จูนใจ..

โดย....ปูปรุง https://www.facebook.com/pages/ปูปรุง

สำหรับวันที่ใครๆ ต่างแสวงหาความรื่นรมย์ในใจ หลายท่านคงมีวิถีทางเลือกที่หลากหลายตามความชอบหรือรสนิยม ตลอดจนทั้งเวลาและโอกาสที่มีอยู่ซึ่งแตกต่างกันไป สำหรับฉันเองหนึ่งในหลายๆ ทางเลือกที่ไม่ต้องฝ่าฟันมากนักก็คือ การได้ใช้เวลาผ่านสังคมออนไลน์กลุ่มเล็กๆ กับเพื่อนๆ รวมทั้งบุคคลที่ชื่นชอบและศรัทธาที่ได้แบ่งปันสารพันเรื่องราวที่น่าสนใจมาให้อ่านอยู่เสมอค่ะ บทความในคอลัมน์ครั้งนี้จึงเป็นส่วนหนึ่งของความรื่นรมย์ใจที่ว่านั้น

เรื่องที่ 1

มีหนูตัวหนึ่งตกลงไปในถังข้าวสาร สิ่งที่เกิดขึ้นตามมาก็คือมันดีใจมาก และคิดว่าตัวเองนั้นโชคดี มันจึงกินข้าวสารอย่างอิ่มหมีพีมัน กินแล้วก็นอน นอนแล้วก็กิน เป็นอยู่อย่างนี้หลายวัน และแล้ววันแห่งความสุขก็มักผ่านไปอย่างรวดเร็วเสมอ เมื่อถึงวันที่หนูตัวนี้กินข้าวสารจนเห็นพื้นของก้นถัง มันถึงฉุกใจคิดได้ คงเพราะว่าข้าวสารในถังเป็นสิ่งที่ยั่วยวนเหลือเกิน มันจึงกินจนข้าวสารในถังพร่องและหมดไป ตอนนี้เองที่หนูถึงรู้ว่า การปีนออกจากถังเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้อีกต่อไป

เรื่องราวสั้นๆ เรื่องแรกนี้ กระตุกให้คุณได้นึกถึงการใช้ชีวิตของคุณบ้างมั้ยคะว่า ทุกๆ วันที่ดูเหมือนปกติธรรมดานั้น แท้ที่จริงแล้วมันเต็มไปด้วยกับดักและหลุมพรางที่แสนอันตรายซ่อนอยู่บ้างหรือไม่? สิ่งที่น่าคิดคือ ไม่ได้อยู่ที่การหาคำตอบของคำถามนี้หรอกค่ะ แต่เป็นว่าเราหลายคนมักจะไม่เคยฉุกคิดเลยเสียมากกว่าและก็ใช้ชีวิตไปเรื่อยๆ ยึดคติ “น้ำขึ้นให้รีบตัก” อยู่ร่ำไป โดยไม่เฉลียวใจแม้แต่น้อย เหมือนเช่นเจ้าหนูตัวนี้ที่เพลิดเพลินกับความสุขกับสิ่งที่อยู่ตรงหน้า โดยประมาทและขาดการวางแผน และเมื่อยิ่งขยับมุมมองไกลออกไปอีกสักหน่อยจากตัวเองสู่ภาพรวมของสังคม หรือชุมชนใดชุมชนหนึ่ง ที่ถ้าแต่ละคนในกลุ่มนั้นต่างถูกปลูกฝังทัศนคติเช่นนี้ไปเรื่อยๆ แล้ว สิ่งที่ตามมาก็คือ การมุ่งกอบโกยอย่างถึงที่สุด โดยขาดสำนึกและความรับผิดชอบ เพราะคิดว่าโอกาสเช่นนี้คงไม่ได้มีเข้ามาบ่อยๆ อย่างนี้แล้ว คุณคงนึกภาพตามออกใช่มั้ยคะว่า จะน่าเศร้าแค่ไหนกัน?

