‘กลัวการแต่งงาน’ ความเปราะบางของความสัมพันธ์

โดย...ธนวัฒน์ เพ็ชรล่อเหลียน

ออกจะเลื่อนลอยและมีขอบเขตกว้างขวาง ใช่ว่า “ความรัก” จะนิยามได้ด้วยตัวอักษร...ไม่เลย

บ้างว่า “ความรัก” แสดงออกได้ด้วยพฤติกรรม แต่ก็นั่นแหละ ใช่ว่าการกระทำจะสามารถจำกัดความ “ความรัก” ทั้งหมดได้

มองไม่เห็นด้วยตาเปล่า จับต้องรูปธรรมไม่ได้ แต่ไม่ใช่ว่าจะไม่มีอยู่

“ความรักเป็นสิ่งสัมบูรณ์” ใครบางคนพูดไว้ “ธาตุรัก” จึงมีอิทธิพลเหนือเพศสภาพรสนิยม หรือแม้แต่รูปแบบหนึ่งรูปแบบใดที่ “ค่านิยมหลัก” พยายามยึดโยงผูกขาดความถูกต้องเหมาะสม เอาไว้

หากนั่นคือความเข้าใจที่ถูกต้อง จารีตก็คงไม่ใช่สาระสำคัญอีกต่อไปเช่นกัน

พวกเขาเรียกตัวเองว่าคู่รัก... และความสัมพันธ์ของสองผู้นี้กำลังตกอยู่ในสภาพระหองระแหง

แม้ว่า “ชีวิตคู่” คือเป้าหมายร่วมที่ทั้งสองต้องการ หากแต่มุมมองต่อการ “แต่งงาน” กลับตรงกันข้ามชนิดไม่สามารถหาจุดร่วมได้

“ฉันไม่ต้องการมัน และทุกครั้งที่มีการพูดถึงดูเหมือนว่ามันจะทำให้เราสองคนห่างกันออกไปเรื่อยๆ” กลับเป็นฝ่ายหญิงที่พูดขึ้น

“พิธีกรรมแทบจะไม่มีประโยชน์อะไรเลย นอกเสียจากธุรกรรมด้านการเงินทางกฎหมาย มันเป็นเรื่องกระบวนการ ไม่ใช่เรื่องความสัมพันธ์”

ไม่แปลกไม่ใช่เรื่องผิดปกติที่ใครสักคนจะรู้สึกหรือคิดเช่นนี้ แต่ราคาที่ต้องจ่ายอาจจะสูงเกินไปถ้าชีวิตคู่ต้องพังครืนลงเพราะทัศนคติของฝ่ายชายเห็นต่าง

เช่นกัน... ถ้าต้องจบลงเพียงเพราะฝ่ายชายพูดขึ้น แล้วฝ่ายหญิงไม่เห็นด้วย คงจะไม่คุ้ม

ถ้ามองตามทางการแพทย์ อาการกลัวการแต่งงาน (Gamophobia) เป็นความผิดปกติทางสภาพจิตใจ จะเกิดขึ้นกับผู้ชายมากกว่าผู้หญิง โดยส่วนใหญ่จะตอบตรงกันว่ารู้สึกว่า “อิสรภาพ” จะหายไป

BRIDE เคยมีการจำแนกสาเหตุหลักของความกลัวไว้ตามเพศ โดยพบว่าฝ่ายหญิงกลัวเพราะอาจจะอดใช้ชีวิตในแบบเดิมๆ ทั้งกิจวัตรประจำวัน สังคมเพื่อนฝูง หรือแม้แต่กลัวที่จะต้องกลายมาเป็นคนใช้เนื่องจากงานบ้านที่ต้องรับผิดชอบ

แต่ที่หนักหนาที่สุดคือเรื่อง “สถานภาพ” โดยผู้หญิงส่วนใหญ่กลัวจะต้องเปลี่ยนจาก “แฟน” มาเป็น “ของตาย” สุดท้ายสามีก็ต้องเปลี่ยนไปจนนำมาซึ่งความร้าวฉานของชีวิตคู่ และต้องจบลงด้วยการหย่าร้างในที่สุด

เช่นเดียวกับทางฝ่ายชาย ที่กังวลเรื่องความเป็นอิสระมากที่สุด เนื่องจากหากแต่งงานไปแล้วต้องรับผิดชอบ ไม่มีเวลาให้กับเพื่อน ให้กับงาน และให้กับตัวเอง งานปาร์ตี้สังสรรค์ต่างๆ ต้องลดน้อยลง นอกจากนี้ยังรู้สึกว่าเป็นคนมีเจ้าของ กลัวภรรยาจะตามติดจนไม่สามารถหลงเหลือพื้นที่ส่วนตัวได้อีกต่อไป

นอกจากนี้ ยังพบว่าเพศชายเป็นเพศที่กลัวการเปลี่ยนแปลง แม้จะเบื่อแต่ก็สบายใจที่ได้ทำกิจวัตรเดิมๆ ต่อไป และที่ผู้ชายไม่สบายใจที่สุด (ตามผลการสำรวจ) คือกลัวว่าภรรยาจะปล่อยตัวเป็นยายแก่ (แต่ไม่กลัวว่าภรรยาจะหมดรัก ซึ่งแตกต่างกับฝ่ายหญิงที่เกรงว่าตัวเองจะกลายเป็นของตายสามีหมดรัก)

ประการสุดท้าย คือฝ่ายชายมองว่าตัวเองด้อยค่า เป็นผู้ชายที่เป็นผู้นำไม่ได้ ไม่มั่นใจในตัวเองและไม่พร้อมที่จะแบกรับความหวังจากใคร

ทางออกที่พอจะแนะนำได้ (ตามหลักการแพทย์อีกนั่นแหละ) คือถ้าเริ่มรู้สึกว่าความสัมพันธ์กำลังจะมีปัญหาให้กล้าที่จะไปปรึกษาจิตแพทย์เพื่อวางแผนครอบครัวและการใช้ชีวิตคู่

ทว่า หากมองด้วย “ความเข้าใจ” นี่อาจไม่ใช่อาการป่วย