เรื่องเล่าของ วัชรพล กับ ภูริตา

บอกได้เลยว่า วันนี้รู้สึกมีความสุขมากที่ได้มาพบปะพูดคุยกับผู้ซึ่งกำลังตกหลุมรักน้องแมวอย่างถอนตัวไม่ขึ้น เธอชื่อ แอ้ว-ภูริตา บุญล้อม บรรณาธิการความงาม นิตยสารแฮมเบอร์เกอร์ และเธอก็เป็นนักวาดภาพลายเส้นการ์ตูนชื่อดัง ที่ใช้นามปากกาว่า งิงิ

วันนี้ เธอจะบอกเล่าเรื่องระหว่าง เธอ กับ คุณวัชรพล นามสกุล ห้าแยก

“ต้องบอกก่อนว่า ตั้งแต่เล็กจนโต เป็นคนที่กลัวแมวมากๆ ไม่กล้าเข้าใกล้ กลัวเล็บ กลัวคำว่าแมว กลัวทุกอย่างที่เป็นแมว แต่เหมือนโชคชะตาเล่นตลก อยู่ดีๆ วันหนึ่งที่ในตกหนัก แฟนก็เปิดประตูเข้ามาในบ้าน พร้อมกับเสียงร้องของแมวเด็ก ตอนแรกไม่กล้าเข้าใกล้ แต่ด้วยความที่แฟนเล่าให้ฟังว่า เขาเห็นเจ้าแมวตัวนี้นอนอยู่ข้างถนน แถวๆ ห้าแยกวัชรพล เขากลัวกลัวรถเหยียบเจ้าแมวตัวนี้ แถมมองหาแม่ของแมวก็ไม่มี เขาเลยอุ้มมันไปหาหมอ แล้วก็สงสารไม่รู้จะเอาไปคืนแม่ของมันที่ไหน หรือต้องไปคืนใคร ก็เลยเอากลับมาบ้าน และก็ตั้งชื่อน้องแมวตัวนี้ว่า วัชรพล นามสกุล ห้าแยก (หัวเราะ)”

ภูริตาเผยว่า จากความกลัว ไม่กล้าเข้าใกล้ จึงแปรเปลี่ยนไปเป็นความสงสาร และทำให้เธอตัดสินใจรับเลี้ยง ทั้งๆ ที่ไม่เคยมีใครเลี้ยงแมวมาก่อน“วันนั้นก็โทรถามเพื่อนที่เลี้ยงแมวก่อนเลยว่าต้องทำยังไง ให้กินอะไร ดูแลยังไง เพื่อนๆ ก็เซอร์ไพรส์มาก แต่พอได้ข้อมูลจากเพื่อนเสร็จ ก็เข้ากูเกิลหาข้อมูลต่อ เพราะอยากรู้ว่าแมวตัวนี้เป็นพันธุ์อะไร ซึ่งตอนนี้ก็รู้ว่าเป็นพันธ์ุไทยนี่แหละค่ะ ส่วนอายุตอนนี้ที่อยู่ด้วยกันมาตั้งแต่วันแรกที่พบ 14 ก.ค.ที่ผ่านมา ก็เกือบๆ 5 เดือนแล้ว แต่ตอนแรกที่พาไปหาคุณหมอ คุณหมอบอกว่าวัชรพลมีอายุประมาณเกือบ 3 เดือนแล้ว แปลว่าตอนนี้ก็อายุประมาณ 7-8 เดือนค่ะ เพิ่งรู้ว่าแมวโตเร็วมากๆ จากวันแรกจนถึงตอนนี้ พอกลับไปดูรูปเก่าๆ ที่ถ่ายไว้ ขนาดของวัชรพลแตกต่างกันมากเลยค่ะ”

หลังจากได้วัชรพลมาแล้ว ภูริตาเผยว่าเธอยังกลัวน้องแมวกระโดดเข้าใส่ เวลาตอนกลางคืน เธอจะแอบหลอนเพราะเสียงร้องเหมียวๆ คล้ายเสียงเด็กร้อง แต่พอวันต่อๆ มาก็ค่อยๆ ปรับเข้าหากันทีละนิดๆ จนตอนนี้สนิทกันมากขึ้นกว่าเดิม

