดท้ายก็กลับสร้างความประหลาดใจได้ทุกคราว

เขาคนเดิมร่ายยาวอีกว่า มีอีกเรื่องหนึ่งที่น่าตั้งข้อสังเกตอย่างยิ่ง ทุกปีที่ผ่านเลยยังคงพบว่าตัวเองยังบ่นเรื่องเดิมว่า “ไม่มีเวลา” ทั้งที่แทบทุกสิ่งรอบตัวในช่วงหลายปีที่ผ่านมาของโลกยุคใหม่ถูกออกแบบให้เอื้ออำนวยความสะดวก รวดเร็วต่อการใช้งาน ลดทอนทั้งขั้นตอนและเวลาที่เคยใช้ไปกับเรื่องเดียวกันในยุคก่อนหน้านี้ 

อีกคนที่ฟังอยู่พยักหน้าเห็นด้วยกับสิ่งที่ได้ยิน ก่อนจะเสริมด้วยรายละเอียดว่า ที่เห็นชัดคือความสะดวกสบายจากสิ่งบันเทิง การเลือกดูหนังฟังเพลงใหม่ๆ ไม่จำเป็นต้องเดินเข้าไปในร้านอีกต่อไปแล้ว อยากดูอยากฟังอะไรก็โหลดได้จากที่บ้านโดยไม่ต้องเสียเวลาเดินทางไปที่ไหนเลย

นอกจากที่เล่ามาแล้ว เขายังฉายภาพอนาคตให้ผมฟังอีกด้วยว่า ในอีกไม่นานตัวหนังสือจะถูกลดบทบาทลง (ผมสงสัยว่าลดลงกว่าที่เป็นอยู่ได้อีกหรือ) ภาพนิ่ง คลิปวิดีโอ และอินโฟกราฟฟิกจะเข้ามาแทนที่ และอาจจะเข้ามาทำหน้าที่กำหนดวาระความสนใจของผู้คนแทนสื่อกระแสหลักแขนงต่างๆ ด้วยซ้ำไป

เขาคนนี้ยังบอกด้วยว่า ผู้คนในโลกอนาคตจะเลิกสนใจ เลิกให้ความสำคัญกับตัวหนังสือยาวๆ ที่ไร้คุณภาพ ยากต่อความเข้าใจ ไม่ฮิปหรือเจ๋งกระทั่งอ่านจบแล้วอดกดแชร์ให้คนอื่นๆ ไม่ได้ (ถือเป็นเงื่อนไขที่หินทีเดียว) ยุคเริ่มต้นของตลาดออนไลน์ เราเป็นเหมือนหนูทดลอง มีโอกาสได้ใช้ของฟรีมากมาย แต่ในอนาคตอันใกล้นี้ ทุกอย่างเป็นเรื่องของธุรกิจ

ในอีกไม่นานนี้ โทรศัพท์มือถือจะเป็นเทพเจ้าองค์น้อยๆ ที่คอยดูแล ปกป้อง ลิขิตทุกสิ่งทุกอย่างในชีวิตเรา

ผมฟังพวกเขาพลางเกิดคำถามในใจว่า ถ้าแต่ละปีที่ผ่านไป ความสะดวกสบายที่เพิ่มขึ้นและมีแนวโน้มว่าจะขยายขอบเขตอย่างไม่รู้จบ คืบคลานไปสู่อนาคตได้อย่างน่าอัศจรรย์ แต่ทั้งหมดไม่ได้ทำให้มีเวลาเพิ่มขึ้น (อย่างน้อยๆ ก็ในความรู้สึก) ขณะเดียวกันหากเปรียบภาวะนี้ได้กับกลซ้ำซาก แล้วเบื้องหลังหรือคำเฉลยของกลซ่อนเวลาคืออะไรกันแน่ อะไรขโมยเวลาพวกเขาไปหมด

ผมคิดและหวังคำตอบอย่างเลื่อนลอยและคิดว่าได้คำตอบแล้ว เมื่อพบว่าพวกเขากำลังจมจ่ออยู่กับหน้าจอบนฝ่ามือ ตัดขาดจากโลกภายนอก นาทีแล้วนาทีเล่าผ่านไปและผ่านไป