เรื่องที่ 2

ปี 1 ในมหาวิทยาลัย มีนักศึกษาสาวคนหนึ่งซึ่งหน้าตาก็ไม่ได้สะสวยอะไรมากนัก แต่เธอลงสมัครแข่งขันเพื่อเป็นดาวคณะ ตอนที่เธอออกมาแนะนำตัวเองต่อหน้าเพื่อนๆ เธอบอกว่า “หากเพื่อนๆ เลือกฉัน อีกสิบปีข้างหน้า เพื่อนๆ จะสามารถอวดกับลูกๆ และสามีได้ว่า ในปีที่แม่เรียนอยู่ แม่สวยกว่าดาวของคณะ” และเมื่อเวลาคัดเลือกดาวคณะมาถึง ผลปรากฏว่า เธอชนะ

สำหรับเรื่องราวที่ 2 นี้ เป็นเรื่องราวของการสร้างการยอมรับ และมันทำให้คิดได้ว่า บางครั้งในการพูดเพื่อให้คนอื่นยอมรับในตัวเรานั้น บางทีวิธีที่ได้ผล ก็ไม่ใช่การต้องบอกในความพิเศษและโดดเด่นของตัวเราเสมอไปหรอก แต่ที่เหนือชั้นกว่าคือการทำให้คนอื่นรู้สึกว่าเพราะคุณ พวกเขาจึงมีความพิเศษและโดดเด่นขึ้น ฉันคิดว่าเรื่องนี้เป็นตัวอย่างหนึ่งของการสร้างการยอมรับที่น่ารักมากๆ ค่ะ และนักศึกษาคนนี้ก็มีความฉลาดและไหวพริบมากพอที่สามารถดึงจุดด้อยของตนมาสร้างเป็นจุดแข็งในการชนะใจเพื่อนๆ ได้ในที่สุด และหากการสนทนาในชีวิตประจำวันของเรา มีการใช้กลยุทธ์เช่นนี้บ้าง เชื่อเถอะค่ะว่ามิตรภาพของเราและคนอื่นๆ ย่อมถูกต่อยอดให้งอกงามได้ไม่ยากเลย

เรื่องที่ 3

ในงานเลี้ยงแห่งหนึ่ง มาร์ก ทเวน นั่งอยู่ตรงข้ามกับผู้หญิงคนหนึ่ง เขากล่าวทักและพูดไปตามมารยาทว่า “คุณสวยจริงๆ ครับ” ผู้หญิงคนนั้นเมื่อฟังจบกลับไม่รับน้ำใจ และไม่แม้แต่จะกล่าวคำว่า ขอบคุณ ขณะเดียวกันเธอกลับพูดออกไปอย่างหยิ่งยโสว่า “น่าเสียใจ ฉันไม่อาจชมว่าคุณหล่อเหมือนที่คุณชมว่าฉันสวยได้!” สิ้นคำกล่าว มาร์ก ทเวน พูดตอบกลับออกไปอย่างสุภาพว่า “ไม่เป็นไรครับ แต่บางทีคุณควรฝืนใจฝึกพูดโกหกเหมือนผมบ้างก็ได้นะครับ” เหตุการณ์หลังจากนั้นก็คือ ผู้หญิงคนนั้นรู้สึกอับอายจนไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมองคู่สนทนาอีกต่อไป

ข้อคิดจากเรื่องสุดท้ายนี้ชวนให้มองเห็นว่า เมื่อใดก็ตามที่คุณโยนหินออกไปข้างหน้า คนที่จะสะดุดมันล้มไม่เป็นท่า คงไม่ใช่ใครอื่นนอกเสียจากตัวคุณนั่นเอง เคยมีข้อสังเกตหนึ่งว่า โจทย์ยากที่สุดของมนุษย์เราก็คือ การชมคนอื่น ลองจูนใจ เปิดใจตัวเองให้มีความกล้าที่จะเอ่ยถึงคุณงามความดีของคนอื่นก่อนบ้างดีมั้ยคะ ว่ากันว่า ถ้าหากเราทำได้แบบเป็นปกตินิสัย ก็จะถือว่าตัวเรานั้นมีคุณสมบัติสำคัญของผู้มีใจกว้างอย่างแท้จริงค่ะ อีกทั้งผลพลอยได้สำคัญจากการหัดชื่นชมคนอื่นที่คุณจะได้รับก็คือ ยังช่วยให้ใจสบายและลดความรู้สึกเปรียบเทียบไปโดยปริยายอีกด้วย

หวังว่า 3 เรื่องราวสั้นๆ แต่แฝงความลึกซึ้งที่คุณได้ใช้เวลาอ่านและอยากให้คุณได้นำกลับไปขบคิดนี้ จะโดนใจเช่นที่ฉันรู้สึกนะคะ เชื่อว่ามันอาจสร้างความเปลี่ยนแปลงเล็กๆ หรือบางทีอาจช่วยให้คุณสามารถใช้ชีวิตและเวลาที่มีอยู่ทั้งกับคนใกล้และไกลตัวได้อย่างรื่นรมย์ขึ้นบ้างไม่มากก็น้อย