“วันแรกที่เราสามารถอุ้มแมวได้อย่างเต็มใจ สนิทใจ และอุ้มด้วยความรัก มันบรรยายไม่ถูก ไม่คิดว่าชีวิตของเราจะได้มาผูกพันกัน ค่อยๆ รู้ใจกันมากขึ้น ตอนนี้เห่อมาก ของเล่นแมวมีเต็มบ้าน ไปที่ไหนเจอของเล่นที่คิดว่าวัชรพลน่าจะชอบ ก็จะซื้อมาหมด แม้แต่เพื่อนๆ ก็จะซื้อขนมแมวและซื้อของเล่นมาฝากวัชรพลอยู่เรื่อยๆ ตอนนี้เป็นที่รักของทุกคนไปแล้วค่ะ”สำหรับวีรกรรมของวัชรพล ภูริตาบอกเล่าอย่างอารมณ์ดีว่า ครั้งหนึ่ง วัชรพลทำกระถางต้นไม้ตกแตก แล้วรู้สึกผิด เลยนั่งยองๆ อยู่ข้างๆ กระถางด้วยท่าทางตัวแข็งทื่อ ไม่กล้าเดินไปไหน เราเลยเข้าไปอุ้มแล้วบอกวัชรพลว่าไม่เป็นไรนะ สักพัก มันจึงค่อยๆ หายตกใจและตื่นกลัว”

ภูริตาเผยว่า ทุกวันนี้ เธอยังไม่ได้เป็นผู้เชี่ยวชาญเรื่องแมวอย่างที่ใครหลายคนเข้าใจ เธอยังเป็นเพียงคนหัดเริ่มต้นเลี้ยงแมว ที่เรียนรู้กันไปวันต่อวัน

“เคยรู้แค่ไหนก็แค่นั้น เพียงแต่เราสนิทกันมากขึ้น เราเป็นครอบครัวเดียวกัน แมวเหมือนลูกชายของเราไปแล้ว ไปไหนก็คิดถึงแต่แมว อยากรีบกลับบ้าน มีอยู่วันหนึ่งต้องไปงานที่ต่างจังหวัด ค้าง 1 คืน คิดถึงแมวมาก จนจะร้องไห้ ที่บ้านต้องส่งวิดีโอมาให้ดู ถึงจะหายคิดถึง ตั้งแต่มีวัชรพล มันทำให้เราเป็นคนที่อ่อนโยนขึ้นจากเมื่อก่อนเยอะ แต่ก่อนเวลาเจอแมวที่ไหนก็ตาม จะไม่กล้าเข้าใกล้ ทุกวันนี้ถ้าเจอแมวจะวิ่งเข้าหา จะไปลูบหัว จะถ่ายรูป นี่เป็นจุดเปลี่ยนครั้งใหญ่ในชีวิตเลยนะ เหตุการณ์ที่ได้เลี้ยงแมวมาแบบพรหมลิขิต มันสอนเราด้วยว่า สิ่งที่เราคิดว่าเรากลัวหรือเกลียดที่สุด วันหนึ่งมันอาจจะกลายมาเป็นสิ่งที่เรารักมากที่สุดก็ได้”

ท้ายสุด ภูริตาเผยความในใจว่า ทุกวันนี้เธอบอกรักวัชรพลทุกวัน “เวลาอุ้มก็จะบอกว่า รักนะ รักหนูมากนะ มันคือความรู้สึกของเราที่มีต่อแมวจริงๆ มันเก็บไว้ไม่ได้ เลยต้องพูดออกมา เวลาอยู่กับเพื่อนหรือกับคนอื่นๆ  เขาจะรู้ว่าเราเป็นคนที่พูดถึงแมวได้ตลอดเวลา และบอกรักแมวได้ตลอดเวลา ถ้าต้องให้สามคำกับวัชรพล ก็คงเป็นคำว่า รัก รัก รัก ซ้ำๆ กันอยู่อย่างนี้”